In de lente van het leven

In de lente We gaan verder waar we vorige maal gebleven zijn. IIoc moet het met een paar dat wenst te huwen, en dat kerkelijk niet „een" is?

Soms wordt gezegd: Het meisje behoort de jongen te volgen.

Maar is de zaak daar mee opgelost? Naar wij menen, in genen dele.

Voor alles willen we toch stellen: Zoek een levensgezellin in onze eigen kring.

Soms zie je dat keurige meisjes aan de kant blijven staan, en de jongen een meisje haalt uit een kring, die wat de Waarheid betreft, totaal anders daarover denken clan dat ons, en naar we menen ten rechte, van huis uit is voorgehouden.

Ook blijven er jongens over die met hart en ziel aan onze gemeenten gebonden zijn, maar het hebben beleefd dat het meisje wat ze gaarne tot vrouw begeerden, zich verlooft met een jongeman uit een andere kerkformatie.

Toch is de zaak hier niet mee af, want we hebben nu eenmaal met het feit te doen dat vrij veel jonge mensen een verloofde hebben uit andere kringen dan onze eigen gemeenten.

Een gunstig teken is dan nog dat ze er toch zelf niet gerust over zijn en om raad komen vragen.

Voor alles zij gesteld: als men meent iemand lief te hebben uit een andere kerk (om het zo nu maar eenvoudig uit te drukken) dat er klaarheid tegenover deze zaken voor en met elkaar moet komen, voor het tot een verloving en later tot een huwelijk komt. Daarom: spreek er toch met vader en moeder over, voor ge stappen doet waar ge later bitter spijt van krijgt. Heus, ze zijn zó aan te wijzen, die van het leven in hun latere leven al wat gedacht hebben: Hadden we toch maar nooit die weg gekozen.

Verder is er ook uw predikant, waar ge liefst niet alleen, maar samen de zaken mee bespreekt. Het kan soms zo nuttig zijn voor de andere partij waarom dat we lid van onze gemeenten willen blijven.

En ouderlingen met levenservaring kunnen ook in deze toch wel een goed advies geven. Bovenal: Hebben we de Heere nodig in onze levenskeuze?

Laat toch vooral deze zaken niet lopen, en denk niet: we zullen later wel zien hoe dat het terecht komt.

En blijkt, dat ge om uw geweten niet over kunt gaan naar een andere kerk, breek dan liever voor het te laat is.

Het gaat tenslotte niet alleen over u tweeën, maar ook over uw kinderen, als de Heere die aan U schenken wil.

't Is zo jammer dat veel jonge mensen eigenlijk onverschillig tegenover deze vragen staan. Daarom is het noodzakelijk om op de catechisatie niet alleen over de leer der Waarheid te spreken, maar ook te wijzen op het „waarom" van ons eigien kerkelijke leven.

Eén van de mogelijkheden om een meisje of jongen uit eigen kring lief te krijgen is toch ook, om elkaar te ontmoeten daar waar het mogelijk is. We denken bijv. aan gezamenlijke verenigingsavonden.

We weten heus wel dat sommige mensen zeggen: o, dan kan daar zeker een scharrelpartij uit voortkomen. Dat behoeft heus niet. Maar om elkaar wat nader te leren kennen is dit toch ook een geoorloofd middel. Gaan we naar allerlei bijeenkomsten van diverse andere groeperingen in het kerkelijke leven en we komen daar in aanraking met anderen, en het gevolg is een huwelijk, waar het kerkelijke struikelblok blijvende ergernis geeft, dat is veel erger. Bovendien: Ouders, hebt u liever dat uw kinderen langs de straat zwerven, soms bij nacht en ontij?

Hoeveel vaders en moeders hebben al in angst gezeten om hun jongen of meisje dat al slenterend en patatetend zich afgaf met een die èf totaal onverschillig was, óf die bij het mode-christendom onzer dagen behoorde.

'k Heb eenmaal meegemaakt dat een ambtsdrager (hij is nu al jaren in de hemel) zich sterk afzette tegen de jongelingsvereniging. Zijn zoon wilde hij er lie-

ver niet bij hebben. Die jongen deed het dan ook niet maar ging de wereld in. De oorlog '40—'45 brak uit, en die jongen sneuvelde. Maanden daarna sprak ik die bedroefde vader. Zijn kind zonder God gestorven. En hoewel hij niet bij onze gemeenten behoorde, zeide hij: wat een spijt heb ik, wat een spijt heb ik, dat ik hem niet aangemoedigd heb, om jullie vereniging toch te bezoeken.

Zie, jonge lezers en lezeressen, maar ook oudei's, toen was het te laat. En vanzelfsprekend hopen we niet dat we als verenigingslid waanwijs worden en menen dat we nu zonder waarachtige wedergeboorte wel behouden kunnen worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen