Relativering en relativisme

8

(slot)

We moeten ons dus hoeden voor een relativering van de waarheid, die ons in deze tijd van geloofszwakte wel in het bijzonder bedreigt, dat was eigenlijk de strekking van mijn betoog. Maar het zou niet juist zijn om nu te eindigen, zonder op de gevaren van de andere kant gewezen te hebben. Want we komen in onze kringen ook nog al eens het verschijnsel tegen, dat men allerlei onbelangrijke dingen verabsoluteert. Er zijn immers hoofdzaken en bijzaken. Als het gaat om de kern van de zaak, als het gaat om het centrum van de boodschap, dan mogen we dat nooit relativeren, dan geldt het woord van Paulus uit de Galatenbrief, dat wie een ander Evangelie verkondigt, vervloekt is. Maar niet alles is zo fundamenteel, er zijn ook een heleboel middelmatige zaken, die wel niet volslagen onbelangrijk zijn, maar waarmee de Kerk toch niet staat of valt. In de Filippenzenbrief zegt Paulus dat hij zich verblijdt, ook al wordt Christus onder een dekmantel verkondigd (Fil. 1 : 18). De Dordtse Kerkenordening zegt in artikel 85: In middelmatige dingen zal men de buitenlandse kerken niet verwerpen, die een ander gebruik hebben dan wij."

We moeten dus niet overal principes van maken; sommige mensen zijn ergens óf verschrikkelijk voor, óf verschrikkelijk tegen en vergeten, dat de waarheid nog al eens in het midden ligt. Er zijn een heleboel dingen waarvan men moet zeggen: nu ja, ik ben er zelf wel niet zo erg voor, maar als er nu mensen zijn die dat graag willen, dan moeten we daar ruimte voor laten, of: je kan nooit weten wat het wordt, laten we de zaak maar eens aanzien. Een zekere soepelheid ten aanzien van dit soort zaken ontbreekt wel eens; men ziet soms dat men allerlei bijzaken (psalmgezang enz.) veraben relativisme soluteert, daar schibbolets van maakt en daardoor de hoofdzaken vaak uit het oog verliest.

Maar ja, wat zijn dan hoofdzaken en wat bijzaken, hoe kun je dat vaststellen? Ik dacht dat we dat het beste zo zouden kunnen omschrijven: at betrekking heeft op de wijze waarop God een mens bekeert, op hetgeen ter zaligheid gekend moet worden, dat zijn de hoofdzaken. Want daartoe is immers ook de Bijbel geschreven (Joh. 20 : 31), dat is toch ook liet middelpunt van de prediking.

De slotconclusie is dus, dat we ons zowel moeten hoeden voor een relativisme, als voor een verabsolutering van bijzaken en een stellen van onze eigen waarheden in de plaats van Gods Woord. Dan blijft er niet veel ruimte meer over, zul je misschien zeggen. Maar dat kan uitkomen, want de poort is ook eng en de weg nauw, die naar het leven leiden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen