In de lente van het leven

Dat de vraag: Hoe sta ik als belijder der Waarheid tegenover allerlei zaken die de verhouding „jongen-meisje" en „man-vrouw" betreffen, in veler harten leeft, blijkt niet alleen uit de vele vragen die we te Utrecht ontvingen, maar ook uit brieven die ons daarna bereikten, zowel van oudere als jongere lezers en lezeressen.

Ook die brieven hopen we t.z.t. in onze antwoorden te mogen betrekken, voorzover het zaken betreft die onze opgroeiende jeugd, maar ook ouderen, raken.

En nu moeten we niet gaan zeggen: dit betreft allemaal maar uitwendige zaken, zie maar dat je tot God bekeerd wordt.

Men kan zich zo wel van de problemen proberen af te maken, maar daar zijn onze kinderen niet mee gediend. Bovendien, het woord „bekeerd" wordt door velen verkeerd opgevat. Immers, als de Heere zijn vreze in onze harten werkt, dan komen we wel aan de weet dat we elke dag weer opnieuw bekeerd moeten worden.

En we moeten niet denken dat Gods kinderen t.a.v. het liefdeleven er ook zo maar „uit" zijn. Er zijn nog niet zoveel mensen die precies weten hoe hun weg en wandel moet zijn in de onderlinge verhouding tot elkaar.

En juist degenen die de Heere leert verstaan dat in hen geen goed woont, die komen aan de weet dat hun hele leven vallen en opstaan is, en dat met een vrije en goede consciëntie tegen de duivel, de wereld en de zonde (ook mijn zondige aard) strijden, alleen maar kan in de weg van een biddend leven tot de Heere.

Maar terzake. We gaan nu een vraag bespreken die menigvuldig voorkomt in de ingeleverde briefjes.

Vraag: Je krijgt kennis aan een jongen die ongelovig blijkt te zijn. De ouders verbieden deze omgang. Je houdt echter van elkaar, praat er samen over en de jongen besluit: „Ik probeer het". „Ik ga met jou mee naar jouw kerk". Wat moet je dan doen? Je kunt hem op die manier toch tot zegen zijn?

Antwoord: Aan het schrift te zien, alsook aan de inhoud te merken, komt deze vraag van vrouwelijke zijde.

Laten we allereerst het Woord des Heeren laten spreken. Izak en Rebekka hebben een gelukkig huwelijksleven gehad. De Heere heeft op laten tekenen van Izak: En hij nam Rebekka en zij werd hem ter vrouw en hij had haar lief. Alzo werd Izak getroost na zijner moeders dood.

Schoon getuigenis. Kon het van alle huwelijken maar gezegd worden.

Deze mensen hebben twee zonen van de Heere ontvangen: zau en Jacob. Toen Ezau 40 jaren oud was nam hij twee vrouwen uit de Hethieten. Heidinnen. Zie Gen. 26 : 34. Die beide vrouwen waren Izak en Rebekka een bitterheid des geestes. Later maakt hij het nog erger. Als hij merkt dat vader en moeder Jacob hebben gewaarschuwd om toch geen vrouw uit de Kanaanieten te nemen, schijnt in zijn door de duivel verhitte hart zoveel woede gekomen te zijn, dat hij, om zijn ouders te tergen, er nog een heidense vrouw, n.1. een dochter van Ismaël, bij neemt.

In het algemeen gezegd kunnen we nooit onze jonge mensen aanbevelen om een huwelijk aan te gaan met een ongelovige.

Talloos zijn de voorbeelden van het mislukken van zulke verbintenissen. Ook al kreeg men niet bepaald een slechte samenleving, dan toch zijn velen die iemand uit de wereld zich tot man of vrouw verkozen, bedrogen uitgekomen. Aanvankelijk kan iemand die zijn of haar zinnen gezet heeft op een jongen of meisje dat nog bij de Waarheid is grootgebracht nog wel menen gemakkelijk zo iemand ter wille te kunnen zijn en mee te gaan ter kerk, ja zelfs nog belijdend lid worden. Maar veel malen is het gezien dat na verloop van korter of langer tijd zo iemand toch terugzakte in zijn vorig leven, om de eenvoudige reden dat Gods Woord hem of haar nimmer werkelijk heeft aangesproken.

Anderzijds hebben we ook wel gezien dat iemand meeging, aanvankelijk om daardoor degene die hij of zij graag wilde hebben, te mogen verkrijgen, doch dat het langzaamaan veranderde en zulkeen later een sieraad van Gods kerk werd door hartvernieuwende genade. Maar zonder goede afspraak dienaangaande, zouden we toch niet graag onze jongelui raden: probeer het maar.

De vraag rees bij mij: als vraagstelster meent zo iemand ten zegen te kunnen zijn, komt dit dan op uit de zuivere bron om een ander voor Christus te mogen gewinnen, of uiteindelijk uit de begeerte om iemand te behouden, waar men meent liefde voor te gevoelen, 's Mensen hart is zo listig en kan zo gemakkelijk het goede voor een ander menen te zoeken, terwijl uiteindelijk de achtergrond was om eigen wil en zin te doen, zeer tot droefheid van vader en moeder.

't Is ook wel gebeurd dat een meisje omgang had met een jongen uit de wereld, geloofde hem werkelijk lief te hebben, doch na deze zaak voor de Heere te hebben neergelegd, hem zeide dat ze eerst zien moest of hij werkelijk om des Ilceren wil met haar meeging ter kerk, of alleen maar omdat hij haar graag had.. Ze maakte het uit en wachte af. Spoedig liet de jongeman alles varen. Ze had er veel droefheid over. En toch: Ze had de Heere en Zijn dienst meer lief dan deze jongeman, en kreeg later een man, waar ze gelukkig mee trouwde, en zij samen de Heere mochten dienen.

Daarom: begeef je niet op glad ijs. Een huwelijk is geen kinderspel. Het geldt ons hele leven. Ook in deze geldt: Een ogenblik van onbedachtzaamheid, maakt dat men jaren schreit.

B.    A. V.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen