HERVORMING

Paulus wil van de doorn in zijn vlees verlost worden, die veel pijn en last veroorzaakte. Paulus heeft gebeden, driemaal, dat hij van die scherpe doorn verlost mocht worden. Heeft de Heere dat onmiddellijk gedaan? Zon trouwe dienstknecht die dag en nacht in en voor het koninkrijk der hemelen bezig was op aarde?

Gelukkig dat God dit gebed niet verhoort. Het zou niet nuttig voor Paulus geweest zijn. Hij ontvangt van de hemel iets waar hij niet om vroeg: een duurzaam medicijn om aan de grond te blijven. Paulus, een eerlijke dominee, zegt: Opdat ik mij niet zou verheffen op de uitnemendheid der weldaden.

Paulus was opgetrokken in de derde hemel, in het paradijs en had daar onuitsprekelijke dingen gezien en gehoord, die een mens niet geoorloofd zijn uit te spreken. De Heere weet wat Paulus, Luther en al Zijn knechten nodig hebben: Mijn genade is u genoeg! Want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Dat is de kostelijke vrucht van het vrije Godswerk in de handelingen des hemels.

In die gemeenschap werd Paulus', Luthers kracht door zwakheid groter. Dat is een wonderlijke kracht, dat ze zwak zal zijn en daardoor sterker worden. Dan onderscheiden zich goddelijke en menselijke krachten. De menselijke kracht wordt door toenemen sterker en door afnemen zwakker. Maar des Ileeren kracht, Zijn Woord en Zijn Geest, worden als ze in ons beoefend worden steeds sterker. Dat komt omdat het Gods gewoonte is dat Hij als Schepper alles uit niets maakte en wederom tot niets maakt. Dat kan menselijke kracht niet. Het was de ervaring van Paulus en de Kerkhervormer dr. M. Luther. Zij gaan roemen in hun zwakheden opdat de kracht van Christus in hen wone. Zij hebben een welgevallen in zwakheden en smaadheden. Luther werd zelfs vogelvrij verklaard. (Dat was hij tussen twee haakjes al, doch dat begreep Karei V niet, net zo min als de Roomse Farizeërs, Schriftgeleerden en ouderlingen). Dan klinkt het in noden, in vervolgingen en in benauwdheden als een bazuin: Want als ik zwak ben dan ben ik machtig! Dat wordt bewezen in de vrucht, dat moet zelfs de vijand erkennen.

Alvorens Luther de grote zaal waar de Rijksdag te Worms gehouden wordt, binnentreedt, tikt een oude generaal hem op de schouder. Hij sprak: Monnikje, gij doet thans een daad die ik in het heetste gevecht niet gedaan zou hebben; maar God zal voor u strijden. Welk een kracht en geloof was als vrucht van de Heilige Geest in het hart

van cIc eenvoudige Duitse monnik werkzaam. Luther staat als een held tussen zijn doodsvijanden, als Daniël tussen de leeuwen stond; Luther temidden van hen die hem wel met hun ogen willen doden, weet: Ons staat een sterke Held terzij Die God ons heeft verkoren. Vraagt gij Zijn naam zo weet dat Hij de Christus heet.

Dat is het heilgeheim van Luthers arbeid. Achter dat alles staat de koning der kerk, Jezus Christus. Want het ging in wezen in deze strijd om het koningschap van Christus. Luther was daarvan goed doordrongen. De Heere liet Zich niet onbetuigd, want het was Gods zaak, het gold Zijn eer, het ging om Zijn naam.

En de koning Zelf gaat dan de eer op het hart van Luther binden. Het ging niet om aardse macht, zoals bij de Paus. Die wilde en wil de macht in kerk en staat, doch een lichaam met twee hoofden is een wangedrocht. Luther wist dat aardse macht spoedig verloren ging. Paus Leo X lachte in het begin om die „monnikentwist." Dat zou zo'n vaart niet lopen. Zo dachten de blinde leiders der Roomse kerk in de zestiende eeuw. Nu, na vier eeuwen zijn ze dat nog. Ze beseffen niet dat de adem van de Almachtige door Europa's kerk waait, ja gaat stormen. Door de gezegende kracht en almacht Gods in de hervorming komt Zijn Woord weer op zijn plaats; dat Woord des levens, die dierbare Bijbel, die door Rome's trawanten, door on-en bijgeloof, door zondige, ziekelijke wetten geheel begraven was, bijna duizend jaar. Jongens en meisjes, Jezus Christus gaf ons weer Zijn Woord. Waarderen wij het? Waarderen? Maar het is toch heel gewoon dat wij een Bijbel in huis hebben. Nee! Het is buitengewoon. H°t is een wonder van des Heeren grote onveranderlijke liefde. Duizenden zullen getrokken uit de zuiver heidense Roomse kerk tot de Bron des Levens, om zich te laven aan de openbaring van des Heeren onbedrieglijk getuigenis. Dat is door een zee, ja een oceaan van lijden en bloedvergieten gegaan d.m.v. het verblinde Rome in het verleden, wat het nu nog is; die nooit de leer van Jezus Christus en Die gekruisigd zal aanvaarden. Dat de ogen er voor open mochten gaan alvorens het te laat is. Dat er veel gebed werde gevonden dat het God behagen moge nog vele Roomse mensen uit het Roomse heidense geloof te verlossen en te brengen tot Zijn eeuwig getuigenis.

Dat is de leer waarin de mens om niet gerechtvaardigd worclt. Laten wij God in ootmoedige erkentenis danken voor hetgeen Hij ons in Luther in de hervorming wilde schenken, die als een tweede Mozes onze vaderen uit het Roomse diensthuis leidde.

Paulus en Luther staan al eeuwen schouder aan schouder voor Gods witte troon in de triomferende kerk. Doch Jezus Christus blijft en heeft beloofd: Ik ben met u al de dagen tot aan de voleinding der wereld. Amen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen