De Kerk in de wereld van NU.

RONDKIJK

Het kerkelijk jaarboekje van onze Gereformeerde Gemeenten in Nederland en Noord-Amerika is nu voor de achttiende maal verschenen. Het is voor alle kerkelijk meelevenden, voor jong en oud, een vademecum dat vaak ter hand wordt genomen. Men vindt er alles in over onze predikanten en studenten, alle gegevens van iedere gemeente, (jaar van instituering, aantal leden en doopleden enz.) statistische overzichten zowel uit Nederland als Noord-Amerika, adressen van de scriba's en telefoonnummers, kortom een onmisbaar naslagwerk voor alles wat er op de kerkelijke erve van onze gemeenten gebeurt. Maar het is ook voor onze verenigingen een handig boekje, want alle kerkelijke verenigingen zijn er in opgenomen, alle zondagsscholen, gegevens op onderwijsgebied enzovoort. Ds. H. Rijksen te Gouda heeft er het jaaroverzicht in geschreven en Ds. A. Vergunst van Rotterdam-C. sluit het jaarboekje af met een zeer lezenswaardig artikel, getiteld:

„De Kerk in de wereld van nu"

Daarop wilde ik deze keer de aandacht vestigen, vooral, omdat Ds. Vergunst zich daarin bijzonder tot de jeugd richt.

Ds. Vergunst schetst in het kort, hoe op allerlei terrein revolutionaire ontwikkelingen plaats hebben, die gepaard gaan met een ingrijpende verandering in ons levenspatroon. Er openbaart zich een geweldige afval; ook in de kerken, die de gereformeerde belijdenis hoog hielden, is een grote verandering waar te nemen. Ook daar blijkt de tijdgeest binnen te dringen. Het proces van ondermijning en uitholling is overal aan de gang.

En midden in zulk een veranderende wereld leven ook de Gereformeerde Gemeenten. Niet als een eiland van rust, waaraan de bewegingen van de tijd voorbij gaan. Ook aan ons dringen zich de vragen op aldus Ds. V., de jeugd vraagt om een antwoord. Hebben wij in deze tijd, in deze moderne wereld, werkelijk ook als Gereformeerde Gemeenten nog een eigen taak en roeping? zo vraagt hij, welke vraag hij dan meteen bevestigend beantwoordt.

Wij laten Ds. Vergunst over deze taak zelf aan het woord.

„Het is een opdracht die ons allereerst tot zelfbezinning noodt. Kennen wij de Gereformeerde belijdenis? Weten wij van het erfgoed van de vaderen? Wij prijzen gaarne de oudvaders, maar worden zij onder ons nog wel gelezen? Weten onze jonge mensen nog wel wie Voetius, Hoornbeek, a Brakel, Comrie, Smytegelt en zovele anderen zijn? Wordt een werk als de Institutie van Calvijn wel gelezen?

Het is daarom nodig, dat er hard gestudeerd wordt. We moeten hen, die leiding geven, opwekken om met ernst te studeren. Daar kunnen onze verenigingen ook aan meewerken. Laat dat in de kring van de gemeenten betracht worden. Vormt daartoe kleine groepen. Hot behoeven altijd geen officiële verenigingen te zijn. Kleine kringen, waar men over het Woord van God aan de hand van de leer van de vaderen spreken gaat. Daar kunnen mannen en vrouwen aan deelnemen. Leest daar met elkaar een goed boek en bespreekt dat samen. Zo geschiedde het op de oude gezelschappen. Laten zulke conventikelen maar herleven in onze tijd. Deze hebben in het verleden zoveel zegen verspreid en zoveel goeds doen bewaard blijven. Dit lezen en bezig zijn kan een uitnemend middel zijn om voor verdere afglijding te behoeden. De geestelijke vorming van onze gezinnen moet op deze wijze bevorderd worden.

Voor de ambtsdragers ligt hier een taak. Het kan zo belangrijk zijn in de steden, waar zoveel vervreemding en vereenzaming plaats grijpt, dat men door zulke kleine contactkringen de gemeenschap, die zo kenmerkend moet zijn voor een gemeente, bevordert.

Dan heeft de kerk een ernstige taak in het toerusten van onze jonge mensen. Van a Brakel is bekend, dat hij zijn catechisatiewerk tot de voornaamste taak rekende. Daar kunnen we nimmer genoeg werk van maken. We moeten onze kinderen vroeg zien bekend te maken met de eerste beginselen. Onze scholen zijn daartoe belangrijk. Waar deze niet zijn, moeten alle middelen ter hand genomen worden om tot oprichting van eigen scholen te komen. De jeugd moet toegerust worden met een degelijke kennis van het Woord van God en onze gereformeerde belijdenis, opdat zij aanstonds in het leven een verantwoordelijkheid kunnen dragen.

De kerk wordt geroepen, om wat wezenlijke waarde heeft, door te geven aan de komende geslachten. Daar-

toe moeten wij ons leven telkens weer laten richten naar de wil des Heeren. In de prediking moet ook het hele leven betrokken worden. Met grote ernst. Het Woord van God moet uiteindelijk wonderen werken door de kracht des Geestes. Dan moet tegen de zonden, ook de zonden van onze tijd, ernstig gepreekt worden. Welvaartsaanbidding, stofvergoding, zedelijke verwildering enz. Er moet gepreekt worden tegen de zonde, maar in liefde. Met een bewogenheid, die in de ontferming des Heeren een wortel vindt. Anders wordt het een hoge, zelfgenoegzame, farizese geseling.

Er moet aangedrongen worden op de waarachtige bekering des harten, welke uit de wedergeboorte voortvloeit. In de prediking van het Evangelie van Gods genade moeten verloren zondaren horen, dat God geen lust heeft in de dood van de goddelozen, maar dat Hij daarin lust heeft, dat de goddelozen zich bekeren en leven". Tot zover ds. Vergunst in lui ui ui, iiinnmifmT"u™ """tt^tot het jaarboekje. Wij meenden goed te doen enkele fragmenten uit dit artikel te lichten en in , .Daniël" over te nemen, omdat er onder onze jeugd zoveel oppervlakkigheid valt waar te nemen en hier teruggewezen wordt naar de Bron, waarvan in deze ontredderde wereld alleen heil is te verwachten. Wat er ook verandert in de wereld, de zin van Gods geboden en inzettingen veranderen niet. Die blijven van kracht. Dat we het ter harte nemen.

Rondkijker.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen