Ziegenbalg

Hoop op de toekomst

Ziegenbalg, een echte lutheraan, kende de catechismus van de hervormer opperbest. En wat stond er in die catechismus geschreven? De huisvader is verantwoordelijk voor het geestelijk welzijn van zijn dienstpersoneel. Naar deze opdracht luisterden de blanken niet. Zij stuurden hun bedienden naar de roomse kerk; ook de bedienden van de kleurlingen kwamen in de kerk van de pater. Ziegenbalg sprak hierover met de commandant. Er moest daarin verandering komen. De commandant, die helemaal

niet aan de kant van de zendelingen stond, gaf toe, maar hij deed dit met een minder fraai doel. Door toe te geven zou hij de blanken tegen de zendelingen in het harnas jagen en de pater zou zich misschien met de deense predikanten verbinden. En dat alles zou gericht zijn tegen Ziegenbalg en Pliitschau.

De slaven kwamen nu voortaan onder de geestelijke verzorging van de deense predikanten. En de twee zendelingen? Die stonden nu aan de kant. Maar daarvoor waren zij niet naar de deense kolonie gekomen. Er moest toch werk voor hen zijn!

Dat werk zou spoedig komen. Onverwacht kwam er een arbeidsterrein. Op de „Sophia", het schip dat de zendelingen naar Tranquebar had gebracht, waren ook soldaten mee gekomen. Deze mannen waren vol lof over de beide zendelingen. Ziegenbalg en Plütschau waren heel de reis vriendelijk voor de soldaten geweest en behulpzaam. Tijdens de lange zeereis hadden de zendelingen ook vaak van hart tot hart met de Denen gesproken.

Nu kwamen zij in het huis van de zendelingen. Zij brachten hun vrouwen mee en na enige tijd werd het een kleine gemeente, die zich rondom de zendelingen verzamelde. Ieder die de duitse taal machtig was woonde de godsdienstoefeningen bij, tot grote blijdschap van Ziegenbalg en Plütschau.

Op den duur kwam bijna de helft van de europese bevolking in het zendingshuis.

Het is te begrijpen dat dit niet naar de zin was van de deense predikanten. Deze protesteerden luid en in het openbaar in de kerk werden de zendelingen valse profeten genoemd en geestdrijvers. De commandant moest daar een eind aan maken. Hij moest het krijgsvolk verbieden om naar die valse profeten te gaan. Voor de commandant viel dit niet mee. Graag zou hij gehoor hebben gegeven aan hetgeen de predikanten eisten, maar hij durfde niet. Iiij was bang van zijn soldaten. Zonder die zou hij zich in de kolonie niet staande kunnen houden. Hij moet dus goede vrienden blijven met zijn onderdanen. Het gevolg was, dat hij niet ingreep en zo kwam er aan het bezoek van de godsdienstoefeningen in het zendingshuis geen einde.

Ziegenbalg zag dit heel duidelijk en begreep wel, dat hij veel van de commandant gedaan zou krijgen. De commandant moest immers naar de ogen van zijn soldaten omzien! In deze situatie durfde Ziegenbalg heel wat te vragen. Hij eiste de Sionskerk om daarin te prediken. Daarin zouden dan ook heidenen gedoopt mogen worden. IIet zendingshuis kon de toehoorders immers niet meer bevatten!

Wat moest de commandant doen? Tegen zijn zin toegeven. En de predikanten? Zij werden gedwongen om hun beschuldigingen tegen de zendelingen in het openbaar te herroepen. Dat was geen kleinigheid, maar het gebeurde.

De commandant was in een dwangpositie geraakt, zeer legen zijn zin natuurlijk. Hij zon op wraak. Die zendelingen moesten toch tegengewerkt.

Wat deed hij nu? Het salaris van de zendelingen kwam uit Kopenhagen en de commandant moest dit uitbetalen. Maar hij hield dit geld nu in, zodat de zendelingen zonder verdiensten kwamen te staan. Er zou prompt een klacht hierover naar de deense hoofdstad gaan, dat spreekt vanzelf. Maar er moest een tijd worden overbrugd. En wat deden nu de soldaten? Zij hadden zo n liefde tot de zendelingen, dat zij van hun geringe soldij wat afstonden om het aan de zendelingen te geven.

Het eigenlijke doel van Ziegenbalg en zijn vriend was echter nog niet bereikt. Zij waren gekomen om onder de heidenen te arbeiden. Hoe moest dit gaan? Dat geschiedde eigenlijk vanzelf. Al de Europeanen en ook de zendelingen hadden inboorlingen als dienstpersoneel. Voor

blanken was het vanwege het tropische klimaat onmogelijk om te werken. Die inboorlingen nu vroegen om onderwezen te mogen worden in de christelijke leer. Onder hen was een verarmde zoon van een indisch vorstengeslacht. Deze inboorlingen waren bij ZiegenbaJg en Plütschau zeer welkom. Nu zou de eigenlijke zendingsarbeid een aanvang kunnen nemen. Er was één grote moeilijkheid en dat was de taal. Behalve hun eigen taal konden de inboorlingen ook Richt. 16 : 18-31 Hebr. 9 : 15-28 het portugees verstaan en spreken. De Portugezen waren de eersten die zich in Tranquebar hadden gevestigd en die taal was onder de inboorlingen alleen bekend. Er zat dus niets anders op, dan dat de zendelingen het portugees gingen leren. Hoe zou dat in korte tijd mogelijk zijn?

Wij mogen gerust zeggen, dat God gaven en verstand geeft als het nodig is. Daar konden de zendelingen van getuigen. In vier maanden waren zij zo ver

met het portugees, dat zij in die taal een eenvoudig dooponderrieht konden geven.

De bedienden brachten vrienden en familieleden mee en zo ontstond er een kleine gemeente, die zich snel uitbreidde. Vooral ook toen Ziegenbalg het plan had gemaakt om een weeshuis te vestigen, naar het voorbeeld van Francke in Halle. De vrienden in Europa zouden daarvoor wel geld willen afstaan. Zo was er, door de moeilijkheden heen, hoop op de toekomst.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen