De toekomst van uw kïnd

ï.

Ieder mens heeft idealen. En hoe jonger hij is, hoe meer hij er heeft, want dan ziet hij nog een lange toekomst voor zich, waarin veel wensen in vervulling kunnen gaan. Jongens en meisjes denken hier dikwijls aan en kunnen dan in gedachten grote luchtkastelen bouwen. Ze studeren om vooruit te komen in de maatschappij, ze sparen voor grote dingen en geven hun ogen goed de kost om een leuk meisje of een stoere jongen te ontmoeten om samen hun leven op te bouwen. Een heerlijke tijd vol spanning en avontuur. Ze groeien steeds meer naar elkaar toe en maken plannen over hun toekomst: een eigen huis, naar eigen smaak ingericht. Iets waar je samen naar verlangd en voor gewerkt hebt. Maar zijn deze wensen in vervulling gegaan, dan komen er weer andere verlangens. De meest voorkomende en ook meest natuurlijke daarvan is het krijgen van kinderen. Zij brengen diep geluk in het leven van man en vrouw. Lees de geboortekaartjes maar: „met grote blijdschap geven wij U kennis van" of „met grote vreugde delen wij U mee" of „in dank aan God berichten wij U." En inderdaad, ieder kind is een geschenk van God. Hij vertrouwt vader en moeder zo'n klein hulpeloos wezentje toe om het op te voeden tot Zijn eer. Zo krijgen man en vrouw als ouders nieuwe taken en ook weer nieuwe idealen. Ze houden zoveel van hun kinderen dat ze hen het beste toewensen en daarvoor ook veel offers willen brengen. Wat er met hun kinderen gebeurt gaat henzelf aan. Slaagt een kind voor een examen, dan zijn de ouders hier trots op. Ondervindt een kind tegenslag, dan doet dit vader en moeder verdriet. Bij alles proberen ze hun kinderen te helpen.

Wanneer we ons het leven van de mens als een weg voorstellen, dan zien we op die weg telkens tweesprongen. Hij moet iedere keer weer kiezen en beslissingen nemen. Eerst alleen voor zichzelf: studie, beroep, levensstijl, kerkgenootschap, levenspartner enz. En heeft hij kinderen gekregen, dan moet hij ook voor hen beslissingen nemen. Het kleine kind is nog volkomen van zijn omgeving afhankelijk. Vader en moeder moeten hem in alles leiden en belangrijke beslissingen voor hem nemen. Maar ze moeten wel beseffen dat ze het kind zó leiding zullen geven, dat het steeds meer leert zelf te beslissen. In de geschiedenis is altijd veel strijd geweest over de vraag welke factor in het leven van de mens nu het belangrijkst is: aanleg of milieu. Sommigen legden zo sterk de nadruk op de aanleg van het kind, dat de opvoeder eigenlijk geen taak meer had; het kind heeft bepaalde capaciteiten en die komen vanzelf tot ontwikkeling. Daarom kunnen de ouders toch niets aan hun kind veranderen. Anderen daarentegen beklemtoonden slechts het milieu. Ze zagen het kind als een onbeschreven blad, waar nog van alles van te maken was. Beide richtingen zijn fout, want we moeten zowel aanleg als milieu in aanmerking nemen. Het kind komt inderdaad met bepaalde eigenschappen en capaciteiten op de wereld, maar het is van het milieu afhankelijk hoe deze zich ontwikkelen en of ze tot hun recht kunnen komen.

Wanneer de ouders dus een beslissing moeten nemen aangaande hun kind, dan staan ze in deze keuze meestal niet vrij, want zowel het kind zelf als de omgeving legt bepaalde beperkingen op. Om van elk een voorbeeld te noemen: een kind met een uitgesproken praktische instelling zal moeilijk een uitblinker in een of andere theoretische studie kunnen worden en daarom mogen de ouders dit ook niet van hem vergen. De beperking ligt in het kind. En verkeren de ouders financieel in een moeilijke situatie, dan kunnen ze geen langdurige studio bekosti-

gen. Hier ligt de beperking dus in het milieu.

Vader en moeder moeten daarom zowel van deze beperkingen als van de vele mogelijkheden op de hoogte zijn om de zelfontplooiing van het kind zoveel mogelijk te bevorderen en hem zo z'n juiste bestemming te geven. Zij staan niet alleen voor de keuze van school en beroep, maar moeten het kind ook na die keuzen blijven begeleiden. Daarom wil ik in de komende artikelen iets schrijven over schooien beroepskeuze en wat daarmee samenhangt. Dit kan natuurlijk nooit volledig zijn, omdat het dan te uitgebreid zou worden. Maar hebt U vragen of ziet U iets nog graag wat duidelijker belicht, dan hoop ik dat U me dit laat weten om er van mijn kant weer op in te kunnen gaan.

S. T. van Malkenhorst-Visser,

L. Sparreboomstraat 24, Rotterdam-2G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen