„Pas op"

In augustus 1964 deed de humanistisch geestelijke verzorging haar intrede in onze strijdkrachten. In verband hiermede schreef ik in „Daniël" van 3 juli 1964 over dit onderwerp.

Bij Koninklijk Besluit is deze geestelijke verzorging in de krijgsmacht toegestaan, echter voorlopig als proef. De gegeven proeftijd bedraagt drie jaar. Op dit ogenblik werken de humanistische raadslieden, onder verantwoordelijkheid van de hoofdraadsman, dus ruim twee jaar in kazernes en legerplaatsen. Het is zeer belangrijk om eens na te gaan hoe de zaken van het Humanistisch Verbond staan na deze twee jaren. Onze vragen zijn dan ook of het „goed" gaat met de humanistisch geestelijke verzorging in het leger, of er belangstelling voor bestaat en of deze belangstelling groeit.

Op deze vragen moet het antwoord zijn „Het gaat helaas goed, er is belangstelling genoeg en deze groeit nog steeds." lleeds na een jaar geestelijke verzorging bedrijven konden de humanisten spreken van goede zaken doen. Het blijkt dat er in ons land vele humanisten zijn. Uiteraard zijn deze blij dat ook zij hun aandeel hebben in de geestelijke verzorging in het leger. Toch is dit niet het meest belangrijke punt. Van veel meer belang is het dat er gedurende deze twee jaren veel andersdenkende jongens, zowel protestanten als r.k., van hun belangstelling voor het humanisme hebben doen blijken. Ik ken verschillende andersdenkende militairen die in deze twee jaar humanist zijn geworden.

Dat dit gebeuren zou was bijna wel te voorzien. IIet moet ons echter met zorg vervullen dat er jonge mensen zijn die gedurende hun militaire diensttijd zich aansluiten bij een, zoals de hoofdraadsman zegt, ongodsdienstige,

zich op menselijke mogelijkheden baserende verzorging. Inderdaad is het een ongodsdienstige, naar mijn mening een anti-godsdienstige verzorging, lijnrecht in strijd met Gods Woord.

In verschillende kerkelijke bladen is gewaarschuwd tegen deze vorm van geestelijke verzorging. Ook de Iegerpredikanten geven hierover duidelijke voorlichting. Desondanks zijn er toch steeds jongens die inschrijven voor een conferentie in het humanistisch vormingscentrum „Het Coornherthuis" te Driebergen. Gebeurt dit nu altijd uit belangstelling of sympathie voor het humanisme, of gaat het om die paar vrije dagen? Ik weet het niet.

In het contactblad voor de gereformeerde militairen „In 's Konings dienst" van juli 1965 las ik onder het opschrift „Pas op" hierover het volgende:

„Het is ons niet onbekend, dat er Gcref. militairen zijn geweest die het plan hadden om zich op te geven voor een conferentie in het Coornherthuis te Driebergen, zelfs van onze militairen die een conferentie hebben meegemaakt. Niet dat zij sympathiseerden met het humanisme, maar alleen om een paar dagen uit de kazerne te zijn.

Je hebt in het humanisme met modern atheïsme te doen. Zij smalen op de kerk — en dat is toch de Bruid van Christus. Zij willen van een persoonlijke God niets, maar dan ook niets weten. Ze kennen één eerbied en dat is de eerbied voor de mens.

Wij willen dan ook met alle klem onze militairen waarschuwen en opwekken deze conferenties in het Coornherthuis niet te bezoeken.

Je hoort daar niet, en wat daar gebeurt is in strijd met Gods Woord. Je bezoek aan het Coornherthuis is propaganda voor hen, want met het aantal bezoekers aan het Coornherthuis trachten zij te bewijzen dat het in een „behoefte" voorziet.

De humanisten in ons land, ook binnen dc kazernepoorten, zitten niet stil. Daar zul je ook als militair al wel iets van gemerkt hebben.

Maar laat je niet in de humanistische fuik lokken, toon je altijd een trouw soldaat van Jezus Christus."

Dit artikel, ruim een jaar geleden geschreven, mogen we wel met aandacht lezen. De daarin gestelde waarschuwing zouden wij, gelet op dc toeneming van het humanisme binnen de kazernes, extra moeten onderstrepen. Ik hoop dat dit artikel ook een waarschuwing voor jullie is.

In een ander blad las ik „Tussen het geloof in God de Vader, Jezus Christus Zijn Zoon en cle Heilige Geest en het moderne atheïsme gaapt een onoverbrugbare kloof. Het „Pas op" is heus niet overbodig."

Inderdaad niet overbodig doch zeer, zeer nodig.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen