INDIA 2

In dit nummer van Daniël gaan we nog even verder kijken naar de kerkelijke situatie in India. De vorige keer zagen we al dat zich in India een groep heeft afgescheiden van de kerk van Zuid-India. Deze kerk werd in 1947 gesticht door samenvoeging van Anglikanen, Congregationalisten, Methodisten en Presbyterianen. De nieuwe kerk aanvaardde de bisschoppelijke regering omdat de Anglikanen er de grootste moeite mee hebben om ambtsdragers te erkennen die niet door een bisschop zijn gewijd en die aldus hun ambt niet kunnen terugvoeren op de apostelen des Heeren (de zogenaamde Apostolische successie). Od zichzelf is dit niet zo'n onoverkomelijk bezwaar. Calvijn had do grootste achting voor een man als de Engelse aartsbisschop Cranmer en onder de „oude schrijvers" worden ook in ons land de namen van enkele bisschoppen met ere genoemd. In verschillende landen hebben de kerken der Reformatie het bisschopsambt behouden. Dit behoeft ook niet een hoger ambtelijk gezag in te houden; dikwijls is het meer een administratieve functie. Hoofdzaak is dat ook de bisschop onderworpen is aan het gezag der Heilige Schrift als het onfeilbare Woord van God. En daar ontbrak het wel eens aan. De bisschoppen stelden een liturgie in die op vele punten een regel van mensen was. Zo citeren we uit een klacht aan de aartsbisschop van Canterbury, Dr. A. M. Ramsey: „Wij kunnen het gebruik niet aanvaarden om bij het gebed het gezicht naar het oosten te wenden en met de rug naar de gemeente toegekeerd te staan, wij kunnen onszelf er niet toe brengen om tot de doden te bidden en voor hen twaalf kaarsen te branden in de kerk en wij willen niet dat uit de Anglikaanse liturgie de drie belangrijkste geloofsbelijdenissen worden verwijderd. Wij zijn het niet eens met de gewoonte om na de eredienst de handen te vouwen en wij houden niet van het gebruik om op de knieën de ring van de bisschop te kussen. Deze plechtigheden en gebruiken zijn strijdig met onze theologische inzichten en op grond van deze kerkelijke en theologische bezwaren willen wij nadrukkelijk verklaren dat wij het formulier van de leer en de eredienst van de Kerk van Zuid-India niet kunnen aanvaarden."

Uiteindelijk heeft men dus gebroken met de Kerk van Zuid-India en is op 5 mei j.1. de Onafhankelijke Anglikaanse Kerk opgericht.

Er is tegen de afgescheidenen een formele vervolging ingezet. Zo goed als alle kerkgebouwen zijn op aandringen van de „moeder"-kerk door de politie verzegeld, ook al zijn die kerken door zeer arme mensen met grote opofferingen en dikwijls eigenhandig gebouwd. De begraafplaatsen zijn hun ontnomen en dat alles vanuit de overweging dat in 1947 hun eigendommen zijn overgeschreven op naam van de Verenigde Kerk, hoewel het kerkvolk zelf van deze dingen geen weet had.

Zoals bekend heeft een ICCC-team deze mensen bezocht. Zij werden uitgenodigd om in tal van plaatsen te spreken. Het waren lange tochten langs veelal ongebaande wegen. Maar het was treffend te zien hoe de buitenlandse gasten werden ontvangen. Op de meest afgelegen plaatsen waren honderden samengekomen. Er moest in de open lucht of onder een groot tentdak worden bijeengekomen omdat de kerken op slot waren.

Men bezocht o.a. het dorp Eleamannoor.

Meer dan zeventig jaar geleden was daar de Anglikaanse Kerk gesticht. De zending gaf grond voor het kerkgebouw. De leden, die behoren tot de allerarmsten, hebben met hun eigen handen de kerk gebouwd. Maar negen jaar geleden vestigden zich daar ook de zogenaamde Syrische Christenen, die eveneens tot de Kerk van Zuicl-India behoren, maar in hun leer en gebruiken meer Oosters-Orthodox zijn (de Oosterse Orthodoxie lijkt veel op het Rooms Katholicisme, alleen hebben ze geen paus).

Nadat de leden op 3 oktober 1965 een kerkdienst hadden gehouden en de nacht in het kerkgebouw doorbrachten, werden ze de volgende morgen in de vroegte (om half vijf) overvallen door een groep van ongeveer 200 leden van een naburige Kerk van Zuid-India, onder leiding van de predikant. De argeloze kerkgangers werden met stokken en ijzeren staven bewerkt en zo toegetakeld, dat negen van hen in het ziekenhuis moesten worden opgenomen. Een oude man van 85 jaar werd zo ernstig aan het hoofd verwond, dat hij er aan is bezweken en net begraven werd op de dag dat het ICCC-team daar was. Deze Kerk van Zuid-India, die door de Wereldraad van Kerken aan heel de wereld ten voorbeeld is gesteld, blijkt de oecumenische verdraagzaamheid met voeten te treden. Terwijl cle Oecumenische Beweging zich druk maakt over de apartheid in Zuid-Afrika en het negervraagstuk in Amerika, maakt deze kerk, die lid is van de Wereldraad, zich schuldig aan de meest ergerlijke vervolgingen en kasten-discriminatie.

Er zou over India nog veel meer te schrijven zijn. Dat zal ik maar niet doen. Maar wie meer wil weten kan een uitvoerig rapport van mij krijgen. Het adres is: Dronenweg 15, Bodegraven. Over ongeveer twee weken zal dit rapport klaar zijni.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen