Is dàt één familie?

Twee uitersten.

Wij, jongeren

Deze keer wilden we twee kerken tegelijk „nemen". Het zijn de Vrijgemaakt-Gereformeerde Kerken en de uitgetreden Gereformeerde Gemeenten. Je zult wel denken: wat een combinatie! wat kan daar de bedoeling van zijn? Ten eerste omdat het twee kleinere groepen zijn waar we toch niet een apart artikel aan wilden wijden. Maar ook omdat er overeenkomst tussen hen is. Bij beide valt je de eenzijdigheid op, - hoe ver ze onderling ook van elkaar af mogen staan. Ze zijn allebei weer afgescheiden van een al afgescheiden kerk! Bij beide zien we de trieste gevolgen van een consequent doorgevoerd afgescheiden standpunt.

Nu hopen we niet dat je „Daniël" maar verder gaat doorbladeren, omdat je ze misschien geen van beide sympathiek vindt. Maar op onze verkenningstocht door de Gereformeerde Gezindte mogen we geen leden van deze familie overslaan. Ook niet als we het niet met ze eens kunnen zijn. Zelfs niet als ze anderen en ons beschuldigen van dwaling. Hoe zouden wij het zelf vinden als we afgeschreven worden? Deze groepen willen ernstig genomen worden. Het is eigenlijk on-christelijk als we dat dan niet doen.

Een teleurstellende hervorming.

Het is nu al meer dan 20 jaar geleden dat de Vrijgemaakten zich van de Gereformeerde Kerken hebben losgemaakt. Een tragisch conflict, — en dat in oorlogstijd. De jongeren hebben het dus niet bewust meegemaakt. Maar zéker de vrijgemaakte jongeren hebben er wel veel over gehoord.

Voor de ouderen zijn de schorsingen en afzettingen van 1944 nog steeds een familie? bittere herinnering. Toen werden er tuchtmaatregelen genomen tegen hen, die zich bezwaard voelden over onbijbelse uitspraken. Dat is nooit teruggenomen. En dat terwijl in de synodale kerken nu alles schijnt te mogen. Zo is de overtuiging gegroeid dat zij, de Vrijgemaakten, de enige ware gereformeerde kerk zijn. Ook in de politiek hebben zij zich losgemaakt van de A.R. en een eigen partij opgericht: het G.P.V. Zo leren we hen kennen als principiële, consequente mensen, die in hun levenswandel vaak dichter bij ons staan dan de „gewone" gereformeerden.

Maar wat is nu hun leer? Het dogmatische conflict van 1944 is heel moeilijk. Maar het ging heel kort gezegd hierover. De gereformeerde synode had uitgesproken dat de doop eigenlijk alleen zijn waarde had voor uitverkoren kinderen. Nu dacht de synode over het aantal daarvan heel optimistisch: de meeste gedoopte kinderen hoorden daar wel bij; ze waren waarschijnlijk zelfs al wedergeboren. Eén van de hoogleraren in Kampen, dr. Schilder, wilde daar niets van horen. Maar waarom? Hij wilde de uitverkiezing er helemaal buiten laten. Aan alle kinderen van de gemeente belooft God Zijn heil, zei hij; alle kinderen worden in Gods Verbond opgenomen. Dat er kinderen ziin die dat verwerpen, is hun eigen schuld.

Dit was dus een fel protest tegen de leer van Kuyper over de „veronderstelde wedergeboorte". Wij krijgen nog grotere verwachting van de Vrijgemaakten als we horen dat zij zich beroepen op de Afgescheidenen van de vorige eeuw. Die hadden immers tóen al ernstige bezwaren tegen de leer van Kuyper. Maar wat stelt dit beroep op hen ons teleur! Wat waren de bezwaren toen veel diepgaander! Nü is men bang dat de kinderdoop

ondergraven wordt. Alsof de doop al niet genoeg aandacht kreeg! Maar tóen was men bezorgd dat de noodzaak van de echte wedergeboorte vergeten zou worden. Zon protest was in de Geref. Kerken nodig geweest. Dat willen wij iemand van hun eigen voorgangers laten zeggen. Het is een citaat van de gereformeerde Prof. Wielinga, dat in het boek van een vrijgemaakt predikant te vinden is. Wielinga schreef omstreeks .1900: „Ik vrees wel eens dat er een nieuw soort Nicodemieten in aantocht is. Nee, niet slechts in aantocht, maar dat het reeds in brede scharen onder ons is opgetreden. De Nicodemieten n.1. tot wie de Heere Jezus in Nicodemus het beschamende en ontdekkende woord richtte: verwondert u daarover niet, dat Ik u gezegd heb: gijlieden moet wederom geboren worden. Nicodemus achtte zich met zijn mede-Israëlieten behouden. Zij waren Abrahams zaad. Zij waren in het Verbond Gods begrepen. De beloften van dat verbond waren aan hen betekend en verzegeld in de besnijdenis. Daarom verwonderden zij zich dat de Heere Jezus tot hen, kinderen der belofte en kinderen des Verbonds zeide: gijlieden moet wedergeboren worden. Dat soort Nicodemieten schijnt helaas! krachtig te herleven".

Een ernstig misverstand.

Wij jongeren hebben de scheuring in 1953 in onze eigen kerk vaak ook niet meer bewust meegemaakt. Maar iedereen weet wel dat het over de opvattingen van dr. Steenblok ging. Hij vond het verkeerd als Gods genade aan alle mensen in de kerk wordt aangeboden. Volgens hem is dat alleen voor hen, die al ontdekt ziin aan hun zonde en schuld, — dus alleen voor wedergeboren mensen. Daarmee hangt samen dat de doop eigenlijk alleen van waarde zou zijn voor uitverkoren kinderen. Zo stuiten we op dezelfde gedachte die we in de Gereformeerde Kerken tegenkwamen.

Wat moeten we daar nu van denken? Laten we goed begrijpen dat dit geen theoretische kwesties ziin. In onze en in de uitgetreden gemeenten zijn er velen bij wie bange vragen leven. Ben ik wel uitverkoren? Of zou ik een verworpene zijn? Zou God wel willen dat ik tot bekering kom? Moet ik niet eerst aan mijn verlorenheid ontdekt zijn, voor ik mag pleiten op Gods belofte? Bij veel oudere mensen komt er zelfs een berusting dat zij erbuiten staan. Terwijl bij sommigen toch diep in hun hart een hunkering is naar Gods heil. En als dan in de prediking de uitverkiezing voorop komt te staan en de nodiging niet gehoord wordt, heeft de satan prachtige kansen: om ons van God af te houden, om ons Hem voor te stellen als een hardvochtig heerser, om elke indruk dood te maken met een „ja, maar", of om ons maar te laten afwachten, jaar in, jaar uit, of er soms iets zal gebeuren.

En dat terwijl juist God ieder van ons waarachtig roept tot het heil in Christus. En omdat Hij weet dat wij zo gauw hard van Hem denken, heeft Hij dat met een eed gezworen: Zo waarachtig als Ik leef: Ik heb geen lust in de dood van de goddeloze! Er is juist blijdschap in de hemel over elke zondaar die zich bekeert, zegt de Heere Jezus. Ieder die met het Woord van God in aanraking komt wordt geroepen tot bekering en geloof. Het is een ernstig misverstand om dat remonstrants te noemen! En laten we die roeping ook niet twijfelachtig maken door te zeggen dat dit „maar" uitwendig is! Laten we de Artikelen tegen de Remonstranten (hfdst. III, § 8) maar eens opzoeken achter in ons psalmboekje. Wat zouden we graag willen dat ook de uitgetredenen zouden aanvaarden dat dit in hun eigen belijdenisgeschrift staat. Dat de mensen het zouden horen en dat zij en wij allen het in ons hart bewaren zouden:

„Doch zovelen als er door het Evangelie geroepen worden, die worden ernstig geroepen. Want God betoont ernstig en waarachtig in Zijn Woord, wat Hem

aangenaam is; namelijk dat de geroepenen tot Hem komen. Hij belooft ook met ernst allen, die tot Hem komen en geloven, de rust der zielen en het eeuwige leven".

NIEUW-BEIJERLAND.

Het secretariaat van de J.V. „Jonathan" is ook in andere handen overgegaan en berust nu bij: Adr. den Hollander. Dorpsstraat 14, Goudswaard.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen