Het langvewachte sluitstuk.

Vele lezers van ons blad zullen reeds lang met ongeduld het vijfde, tevens laatste deel van „Dispereert niet" hebben tegemoet gezien. Door allerlei omstandigheden is het boek veel later uitgekomen dan oorspronkelijk in de bedoeling lag. De uitgeefster is echter uitgegaan van de gedachte dat dit sluitstuk beter goed verzorgd, maar I, aat verschijnen kon, dan minder goed verzorgd, maar snel. Een opvatting die het geheel alleen ten goede komen kon.

Wanneer men wat er in dit vijfde deel geboden wordt in zijn geheel beziet, ontkomt men moeilijk aan de indruk dat er met de kompositie is geworsteld. Heel de inhoud heeft iets rommeligs. Het is of alles in dit deel gestopt is wat de schrijvers elders nog niet hadden aangeroerd. Waarmee natuurlijk niet gezegd wordt dat die zaken op zichzelf beschouwd niet van belang zijn. Vele echter hadden beter ergens anders kunnen staan.

Het eerste stuk geeft een zeer boeiend overzicht van de geschiedenis van Nederland vanaf de aanvang van de Tweede Wereldoorlog tot op heden, waarbij aansluit de geschiedenis van „onze Oost" gedurende dezelfde tijd, die even onderhoudend wordt beschreven. Daarop volgt dan het verhaal van wat de Nederlanders in de West presteerden, vanaf.... 1621, waarna hier en daar een blik geslagen wordt op Nederlanders die zich in de zeventiende eeuw of later elders op de wereld vestigden. Tenslotte wordt hier bijgevoegd wat eigenlijk in een historie van de Nederlanden niet meer thuishoort, maar wat de auteurs toch graag vertellen wilden: de geschiedenis der Boeren in Zuid-Afrika.

Merkwaardig is dat waar Brazilië als een bezitting in de West beschreven wordt, geen melding wordt gemaakt van de twee schildei's — Post en Eckhout — die het land en zijn bewoners schilderden. Hun werk, kuituur-en kunsthistorisch van belang, trekt in de laatste jaren, en terecht, steeds meer de aandacht. Dat hiervan zelfs met geen woord gerept wordt, is biezonder jammer. Aan de zeer biezondere figuur van „de Braziliaan" — voor wie ze werkten — wordt daardoor helaas in ieder opzicht niet volkomen recht gedaan.

Het naam-en zaakregister op het hele werk, dat achterin gegeven wordt, is kennelijk niet door een zeer deskundige vervaardigd, want men vindt er onnauwkeurigheden en zelfs wonderlijke zaken in. Zo staan er achter „Frederik, prins van Oranje" uit het derde deel een aantal pagina's vermeld die men.... moet splitsen in twee groepen. Bladzij 64 en cle volgende betreffen namelijk prins Frederik de oom, en bladzij 146 en de rest prins Frederik de neef. Nog gekker is, op pagina 403, het voorkomen van een prins Hendrik als de zoon van onze laatste koning. Deze toch heeft nooit een zoon van deze naam gehad. De prins die hier genoemd wordt is dezelfde als die vlak er voor staat als de broer van onze laatste koning. Beide lemma's dienen dus te worden saamgevoegd.

Zoals de vorige, is ook dit vijfde deel wreer rijk geïllustreerd. Het aantal druk-en spellingfouten is gering, wat ook met de stilistische ontsporingen, gezien het aantal bladzijs, het geval is. Storend is alleen de drukfout die men aantreft in de aanhaling op pagina 254, waar een regel is herhaald, waardoor een andere is uitgevallen. Hierdoor is de tekst verminkt.

De enkele bezwaren die hier zijn geopperd, mogen werkelijk geen reden wezen om niet nogmaals te vermelden dat men voor het werk in zijn geheel biezonder veel waardering dient te hebben. Wie zich van een eksemplaar van dit geschiedverhaal — waarvan de delen niet afzonderlijk verkrijgbaar zijn — nog niet verzekerd heeft, doe het alsnog. Met name geldt dit ook voor de verenigingen. Drie maal vijfentwintig gulden is voor deze serie niets te veel !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen