In de lente van het leven

In de lente Een veel voorkomende vraag, n.a.v. ons referaat te Utrecht is ook of men zich verloven mag en later tot een huwelijk komen met een jongen of meisje dat tot een ander kerkverband behoort.

Om te beginnen moeten we wel stellen dat we het met elkander zouden moeten betreuren, dat degenen die dezelfde Waarheid belijden, in diverse kerkgroepen uiteen zijn gevallen. Het direkte gevolg hiervan is dat verschillende jonge mensen met deze zaken geconfronteerd worden, en dikwijls niet weten hoe er uit te komen. Het blijkt ook dat bovengenoemde vraag niet alleen in onze eigen kring van Geref. Gemeenten leeft, maar ook in diverse andere kerken.

Zo is bijv. Prof. Kremer, Hoogleraar aan de Theol. School der Chr. Geref. kerken te Apeldoorn al enkele maanden in , .De Wekker" bezig, om te schrijven over „Het gemengde huwelijk".

Uit zijn schrijven blijkt wel dat men ook daar vrij veel met deze dingen in aanraking komt. En zie ik in onze eigen gemeente, dan komt het ook herhaaldelijk voor.

Prof. Kremer heeft tamelijk veel materiaal uit de geschiedenis van Nederlands kerken uit vroeger dagen opgedolven, en citeert daar ook uit.

Alleen is het bezwaar wel dat men toen niet de grote gedeeldheid kende die er nu onder de geref. belijders gevonden wordt. Men kon m.i. toen gemakkelijker spreken, omdat het veelal ging om bijv. de remonstranten, de roomsen en andere groeperingen die duidelijk afstand namen van de Gereformeerde Waarheid, zoals we toch geloven dat die in het Woord des Heeren verklaard ligt.

Maar dat onze vaderen er ook mee „zaten" blijkt wel uit een paar citaten die ik uit de artikelen van Prof. Kremer graag wil doorgeven:

„Een Rotterdamse kerkvergadering was van mening dat voorkomen beter was dan genezen en bepaalde dat zij die van de gemeente waren vermaand moesten worden te trouwen met huns gelijken".

Dit is een uitspraak die ik eigenlijk graag ook in deze tijd nog zou willen aanvaarden niet alleen maar ook aan onze jonge mensen voorhouden.

Wat voorkomen we veel moeiten in ons kerkelijk meeleven als we een meisje of jongen uit eigen kring ten huwelijk mogen van het leven nemen. Toch blijkt dat, men in de dagen van voorheen ook de voorzichtigheid betrachtte.

Ik citeer weer: „De eerste uitspraak die wij kennen (Dordt 1578) is vrij soepel. Erwordt gesproken over de vraag of de ouders hun kinderen ten huwelijk mogen geven aan die geen lid der kerk zijn. En het antwoord is: zeker niet aan iemand die vijadig tegenover de religie staat. Het soepele zit dan in het vervolg: maar zo zij.... een goede hoop van zich geven dat zij in de kennis der waarheid toenemen zullen en beloven hun partij in de oefening der religie niet te verhinderen, dan mocht het". Uit het artikel van prof. K. blijkt dat men zich ook te Barneveld met deze materie heeft bezig gehouden. Lees maar:

In 1597 had men te Goes sterk de nadruk gelegd op de pastorale taak die er is ten aanzien van het voorkomen van gemengde huwelijken. En nu het citaat:

„Als aanvulling op de bovengenoemde besluiten kan gezien worden dat de classis Nederveluwe te Barneveld, in 1603, uitsprak dat de leden der gemeente en vooral zij die ongehuwd zijnde zich tot de tafel des Heeren willen begeven — dus belijdenis afleggen (K.) — vermaand moeten worden wel toe te zien, dat zij niemand buiten de gemeente trouwen.... en dat het raadzaam ware over hun huwelijk de predikant of een ouderling eerst te raadplegen".

Voorts blijkt uit dit artikel dat de Chr. Geref. kerken bij Art. 70 K.O. de niet chr. geref. partij laten beloven dat de eventuele kinderen in de Chr. Geref. kerk gedoopt en opgevoed zullen worden. Ik vermoed dat het hier dus om een bruidspaar gaat waar man en vrouw beiden hun eigen kerkelijke weg gaan, d.w.z. ieder in eigen kerk blijft kerken.

Hoewel het meermalen gebeurt dat een bruidspaar zo'n soort compromis sluit, achten we dit toch wel zeer gevaarlijk voor het komende huwelijksleven. Immers, ontegenzeggelijk komen hier conflicten uit voort. Ge kent het spreekwoord: twee geloven op één kussen, daar schuilt de duivel tussen.

Ieder in de kerk blijven waar men gedoopt is, belijdenis heeft gedaan en zich „thuis" voelt, is dus een weg die we alle jonge mensen moeten afraden. Maar hoe dan? Volgende maal daar verder over.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen