Een rubriek voor en van onze jeugd

Van 8 tot 16

Zo jongelui, hier zij we dan weer met onze rubriek. De vorige keer stonden we er niet in. Ik dacht dat er nog iets op de drukkerij lag, dat een vorige keer was blijven liggen, maar dat was er niet meer. Voordat ik nu de nieuwe puzzel ga bespreken, wil ik degenen die mij rond de jaarwisseling een kaart(je) stuurden, heel hartelijk bedanken. Wederkerig wens ik jullie en ook al onze lezers alsnog het allerbeste toe voor dit jaar en bovenal Gods onmisbare zegen, in alle opzichten.

En dan nu de oplossingen van de spreekwoorden 41 t.m. 50.

41. Keulen en Aken zijn niet op één dag gebouwd.

42. In het land der blinden is eenoog koning.

43. Met de deur in huis vallen.

44. Kleine geschenken onderhouden de vriendschap.

45. Iemand het gras voor de voeten wegmaaien.

46. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.

47. Zich met een Jantje van Leiden van iets afmaken.

48. Over koetjes en kalfjes praten.

49. De morgenstond heeft goud in de mond.

50. Niet in iemands schaduw kunnen staan.

Dat was een gemakkelijke opgave, vonden jullie ook niet? Nu, dit is ook geen moeilijke. We duiken maar weer in de spreekwoorden.

51. Door onaangename ervaringen leren. 52. Zijn schuld eindelijk bekennen. 53. Van veel dingen verstand hebben. 54. Heel wat invloed hebben. 55. Op kleinigheden aanmerkingen maken. 56. Iets trachten te verhinderen. 57. Afdoende maatregelen nemen. 58. Iemand veroordelen. 59. Niet meer uitgeven dan men verdient. 60. Iets sterk overdrijven.

De volgende woorden moeten worden: verwerkt

alle, alle, breken, brokken, de, de, de, de, de, door, door, een, een, een, en, hebben, het, iemand, in, in, koppen, leggen, maken, mand, markten, melk, met, mug, naar, nering, olifant, op, over, schade, schande, slaan, slakken, staf, spaak, spijkers, steken, te, tering, thuis, . vallen, van, van, veel, wiel, worden, wijs, zetten, zout, zijn.

Doe je best maar weer en stuur me je oplossing in voor de nieuwe „Daniël" verschijnt.

JOHN MAYNARD (3)

De mannen vatten moed en slaan aan d' arbeid En storten stromen water in de poel Van ziedend vuur Maar d' arbeid is vergeefs, 't Vuur breidt zich uit; de rook vermeerdert steeds.... En eenklaps braakt het ruim zijn vlammen uit. „Help, help o God!" zo krijten vrouw en kind; Maar ook de mannen zien de dood voor ogen En allen ijlen naar de oude loods, Die plichtsgetrouw het stuurrad houdt omklemd. „John Maynard, zijn we ver van Buffalo? "

„Nog drie kwartier!" „En is er doodsgevaar? " „Waar ik sta, ja! Hier dreigt een zeek're dood; Maar op het voorschip zijt ge veilig nog; Naar voren zo g'uw leven redden wilt"! „En gij dan loods? " „Naar voren, zeg ik u! Een oogwenk nog — en 't vuur omringt u hier!" En man en vrouw en kind, ze snellen heen, Maar d' eed'le Maynard blijft getrouw op post. Een brede vuurzuil stijgt verwoed omhoog Een dichte rook omhult de oude loods. Maar als een rots temidden van de storm Staat Maynard aan het roer. Zijn oud gelaat

Wordt door de rosse vlammen hel verlicht.

„John Maynard!", — 't is de stem des kapiteins,

Die door de metalen roeper tot hem spreekt. „Hier kapitein!" — „Waar zijt ge? " — „Steeds aan 't roer" „Hoe stuurt ge Maynard? " — „Oostwaarts kapitein!" „En houdt ge 't daar nog 5 minuten uit? " „Met Gods hulp, ja kaptein!" — Reeds schroeit het vuur Hem baard en hoofdhaar tot de schedel toe; Reeds heeft de gloed zijn rechtervuist verkoold; Reeds weigert 't oog zijn dienst, door 't vuur verblind Maar roerloos, als een standbeeld van metaal Blijft Maynard staan op zijn verheven post, Van smart de tanden op elkaar geklemd En op de stuurbank, uitgeput van pijn, Zijn ene knie geleund. De linkervuist Omklemt met kracht het roer — en 't brandend schip Houdt onberispelijk koers naar Buffalo, Welks licht de passagiers reeds tegenstraalt. Een korte poze nog daar loopt de boot Op 't veilig strand — en allen zijn gered Op 't ogenblik dat, stervend, d' oude loods Ineenzinkt en zijn ziel ten hemel stijgt.

Dit lange gedicht werd me toegestuurd door Jan Wilbrink uit Apeldoorn. Hartelijk dank Jan en als je weer eens wat hebt dan stuur je het me toch zeker?

Nu gaan we luisteren naar een vriend uit Nieuw-Beijerland. Het is een lid van de bekende vereniging „Joas", de K.V., die al voor meer opstellen zorgde. Waar blijven de andere jeugdverenigingen toch?

DE MARTELDOOD VAN STEFANUS

Stefanus, één van de pas gekozen diakenen was een goed en gelovig man. Hij bezocht de armen en bracht hun meteen wat ze nodig hadden. Stefanus deed zijn werk met liefde en blijdschap. Hij bracht hun niet alleen een paar harde rijksdaalders, maar hij bracht hun ook het evangelie.

Ook heeft hij nog een keer een zieke vrouw genezen in naam van de Heere Jezus. Hij heeft nog veel meer wonderen verricht; hij genas lammen, kreupelen, blinden en stommen. Overal werd dan ook over Stefanus gesproken, iedereen had achting voor hem. Toch had Stefanus ook vijanden, vooral de buitenlandse Joden haatten hem. Doch hij gaf de moed niet op en predikte door. Hij sprak: „Deze tempel zal door de Romeinen verwoest worden, dat zal de straf des Heeren zijn".

Hij verdedigde zich tegen de buitenlandse Joden, want die probeerden zijn prediking bespottelijk te maken. Toen Stefanus op zekere dag weer stond te preken vielen de joodse schriftgeleerden op hem aan en sleurden hem de tempel uit. Ze gingen met hem naar het Sanhedrin en daar beschuldigden zij hem o.a. dat hij godlasterlijke woorden gesproken had tegen de wetten van Mozes. Met verontwaardigde blikken keken allen Stefanus aan. Ziet, daar stond hij voor de raad; hij voelde de haat, waarmee hij omringd was. Niet één vriend stond hem bij. Hij was alleen. Alleen? ? Geen sprake van, dat wist Stefanus ook wel. Een hemelse vrede daalde in zijn ziel. Enigszins bedeesd vroeg de hogepriesters aan Stefanus: „Is het waar, waarvan deze mensen u beschuldigen? "

Toen sprak Stefanus een rede uit, zo kalm, zo krachtig, zo bezielend, dat alle vijanden wel moesten luisteren. Hij ging hun vertellen wat in vroegere eeuwen gebeurd was. Hij herinnerde hen aan de vele weldaden Gods; hij sprak van Mozes, Aaron, Abraham, Jozef en vele anderen. Op deze manier sprak Stefanus tegen de verzamelde menigte en hij besloot zijn rede met deze woorden: „En jullie doen hetzelfde wat jullie voorvaderen gedaan hebben. God zond Zijn Zoon, de Messias, maar jullie hebben de Koning Israëls verworpen".

Stefanus wendde zijn ogen af van die vreselijke menigte. Hij sloeg zijn ogen naar boven en riep uit: „Ik zie de hemel geopend, ik zie de Zoon des mensen, de Heere Jezus, mijn Zaligmaker". Toen viel de menigte op hem aan en sleurde hem naar buiten de stad. En daar stenigden ze Stefanus. Ze kregen het zo warm van het stenen gooien, dat ze hun opperkleden uittrokken en ze op een hoop gooiden bij een jongeling, die er wel op zou passen. Dat wilde deze graag doen, want hij had er plezier in, dat die gehate man gestenigd werd.

„Heere Jezus, ontvang mijn geest, " zo bad Stefanus, ja, hij riep nog iets, „Heere, reken hun deze zonden niet toe!" Zijn laatste woorden waren een gebed voor zijn vijanden.

Nadat hij dat gezegd had ontsliep hij. Ook zijn lichaam zal eenmaal opstaan, dan zal hij met ziel en lichaam zijn Koning groot maken.

Maar ook zijn moordenaars, die in onbe-

keerdheid bleven voortleven, zullen opstaan, dan zal de Heere Jezus zeggen: „Ga achter mij in het eeuwige vuur".

En wat zal de Heere Jezus tegen ons zeggen?

Jaap de Bonte, 12 jaar.

Keurig Jaap, met die laatste zin ben ik het van harte eens. Daar zal het maar op aankomen. Laten we deze vraag maar nooit vergeten.

Onze ruimte is vol, dus ga ik besluiten, natuurlijk met een hartelijke groet.

Ten Anker weg 21 - Tholen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen