Ziegenbalg

Hulp van vele kanten

Ziegenbalg kwam veel onder de mensen en sprak geregeld met de priesters en geleerden van het land. De geloofsleer van de Indiërs bestond uit oude, ingewortelde, eerwaardige denkbeelden. De zendeling kwam onder de indruk van de diepe vroomheid en de verheven gedachten, die hij vooral bij de priesters aantrof. Hij ging deze mensen niet in alles tegenspreken, maar hij wisselde

graag van gedachten met hen. Omgekeerd mochten de geleerden en de priesters deze zendeling wel. Hij was een uitzonderlijke europeaan, die niet deed als de meeste mensen uit Europa. Velen wilden zich met de goederen van India verrijken, maar daarvan merkten zij bij Ziegenbalg geen spoor. De zendeling leidde ook een onberispelijk leven, wat van de meeste ambtenaren en kooplieden niet gezegd kon worden. Integendeel, zij leefden losbandig en verspreidden onrust in het land. De Indiërs beminden de rust en waren van jongsaf gewend om stil voor zichzelf te mediteren en om zich te verdiepen in wijsgerige vraagstukken. Eenzelfde hang naar de meditatie merkten zij bij Ziegenbalg op. Zodoende verkreeg de zendeling vrienden onder de hoogste lagen

van het volk. Ziegenbalg drong zich niet op. Hij ging aan de oever van een meer zitten en begon te spreken met een Indiër die voorbij kwam. Soms zat hij op de trappen van een tempel en wachtte af, tot er bezoekers kwamen. Minzaam, helemaal niet uit de hoogte, sprak hij met de inlanders. Hij stelde een heleboel vragen en op hun beurt vroegen de Indiërs veel dingen aan de zendeling. Door middel van deze gesprekken wist hij de gedachtengang van het indische volk en meteen had hij een goede kans om

zijn denkbeelden uit te dragen. Op grote, gladde palmbladeren schreef Ziegenbalg spreuken en teksten, waaruit de leer van Christus sprak. Zo zaaide hij het Woord des levens. Later moest hij zich niet meer behelpen met palmbladeren, toen hij de beschikking kreeg over een drukkerij. In Tranquebar kwam een drukkerij met tamil-lettertekens en nu kon de zendeling veel meer lektuur verspreiden onder de inheemsen.

De zendingsopdracht van Ziegenbalg (en trouwens van elke zendeling) is niet gebonden aan politieke grenzen en daarom reisde Ziegenbalg ook buiten het deense koloniale gebied. Hij ging naar de hoven van vorsten, bezocht kloosters en sprak met eenvoudige mensen van het land.

De zwarte lutherrok had hij ook afgelegd. Hij was op z'n indisch gekleed: in het wit, met een tulband op zijn hoofd. Als hij preekte trok hij de tallaar aan; dat was zijn ambtsgewaad. Meestal ging hij niet alleen op reis. Gedoopte tamil-christenen vergezelden hem; ook jongens uit het weeshuis. Al vroeg moesten deze jongens leren om de leer van Christus uit te dragen in alle landen en onder alle volken.

Sorconada Pilli, een zoon van een welgesteld indisch koopman, kwam tot het geloof en werd door Ziegenbalg gedoopt in de Naam van een drieënig God. Bij zijn doop ontving hij de naam Aaron. Deze jongeman werd de eerste tamilpredikant, die in Tranquebar werd bevestigd. Tussen de jaren 1733 en 1949 werden 140 indische predikanten bevestigd. Aaron was daarvan de eerste. Het is haast niet te begrijpen, dat de zendeling nog tijd kon vinden om te schrijven. Van zijn hand verschenen godsdienstige opwekkingsgeschriften en ook wetenschappelijke verhandelingen op godsdienstig gebied. Behalve dit werk schreef hij ook nog uitvoerige brieven naar de deense koning en naar zijn duitse vrienden. In 1708 werd een gedeelte van deze brieven gedrukt onder de titel „Merkwaardige berichten uit Oost-Indië." Deze „berichten" werden zelfs nog tweemaal herdrukt.

Zeer groot was de uitwerking in Europa van deze geschriften. Men vernam dat een poging van de protestantse zending was gelukt! Het was geen kleinigheid, een grote portugees-sprekende gemeente en daarnaast een gemeente van de tamils, die steeds uitbreidde! Bovendien hoorden ze dat er een weeshuis was en een school. Ook waren er vergevorderde plannen om een College op te richten om daarin de europese wetenschappen, gegrond op het christelijk geloof, te verbreiden.

Er kwam een geweldige reaktie op de brieven: de koning van Denemarken en de gemeenten in de deense hoofdstad zonden belangrijke sommen geld. Uit Halle en Berlijn werden boeken, geneesmiddelen en andere welkome dingen gezonden. Böhme, de engelse hofprediker en vriend van Francke, gaf de brieven in het engels uit, met het gevolg, dat de aartsbisschop van Canterbury een som geld zond naar Tranquebar. Vervolgens kon Ziegenbalg rekenen op de krachtige steun van de universiteit van Cambridge, de Engelse Ooslindische Compagnie en twee pasopgerichte zendingsgenootschappen. Voor de bouw van een kerk in Tranquebar werden in Engeland 8000 daalders ingezameld. Jonas, een duitse leraar in Londen, leerde het drukkersvak, om straks in het zendingsgebied van Ziegenbalg een drukkerij op te richten. Zelfs werden al leermiddelen aangeschaft voor de wiskunde, die op het ontworpen College zou worden gedoceerd.

Al deze dingen moesten Ziegenbalg en zijn vrienden wel met blijdschap vervullen. Kleine oorzaken kregen grote gevolgen. Het zaadje ging langzamerhand uitgroeien tot een boom.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen