Eén familie?

Eerst nog dit. Eén fam

Wij, jongeren

We hadden beloofd dat wij alle kerken die „gereformeerd" heten eens apart zouden gaan bekijken. We hebben al gezien hoeveel kerken deze naam dragen. Kijk 's zaterdags maar eens onder „predikbeurten". Je vraagt je af: hoe komt dat toch? Waarom leven die kerken nu allemaal gescheiden, terwijl ze toch, hoe dan ook, „gereformeerd" willen zijn. Om tot een verstandig oordeel hierover te komen is het belangrijk om eerst die kerken te leren kennen en zo de voornaamste verschillen te leren zien. Het gaat ons daarbij beslist niet om de scheidingen kerkrechtelijk te beoordelen. Ook niet om over de afzonderlijke kerken, ieder met hun eigen inzicht, een dogmatisch oordeel te geven. (Wie daar grondige en eerlijke studie van gemaakt heeft, weet hoe moeilijk dat is!). Nee, wij willen als jongeren om ons heen kijken naar de andere kerken van de Gereformeerde Gezindte. Want we willen zien hoe het staat met de kerk van de Reformatie in Nederland. Dat wordt een klemmende vraag, als je ziet hoe hele stadswijken en bevolkingsgroepen volkomen vervreemd zijn van het Evangelie, als je ziet in welken noodsituatie de wereld verkeert. Wat is het dan belangrijker dan ooit als de kerk het licht van de wereld is! En we weten hoe de Reformatie in de 16e eeuw licht gebracht heeft in Europa na een lange nacht.

Zou je dan niet belang stellen in de kerk die in Nederland daaruit is voortgekomen? !

De Chr. Ger. Kerken: de éne kant.

We willen onze verkenningstocht beginnen bij de Christelijke Gereformeerde Kerken. Dit was namelijk de eerste ilie ? groep die zich van de Hervormde kerk losmaakte. Die Afscheiding van 1834 wilde zij ook daarna trouw blijven, toen zij niet — zoals de meerderheid van de Afgescheiden kerk het wel deed — met de kerk van de Doleantie meeging (dat was in 1892). En die Afscheiding wil zij nóg trouw blijven, omdat zij echt gelooft dat het Gods werk was.

Jullie weten allicht wel iets af van de Chr. Ger. Kerken. Je weet waarschijnlijk wel dat er in onze gemeenten soms met hen samengewerkt wordt op de lagere scholen en op de kweekschool. En zo ook in de politiek. Je zult ook wel eens iets van deze kerken gelezen of gehoord hebben. Maar misschien heb je hen ook anders leren kennen. Misschien heb je wel familie of kennissen van deze kerk, vrienden met wie je nauw contact hebt. Vaak fijne contacten! Het kan dan gebeuren dat je je in een gesprek één met ze voelt. Je merkt het: een deel van de Chr. Ger. Kerken staat heel dicht bij onze gemeenten. Je komt er eens in de kerk, je komt bij mensen van zon gemeente thuis, en je merkt niet dat ze bij een ander kerkgenootschap horen. Wèl hoor je zo ook van de bezorgdheid die hier heerst over een „nieuwe koers" die men in allerlei gemeenten wil inslaan. Maar des te nauwer voelen wij ons verbonden met alle trouwe predikanten hier en met hun gemeenten. Hoe pastoraal kunnen de ouderen er zijn. Wat staan ze vaak open voor de jeugd. Wat een aantrekkingskracht gaat er zo uit van het echte geloofsleven!

De gemeenten in deze kerk zijn tamelijk klein en worden — ook in de grote stad — opzettelijk klein gehouden, zodat er meer gelegenheid is om elkaar als hele gemeente te leren kennen. Er zijn dan ook meer predikanten dan in onze ge-

meenten (en de vereisten voor hun opleiding zijn veel hoger dan vroeger), — al hoor je wel dat ze in veel gemeenten niet gerust zijn op allen die de Hoge School in Apeldoorn verlaten. We horen ook veel over vroegere dominees en merken dat ze veel zegen op hun werk gehad hebben en door hun geschriften nog hebben. En wat niet veel voorkomt: sommigen van hen waren tegelijk geleerde èn Godvrezende mensen. Denk b.v. aan de bekende professor Wisse. Zo merken we hoeveel vreze des Heeren er was en nog is.

De andere kant.

Maar, zegt iemand anders, ik heb heel andere ervaringen met de Chr. Gereformeerden. Mij zijn heel andere dingen opgevallen. Ik voelde me er helemaal niet thuis. Ja, waren alle gemeenten maar zo als we ze net hebben laten zien. Er zijn tegenstellingen in deze kerk over de nieuwe vertaling, het zingen enz. En je voelt dat daar vaak een dieper verschil achter zit. Belangrijke dingen komen in de prediking al minder aan de orde. De levensstijl wordt anders. Hier wordt geïrriteerd gezegd dat de prediking te zwaar is. Aan de andere kant moest er ingegrepen worden omdat de jeugdbeweging, „de Fakkeldragers", de methodistische kant uitging. En de opvatting van de middengroep is om een „evenwichtspositie" te handhaven. Ze bedoelen daarmee dat ze willen staan tussen de Gereformeerde Kerken (twee groepen) en de Geref. Gemeenten. Dat vindt men typisch Christelijk Gereformeerd. Zo merk je hoe er geworsteld wordt om de eenheid nog te bewaren. De moeilijkheden zijn veel en groot. Als binnen één kerk al meerdere stromingen ontstaan, hoe kunnen we dan tot een

toenadering van onze kerken als geheel komen? Laten we eerlijk onze bezwaren noemen als de Chr. Ger. Kerken ons de hand wil toesteken. Maar laten we dat doen met een heimwee naar de eenheid van wat in wezen één is en dus één hoort te zijn. En ook zonder „de rest" af te schrijven, maar juist biddend of God wil opzoeken wat ontspoord is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen