INDIA.

De laatste tijd staat India nog al in de belangstelling. Wat een bedragen werden er opgehaald toen er hier in Nederland bekend werd dat er zo'n honger heerste in dat land. En ook onze Gemeenten hebben geld ingezameld voor India. In , , De Saambinder" van 5 mei staat het resultaat: ƒ 63.643, 15. Dit geld zal worden bestemd voor christelijk werk in India. Onlangs hoorde ik kritiek op de besteding van het geld. Men zei: „De Gereformeerde Gemsenten hebben weer eens een kans laten voorbij gaan, door alleen maar christenen te helpen - ze hadden heel de bevolking moeten helpen". Natuurlijk zit daar „ergens" wel iets in. Maar laten we eens kijken hoe het er in India uit ziet.

Er is bekend dat er in India zo'n 180 miljoen witte koeien rondlopen, die als godinnen vereerd worden. Deze beesten zien er welvarend uit en krijgen volop te eten. De Indiër sterft nog liever zelf van de honger, dan dat hij witte koeien gebrek laat lijden. Het is verboden deze dieren te slachten.

Daarnaast zijn er in India net zo veel apen als er mensen zijn. Deze dieren zijn heilig en mogen daarom niet gedood worden. U begrijpt dat vele veimielingen in de oogst aan deze dieren te wijten zijn.

Vervolgens zijn er in India een aantal Mahadma's die verschrikkelijk rijk zijn. Zo rijk, dat ze ieder op hun beurt v/el voldoende voedsel voor de Indiase bevolking zouden kunnen kopen. Maar dat doen ze niet. Ze laten hun volk liever verhongeren. Een ieder die dit leest zal het met mij eens zijn dat inderdaad de gehele bevolking van India geholpen moet worden.

Maar helpen we deze mensen door ze eens wat brood te geven? Natuurlijk niet! Ze zullen dan wel voor een keer geholpen zijn, maar de oorzaak van d.e hongersnood is niet weggenomen. Nee, India, net zo goed als heel de wereld, heeft het Evangelie nodig. India moet gekerstend worden. En als dat gebeurd is zal er veel van de honger verdwijnen. U ziet dus dat toen de Gereformeerde Gemeenten besloten om het geld te bestemmen voor christelijk werk, dit een goed besluit geweest is. Dat daarbij rekening is gehouden met de gehele bevolking van het land.

Op 5 mei j.1. werd in Tiruvella (Zuid-India) de onafhankelijke Anglikaanse kerk ge-

vormd. Deze groep van mensen (80.000) scheidde zich in februari af van de zogenaamde Kerk van Zuid-India, een grote „oecumenische" kerk, waarin tal van kerken waren ondergebracht (de Methodisten, de Anglikanen, de Presbyterianen enz.).

De bezwaren van de afgescheiden groep lagen zowel op het terrein van de liturgie als op het terrein van geloofszaken. Zij hadden bijvoorbeeld bezwaar tegen de uitlatingen van de Metropoliet Yuhanon Marthoma, die gezegd heeft dat er verschillende gevallen zijn dat God de menselijke natuur heeft aangenomen. Eén van die incarnaties is Christus. De afgescheiden groep geloofde dat er voor hen, die geloven dat Jezus Christus de eniggeboren Zoon van God is, niet langer plaats is in deze „oecumenische" kerk.

Uit een brief van Ds. V. J. Stephen, de leider van de afgescheiden groep, ontlenen we het volgende:

Het zal interressant zijn voor u te weten wat in Kerala tegen ons wordt ondernomen. Tegenover onze mensen wordt een steeds toenemende ernstige en wrede oppositie gevoerd. Bijna alle plaatsen van samenkomst zijn voor ons gesloten. Wij houden kerk in huizen en schuren. Nog wreder is de maatregel die de Kerk van Zuid-India tegen ons heeft genomen - wij mogen onze doden niet meer op de begraafplaatsen begraven. Dit zijn slechts enkele van de methoden van vervolging die op ons worden toegepast. In de meeste plaatsen worden valse aanklachten tegen onze mensen ingediend. De woorden van Bisschop Sumitra, de vorige moderator en de voorzitter van de Commissie van de Kerk van Zuid-India tonen duidelijk hoe hard die onderdrukking is. Hij zei: „Nu is de vervolging pas begonnen, maar ze zal in het vervolg sterker worden". Er wordt harde druk op onze mensen uitgeoefend om naar de Kerk van Zuid-India terug te keren, met beloften van allerlei soort steun. Maar we staan vast en verenigd en houden ons standpunt vast.

„Als er één lid lijdt, lijden alle leden". Daarom behoren wij veel aan deze mensen te denken, veel voor deze mensen te bidden en veel aan deze mensen te geven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen