VRAGENBUS

Van de jeugdvereniging te G. kreeg ik een vraag n.a.v. mijn brochure over „het doen van belijdenis."

Deze vereniging schrijft het volgende: „We kwamen namelijk op het punt van de over te nemen verantwoordelijkheid, als je belijdenis doet. We hebben gezien de plicht, die op ons rust om belijdenis te doen.

Maar, zo hadden tcij het gesteld, hoewel er verschil is tussen de kinderdoop en de volwassendoop, neem je toch, als je belijdenis doet, in zekere zin de volwassendoop op je. En daar staat in de vierde vraag: „en belooft dat gij in de gemeenschap van deze Chr. Kerk, niet alleen in het gehoor des Goddelijken Woords, maar ook in het gebruik des II. Avondmaals zult volharden? "

En nu is het dus onze vraag: moeten we toch, ondanks deze belofte, die we niet nakomen, belijdenis doen?

Of is het zo, dat deze vraag ons niet raakt, wij, die reeds als kind gedoopt zijn? "

Aldus de vraag van de vereniging te G. Om te beginnen wil ik deze vereniging antwoorden, dat er naar mijn gevoel wel een verschil is tussen het doen van openbare belijdenis en de volwassendoop.

De volwassendoop is namelijk heel duidelijk een zegel op het persoonlijk geloof van de dopeling. Toen de kamerling begeerde gedoopt te worden, antwoordde Filippus hem: „Indien gij van ganser harte gelooft, zo is het geoorloofd." Hier ligt immers het grote onderscheid tussen kinderdoop en volwassendoop, dat de kinderdoop geschiedt uit kracht van het verbond, omdat de kinderen in hun ouders in het genadeverbond zijn begrepen, maar de volwassendoop alleen kan bediend worden op grond van persoonlijk geloof.

Vandaar dus ook de aangehaalde vraag uit het formulier van de volwassendoop.

Met het doen van belijdenis ligt het accent, dacht ik, toch wel wat anders. Smijtegelt schrijft: „Ieder moet wèl belijdenis doen, maar niet ieder mag ten Avondmaal gaan."

Calvijn legt bij de belijdenis de nadruk op het instandhouden van de zuivere leer.

Als wij er de volle nadruk op laten vallen, dat belijdenis doen is belijdenis doen van je persoonlijk zaligmakend geloof, wordt naar mijn indruk de ure van de belijdenis voor veel jongeren te zwaar

belast. Enerzijds zal het velen van het doen van belijdenis terughouden, terwijl anderzijds anderen hun historisch geloof met wat tranen en gevoel erbij zullen gaan houden voor het ware, zaligmakende geloof.

Het doen van belijdenis wil ik dan ook liever zien als het doen van een keuze. Niet een vrijblijvende keus, want God heeft al voor ons gekozen toen Hij ons uit christelijke ouders deed geboren worden en deed dopen. Het is dan ook het doen van de keus om, waar wij reeds in onze ouders lidmaat van de kerk waren, nu wij tot onderscheid van jaren zijn gekomen, ons ook persoonlijk bij de gemeente des Heeren te voegen. En wee ons, wanneer dit alleen maar een formaliteit voor ons betekent en meer niet.

De Heere vraagt naar waarheid in ons binnenste en Hij ziet ons hart aan.

De rubriek „Vragenbus" genoot in vroeger jaren grote belangstelling.

Als u vragen heeft (of zijn er geen vragen meer? ) zendt ze dan aan ds. H. Rijksen, Dunantsingel 3, Gouda. Vermeldt er bij dat de vraag bestemd is voor beantwoording in „Daniël".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen