Zakgeld - Kostgeld.

Als laatste heb ik hier een brief van een jongeman uit Rijssen. Hij schrijft o.a.: „Ik geef geen kostgeld. Moeder zegt, dat zij geen kostgangers van haar eigen kinderen wil. Vader leeft niet meer. Zij is al 19 jaar weduwe. Ze zegt, dat ze al 19 jaar voor ons gezorgd heeft, daarom wil zij nu niet met wat ik noem „een kluitje in het riet gestuurd worden." Aan de ene kant heeft ze wel gelijk. Dat geef ik volmondig toe. Dikwijls heb ik haar wel gevraagd om kostgeld te geven. Ik heb haar f 30, — kostgeld aangeboden, maar zij wil er niet van weten. Als ik kostgeld zou geven, zou ik ook mooi kunnen sparen voor een eventuele uitzet. Dan hoeft zij toch nergens meer voor te zorgen? "

Als ik deze brief dus goed begrijp, is het zo dat deze jongeman zijn verdiende loon in zijn geheel afdraagt. Hij krijgt dan zakgeld en zijn moeder spaart dus voor hem voor later. Dat ligt tenminste opgesloten in de laatste zin: „Dan hoeft zij toch nergens meer voor te zorgen? "

In het algemeen gesproken ben ik het met de handelwijze van deze moeder wel eens. Over de uitvoering ervan valt te praten.

Uit de diskussie is wel gebleken, dat men niet erg gesteld is op het betalen van kostgeld. De lezeres uit Giessendam schrijft: „Dus bij ons zijn ze niet in de kost. Ik vind dat ook maar een zakelijk idee. Er staat in Gods Woord: „De kinderen moeten geen schatten vergaderen voor de ouders, maar de ouders voor de kinderen." De lezer uit Utrecht denkt er blijkbaar al net zo over. Hij houdt van het loon zijner kinderen wat geld in, „maar niet meer dan nodig was." De lezer uit Oegstgeest noemt kostgeld betalen immoreel, het betekent een inbreuk in de verhouding ouders tot kind. Een kind van 16 jaar gaat al spreken over rechten. Hetgeen opgediend wordt, is niet in de eerste plaats iets uit liefde, maar een zeker moeten, er is voor betaald. Is zakgeld dan zozeer aan te bevelen? Als de ouders verstandig genoeg zijn, wel. Het idee van kostganger thuis te zijn is er niet. De gebondenheid zal groter zijn. Het kind leert het zorgen in gezinsverband." De lezer uit Goes denkt er al niet anders over: „Het geval zal dan zo zijn, dat de kinderen het geld thuis in zn geheel afdragen, met als vergoeding de jongelui een zakcentje. Dit is prachtig, het kind blijft dus afhankelijk van zijn ouders." „Als de ouders gaan zeggen: Nou, je hebt je geld, dus je ziet maar hoe je er komt, dan bestaat het gevaar, dat er dan bij de jongelui het denkbeeld gaat groeien: Ik ben thuis kostganger."

Conclusie: geen kostgeld, maar zakgeld. Dit houdt dus in, dat het verdiende loon wordt afgedragen. Dan rijst de vraag: Wat doen de ouders daarmee? Persoonlijk vind ik, dat hiervan naar behoefte iets in liet gezin kan worden gebruikt naar het idee van de lezeres uit Giessendam. Maar verder moet er gespaard worden voor de kinderen, die het geld hebben afgedragen en dan op hun eigen spaarbankboekje, in hoofdzaak voor de huwelijksdag. Dit kan gebeuren door de ouders of door de kinderen zelf. Met de eerste handelwijze is de lezer uit Goes het niet eens: „In deze tijd zijn er misschien ook nog ouders, die het spaarbankboekje van de kinderen achter slot en grendel hebben en de jongelui weten niet eens wat er gespaard wordt. Volgens mij is dit geheel fout. Laat de jongelui het geld zelf naar de spaarbank brengen; het geeft je dan meer het gevoel: ik spaar!"

Voor dit argument is wat te zeggen. Maar dan is het absoluut noodzakelijk, dat de ouders er op toezien, dat er inderdaad gespaard wordt en dat het geld niet voor allerlei wissewasjes of prullaria wordt teruggehaald.

Ik zou het hierbij willen laten. Deze diskussie heeft niet zoveel reakties opgeleverd. Misschien ligt dit onderwerp in onze gezinnen nog niet zo moeilijk. Gelukkig maar. 't Kan ook zijn, dat de vakantietijd schuldig is aan het minder lezen en schrijven. Die er aan meegedaan hebben in ieder geval hartelijk dank. „Wat de ouders aan de kinderen ten koste gelegd hebben, dat behoort in de eerste plaats uit liefde te wezen en daarom kan dat niet terugbetaald worden en dat behoeft ook niet, " aldus onze briefschrijver uit Utrecht en met deze opmerking wil ik deze diskussie besluiten.
Diskussie gesloten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen