LEZERS OVER HUN WERK

Een boer

Wij, jongeren

liet is goed dat ook iemand van het platteland een brief geschreven heeft naar aanleiding van het onderwerp , , 's Zondags en door de week". Wij als stadsmensen zouden over het boerenbedrijf weinig kunnen schrijven, omdat we ons het leven daar moeilijk kunnen voorstellen. Nu kan deze landbouwer daarover ons zelf iets vertellen. We hopen, tussen haakjes, dat er nog veel lezers zijn, die ons zullen helpen door een briefje te schrijven over hun eigen beroep. Zo leren we elkaar beter begrijpen. Ook nu blijkt weer dat wij zelf nooit een artikel zouden kunnen schrijven over zo vele en zo verschillende beroepen.

Geïsoleerd

De brief was dit keer niet van een „jongere", maar van een erg meelevende vader. Hij had ook behoefte iets te schrijven:

„Ik behoor wel niet meer tot de jongeren maar ik hoop dat u het mij daarom niet kwalijk neemt. Ik ben 43 en mijn vrouw is een jaar jonger. We hebben vijf kinderen van wie de jongste 6 jaar is en de oudste is 19. Wij zijn drie jaar terug verhuisd van de Veluwe naar.... (andere provincie). Waar we vroeger woonden waren veel kennissen lid van de Ger. Gem. Ook veel van onze familie waren daar lid van. Dus alles was zo gewoon, ze kenden je allemaal. Onze buren hier en trouwens heel (het dorp) en omgeving zijn Hervormd, maar niet, zoals op de Veluwe, op Ger. grondslag. Ik kan wel zeggen: vrijzinnig. Naar de kerk gaat er bijna niet één meer. 's Zondags gaan de ouderen op visite en de jongeren gaan allemaal dansen. Dus u begrijpt wel: wat het geloof betreft staan wij hier totaal alleen. Als boer is men veel op burenhulp over en weer aangewezen. En zoals dat hier is, zo is het bijna nergens. Ik help hen en zij helpen mij, zowel overdag als 's nachts (b.v. koeien kalven). Voor de wereld zijn het hier vlotte en eerlijke mensen. Maar toen ik hier pas kwam vroegen ze of ik 's zondags hier of daar mee naar toe ging of op visite kwam. Toen heb ik gezegd dat ik dat niet kon en ook niet durfde; dat de zondag Gods dag was en dat we dan naar de kerk gingen. (In een dorp, 10 km verder, vertelt de briefschrijver). Nooit hebben ze ons lastig gevallen over de zondag. We hebben een bruiloft meegemaakt — als naaste buurman moesten wij er wel naar toe — en het wordt altijd één uur 's nachts voor het afgelopen is. Maar toen het half tien was werd het zo erg dat mijn vrouw en ik weg moesten. Ik dacht aan ds. Fraanje die we vroeger zo vaak gehoord hadden, als hij de jeugd vermaande. Dan kon hij zo bewogen uitroepen: O land, land, land, hoort des Heeren Woord. Dan kunnen we en mogen we op die plaatsen niet meer blijven zitten. Maar het was heel onbeleefd wat we deden. De volgende dag heb ik mijn buren de reden gezegd, die ze wel niet begrijpen, maar we moeten het toch zeggen. Nooit hebben ze ons er kwaad om aangekeken. We staan wat het dagelijks werk betreft nooit alleen. Ook wat de t.v. betreft, en als ze ons vragen waarom wij er niet een hebben, dan kan men het beste zeggen hoe men er over denkt. Wij hebben ook veel te veel mensenvrees wat het geloof betreft. Pas was ik bij een buurman en die klaagde dat zijn enig kind, een meisje van 19 jaar, elke zondag ging dansen en dat hij er niets aan doen kon. En, zei hij, waarom bij jullie niet? Ik geloof,

zei hij, als er een beetje Godsdienst is, dat er ook meer ontzag is. Mijn ondervinding is hier, dat men niet altijd twistgesprekken over het geloof moet hebben, maar dat men er wel voor uit moet komen als het te pas komt. En ook vooral niet doen of men beter is. Wat trouwens ook niet zo is. We zijn allen even slecht voor de Heere. Wij wonen hier nu 3 jaar maar toch worden we hier ondanks verschil van mening over het geloof, ten volle gerespecteerd. Al dat praten over het geloof heeft volgens mij weinig zin; wel als het moet, maar ze letten meer op je handel en wandel. Nu wil ik er het hier maar bij laten en teken met hart. gr."

Ervoor uitkomen

Hartelijk bedankt voor deze brief. Fijn dat ook ouderen belangstelling hebben voor deze rubriek. Het is altijd fijn als ouderen met de jeugd meeleven. In brieven van jongeren wordt nogal eens gesproken over ouderen die gebrek aan tact hebben. Wat zouden al veel moeilijkheden verdwijnen als iedere oudere probeerde de jeugd te begrijpen en aan te voelen. Maar daar hopen we naderhand nog op in te gaan. Deze vader zal gelukkig de jongeren kunnen begrijpen, als zij het moeilijk vinden om op de juiste manier met andersdenkenden om te gaan. Hij staat er immers zelf ook voor. Hij zegt in het voorbeeld over de zondagsviering dat het is gebleken dat je het beste ronduit kunt zeggen tegen de mensen, waar het je nu precies om gaat. Anders gaan ze denken: die mogen óók niets! En er kunnen zich nog zoveel situaties voordoen, waarbij het eigenlijk net zo ligt. Steeds ervoor uitkomen. De schrijver vertelt over die bruiloft, waar hij niet onder uit kon. Wat gebeurt het vaak dat je je op avondjes en feesten niet thuis voelt. Hoe moet je dan handelen? Het is inderdaad goed dat we inzien dat weggaan erg onbeleefd is. Dan moeten we eerlijk uitleggen, waarom. Anders zouden we door onze houding aanstoot geven. Daar moeten we steeds weer voor oppassen. Met het oog daarop keurt de briefschrijver ook twistgesprekken en een hoogmoedige houding tegenover buitenstaanders af. Op die wijze wordt niemand „voor Christus gewonnen." Wat zijn er al veel mensen juist zo afgestoten! En dat terwijl Paulus schrijft (1 Cor. 9) dat hij de mensen zoveel mogelijk tegemoet wilde komen, om er maar meer te winnen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen