In de lente van het leven

(slot)

Doordat we niet erg in orde waren de laatste tijd, moest het restant van de vragen even op beantwoording wachten. Velen hebben vragen gesteld over de onderlinge verhouding vóór de huwelijksdag. Velen hebben ook m'n gedachte gevraagd over de z.g.n. pil en andere middelen ter voorkoming van gevolgen die men niet wenst; ook het gebruik daarvan als men reeds gehuwd is, en men meent geen kind te kunnen hebben.

We kunnen, gezien sommiger omstandigheden (o.a. het jarenlang met elkaar verloofd zijn door woningnood of de onmogelijkheid om in het huwelijk te treden door studie of andere omstandigheden) deze vragen wel begrijpen. Maar: we zoeken de oplossing verkeerd. Immers, men gaat uit menselijke overwegingen trachten zichzelf voor te houden dat allerlei dingen wel geoorloofd zijn.

En toch zijn we er innerlijk van overtuigd dat „onthouding" de enige weg is. We willen niet op medisch terrein treden. Daar zijn doktoren voor. En zijn er bijv. omstandigheden in het leven van een moeder die het wenselijk maken dat er voorlopig geen baby geboren wordt, raadpleeg dan een arts die nog rekening wenst te houden met het woord des Heeren.

Voorts kunnen we allerlei kiese vragen onmogelijk in dit blad beantwoorden. Het wordt gelezen door jong en oud. En elke vraag kan absoluut niet in de openbaar-

heid gebracht worden. Mochten er vragers of vraagsters zijn die een persoonlijk antwoord wensen, dan willen we dat graag vernemen, en zullen t.z.t. daar op trachten te antwoorden.

daar op trachten te antwoorden. Wel willen we graag een citaat overnemen van Kohlbrügge, dat een lezer uit Boskoop ons zond:

„De jongeman mag God de Heere vragen, als het hem ernst is met het 7e gebod te houden en geen sodomietische zonden te plegen, die een vreselijke vloek op de mens laden — hij mag bij God aanhouden in het gebed om een vrome huisvrouw VAN ZIJN BELIJDENIS en God zal hem verhoren en zal hem geven wat in Gods ogen goed voor hem is. De jonge vrouw mag eveneens bij God in het gebed aanhouden om genade, om ingetogen en kuis te leven en tijd en uur af te wachten, waarop zij een echtgenoot nodig heeft en God zal maken, dat geluk en zegen haar deel zijn".

Een nogal veel voorkomende vraag was ook: Mag ik in het wit trouwen? Een vraagster voegde daarbij: Mag ik dit zien als een teken van Gods trouw; niet dat wij niet struikelden maar dat de Heere ons van vallen heeft willen bewaren?

Over kleding is al heel wat afgepraat, 'k Zou de vraag anders willen stellen: Kunnen we waarlijk in het wit trouwen?

Anderzijds wil ik er ook op wijzen dat we in andere kleuren voor de kansel kunnen komen, waar toch des Heeren aangezicht gezocht wordt voor ons huwelijksleven, die (gezien de luchtigheid van de kledij) meer aanstoot geven dan een witte behoorlijk gesloten japon.

Voorts wake men toch voor huichelarij, 't Is wel gebeurd dat men in de kerk niet mocht komen in het wit, en dat men op het raadhuis wel in die kleur trouwde, en dan ijlings een donker of zwart japonnetje aantrok voor de kerkelijke huwelijksbevestiging. Sommige mensen geven zulken misschien een pluim, maar zó moet het toch zeker niet.

Verder valt het me op dat wel over de trouwjapon gesproken wordt, maar dat de doopjurken al luxer en duurder worden, daarover hoort men nooit wat. En zo'n kleintje is toch ook in zonden ontvangen en geboren.

Voor alles geldt voor een ieder: Wees matig in uw kleding, opdat de Naam des Heeren niet gelasterd wordt. Een kuis gewaad zal ons tot ere strekken.

Tenslotte: Er werd een vraag gedaan over het geestelijk huwelijk tussen Christus en Zijn kerk. Daar zou veel over te zeggen zijn. Wellicht kan daar eens een meditatie aan gewijd worden. Dit mogen we er van zeggen: Veel problemen rondom het huwelijk zouden er niet zijn, of in een ander licht gezien worden als we waarlijk de behoefte ontvingen om BRUID van Koning Jezus te mogen worden. Dat is ons allen noodzakelijk en profijtelijk. En dit kan alleen maar in de weg van waarachtige bekering.

Het aardse huwelijk wordt eenmaal verbroken, maar Dat huwelijk houdt stand. Zo we weten mogen Zijn eigendom te zijn (zie Zondag 1) dan zullen we wel in de wereld, maar niet van de wereld zijn.

Die noodzakelijkheid wordt zo weinig gevoeld. En het is zo jammer dat we de dingen die het uiterlijk leven aangaan veel hoger stellen (over het algemeen) dan hetgeen zo zeer nodig is, zal het wel met ons zijn in leven en sterven.

De Heere gedenke ons opkomend geslacht, doe het vragen om een eerbaar leven voor het aangezicht des Heeren. En hebben we moeiten met de in ons wonende zonden, dat we dan niet trachten zouden zelf een uitweg te zoeken, maar onze nood voor het aangezicht des Heeren neer te leggen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen