Een nieuwe bundel verzen van Marinus Nijsse

Uitgegeven bij Pieters te Oostburg.

Ja, dat is wel weer een grote aanwinst in de belletristische lectuur voor de jeugd, dit nieuwe bundeltje van de bekende dichter en medewerker Marinus Nijsse.

Een bundeltje, waarin ge behalve fraaie natuurbeschrijvingen vooral diep-godsdienstige gedachten zult vinden. Het is ondoenlijk hier al deze verzen bij name te noemen en op hun schoonheden te wijzen. Er is echter wel een schoonheidsgroei te bemerken, een knappere techniek ook, vooral in de rondelen. Noemt de dichter daarom zijn werk, rijpende vrucht?

Ik meen echter dat het accent hier ligt in de drang naar éénwording van het geopenbaarde beeld in de natuur met zijn innerlijk, met zijn geloof. Bij hoevele dichters van heden voltrekt zich dit proces?

Bij één der verzen wil ik nader stilstaan en dat belichten. Het geldt een fraai paarde-rondeel getiteld: „De eenzame bloem". Hier volgt het:

Ik weet niet waar mijn zaden zwerven, zij zijn gerijpt tot blinde tocht. Ik moet de verre ruimte derven, ik ben aan deze grond verknocht.

Ik kon een stille plaats verwerven, die ik met distels delen mocht. Ik weet niet waar mijn zaden zwerven, zij zijn gerijpt tot blinde tocht.

De stekels stonden tot verderven, Geen onheil heeft hun haat gewrocht. Ik wacht nu lijdzaam op 't versterven. Geen vindt mij dan, hoe hij ook zocht.

Ik weet niet waar mijn zaden zwerven.

U ziet dat de dichter hier enkele zinnen herhaalt. Dit verhoogt niet alleen de muzikaliteit, doch het geeft een zingende resonans, een melodische echo die wei-luidt.

De dichter zegt en vereenzelvigt zich met de bloem, waarvan hij niet weet waarheen haar zaden zwerven. Hij bedoelt: hij weet niet wat God vóór heeft met zijn daden en woorden. Vallen die op zand of vruchtbare aarde? En zij zijn hier gerijpt voor een blindelingse tocht.

De mens moet afwachten wat er met zijn levensimpulsen gebeurt, want hij kan niet achterhalen waarheen zijn gedachten gaan. Hij moet de eeuwigheid hier nog derven, hij is nog op de aarde en gebonden aan dit aardse bestaan.

In het tweede couplet bepaalt hij die plaats op aarde. Hij heeft nog een „stille plek" een rustplaats voor zijn ziel, waar hij zich kan bezinnen, geïnspireerd worden. Maar die plaats moet hij delen met „de distels". Dit betekent, met al het venijnige en hatelijke, het stekende en pijnlijke van deze wereld en hij herhaalt weer dat hij niet weet wat God wil met zijn voornemens en daden.

In het derde couplet, zegt hij tot deze distels, deze wereldse dingen dus, dat zij vergankelijk zijn, ten verderve bestemd en hem niet hebben kunnen deren. En verder belijdt hij dat hij geduldig wacht op het einde van zijn aardse bestaan en dat deze wereld niet zal kunnen ontdekken, waar op deze aarde zijn zaden rijpten en goede vrucht voortbrachten. Want op aarde kan men niet vinden wat de Almachtige met ons heeft voorgehad. En met een zucht als 't ware, eindigt hij weer in die beken-

tenis dat hij niet weet, wat de vrucht van zijn leven is geweest.

Een mooi, rijp rondeel, een mooi bundeltje ook.

Het gouden bandvignet van dit door Pieters kloek en fraai uitgegeven werk is ontworpen door de jonge tekenaar Evert Kuyt, een nog groeiend talent. Ook begeleidde hij enkele verzen. Tot de bestgeslaagden van deze begeleidingen acht ik de beide zee-indrukken.

Men schaffe zich dit bundeltje aan en leze het aandachtig, het is met zoveel liefde en toewijding en ook met talent geschreven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen