Een rubriek voor en van onze jeugd

We zullen vandaag maar eens met de puzzel beginnen. De eerste twee opgaven heb ik nu geplaatst en vandaag komt dan de derde. Nu moeten jullie me maar eens eerlijk schrijven hoe jullie deze opgaven vinden. Ik heb al enkele reacties gehoord en daaruit wel bemerkt, dat het moeilijker is dan andere jaren. Nu, dat mag toch wel. Laat het hele gezin maar aanrukken en doe het dan maar samen. Jullie moeten er wel erg in hebben, dat er geen woorden mogen overblijven. Hoe beter je je best gedaan hebt hoe nieuwsgieriger je bent naar de uitslag. De vorige tien spreekwoorden of gezegdes moesten zijn:

11. Aanstoot geven.

12. Een steen des aanstoots.

13. Zonder aanzien des persoons.

14. In goede aarde vallen.

15. Gouden appelen op zilveren schalen.

16. Aan de vruchten kent men de boom.

17. Beter een goede buur dan een verre vriend.

18. Zijn handen in onschuld wassen.

19. Waar het hart vol van is vloeit de mond van over.

20. Op twee gedachten hinken.

Zo heb je ze vergeleken? Een enkel foutje ontdekt? Nu, dat is zo erg niet, het kan toch best nog zijn, dat jij het nog het beste gedaan hebt. En nu maar weer aan de slag met de volgende tien. Om een beetje in de geest van onze puzzel te blijven zeg ik maar: De aanhouder wint.

Van de volgende teksten is weer een spreekwoord of gezegde af te leiden; de een is makkelijker te zien dan de ander, maar dat zal de ijverige puzzelaar zelf wel bemerken.

De volgende woorden dus allemaal gebruiken:

alle, anders, bij, de, de, de, de, de, een, eigen, geëerd, geen, gemeste, gierigheid, het, hoofd, hoogmoed, hopen, iemands, in, is, is, is, kalf, kalf, kastijdt, keizer, kinderen, kolen, komt, kwaad, land, liefheeft, met, neerzitten, niets, op, paarlen, ploegen, pakken, profeet, recht, slachten, val, van, verliest, voor, voor, vurige, waar, wei-pen, wie, wortel, ze, zwijnen, zijn, zijn, zijn.

Veel succes en binnen veertien dagen moeten de oplossingen bij mij binnen zijn.

En nu een opstel uit de vaderlandse geschiedenis.

Het beleg voor 's Hertogenbosch

In 1629 sloeg Frederik Hendrik het beleg voor 's-Hertogenbosch met zo'n 30.000 soldaten. Er was n.1. gevaar dat Spanje hulp zou krijgen van Duitsland en dan zou er een gezamenlijke inval in de Republiek gedaan worden. Op het moment dat Frederik Hendrik het beleg voor Den Bosch slaat komt de Spaanse hulp uit Duitsland reeds. Graaf van den Berg valt bij Nijmegen ons land binnen en dringt door tot Arnhem. De stadhouder blijft echter voor Den Bosch. De staten van Utrecht zetten de grebbelinie onder water en i'oepen alles wat weerbaar is op. Intussen valt Montecuculi met de keizerlijke troepen verder het land binnen. Arnhem en omstreken worden verwoest en steeds verder rukken de verenigde legers op. Ze komen zelfs tot Naarden. Zo is de vijand weer midden in ons land. Ons land was menselijkerwijze verloren, maar God redde ons land in deze benauwde positie op een wijze waar niemand aan dacht. De steun en kracht van deze verbonden legers is Wezel. Werd die stad hen ontnomen, dan was de slagader zo goed als afgesneden. En dat was de verrassing die God deed plaatsvinden. Een inwoner van Wezel, Pieter Mulder, berichtte de Heer van Dieden, één van onze bevelhebbers, dat hij bij nacht gemakkelijk in de stad kon komen. Deze liet zich dit geen tweemaal zeggen en begaf zich in een augustusnacht van 1629 met duizend voetknechten en achthonderd ruiters naar Wezel en veroverde het bolwerk zonder veel moeite. Van daaruit zendt hij kapitein Lawinck naar de Dedemsepoort en eist deze voor zich op. Wat hij echter ook probeert hij kan de brug niet neerkrijgen. Op dat moment lost de verdediging een kanonschot en deze kogel schiet de ketting door, zodat de brug met groot lawaai neervalt.

De ruiterij stormt nu de stad binnen. Binnen twee uur is alle tegenstand gebroken. Een rijke buit en 1200 krijgsgevangenen vallen in onze handen. Dan wordt er een bode naar Frederik Hendrik gezonden om het nieuws van de overwinning over te brengen. Als deze het nieuws hoort roept hij ontroerd uit: „O, m'n zoon, mijn vriend, is het zo geschied, dan is het louter een werk van God en niet van mensen". Het nieuws, dat Wezel veroverd is, verspreidt zich als een lopend vuurtje door de Republiek, maar jaagt ook schrik aan onder de Spanjaarden. Het duurt nu niet lang of het land is gezuiverd van de vijand. Op 14 september geeft 's Hertogenbosch zich over. De Sta ten-Generaal schrijft een dankdag uit en de Raad van State laat op oudejaarsdag van 1629 schrijven: „En dus eindigt het gelukkige jaar 1629, daarvoor zij niet ons, maar God almachtig lof, prijs, eer en dankbaarheid in eeuwigheid".

Herman Gerritsen — Apeldoorn

Fijn Gerrit, nu weten we ook weer wat uit onze mooie geschiedenis. Jij luistert er zeker wel graag naar als er van verteld wordt? Laat maar gauw opnieuw wat van je horen.

Nog een ander uit Apeldoorn krijgt nu het woord, n.1. Jan Wilbrink, hij heeft een heel lang gedicht, waar vandaag de eerste aflevering van verschijnt.

JOHN MAYNARD

1

't Is avond; boven 't heerlijk Eriemeer Welft zich de sterrenhemel, zacht verlicht Door zilv'ren maanglans, die zich stil weerkaatst In 't donker watervlak, dat rustig deint En zich verliest in 't duister van de nacht.

Plots doemt een stoomboot uit het duister op, Een reuze stoomboot, die het stille vlak Der donk're watermassa fel beroert. Haar macht'ge raad'ren went'len rustloos rond En beuken 't nat in snelle regelmaat.

Aan boord van 't stoomschip heerst een gulle toon, Gelach stijgt op en vrolijk stemgeroes. Geen wanklank, al de passagiers, Die zich verdringen op het ruime dek, Verstoort de stemming in deez' avondstond.

Matrozenliedjes klinken rustig op, Door één der mannen zachtjes begeleid Met d' oude, zeur'ge handharmonica En 't mag er vrolijk toegaan, want de reis, De lange reis, die aanving bij Detroit, Is schier volbracht, een korte poze nog, En Buffalo, aan d' oostzij van het meer, Zal zijn bereikt — het einddoel van de tocht.

Aan 't roer staat, van zijn hoge taak bewust, Gestadig turend over 't donker meer, John Maynard, de beproefde, ervaren loods.

Wel is zijn haar vex'grijsd, maar jeugdig vuur straalt uit zijn helder oog, terwijl zijn vuist Met jong'lingskracht het stuurrad houdt omklemd.

Ook hem klopt sneller 't hart, nu 't einde nadert Der lange reis en zoete rust hem wacht, in 't vriend'lijk huisje bij zijn brave vrouw.

(Wordt vervolgd)

Ik eindig ditmaal met een gedicht dat Nico Koning uit Tuil me stuurde.

STERKTE IN GOD.

Wanneer de vijg niet uit zal botten; geen druif meer zwellen zal van wijn, d' olijf haar kwekers zal bespotten, en alle vruchtboom kaal zal zijn; als nergens graanveld meer zal rijpen, de herder tevergeefs zal grijpen naar ooi of rund op veld of stal; zo weet ik nog, dat onder 't lijden mijn ziel in God zich zal verblijden, mijn hart in Hem opspringen zal.

God is mijn heil, ik zal niet vrezen. Hij is mijn rots, ik wankel niet. God zal altoos dezelfde wezen, Die nooit Zijn volk, Zijn werk verliet! De Heere Heere is Isrels sterkte; Hij, Die van ouds Zijn wond'ren werkte zal mij aan 's werelds dreigend lot gelijk een hinde doen ontsnellen, en op des aardrijks hoogten stellen! Zangmeester, stem dit lied voor mijne Neginoth!

Zo jongelui, dit is het dan weer voor vandaag. Ik moet nu nodig gaan besluiten. Allen hartelijk gegroet en tot D.V. over 14 dagen.

Ten Ankerweg 21 - Tholen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen