Een kale publikatie.

Drs. Scheps zet in het eerste hoofdstuk van zijn boekje — „Vorst en volk" — uiteen wat de bedoeling ervan is. Het Nederlandse volk is met Oranje hecht verbonden, maar wat er zich om Prinses Irene in de laatste tijd heeft afgespeeld, heeft vragen opgeroepen en daardoor de blik op de geschiedenis gericht. Voor schrijver is dit aanleiding om in dit werkje een en ander te gaan memoreren over het kontakt dat sinds de stichting van het Koninkrijk der Nederlanden tussen vorstenhuis en volk bestaan 'heeft, waarbij aan de moeilijkheden in 't biezonder aandacht wordt besteed.

Nadat er eerst iets, zeer in 't kort, gezegd is van de godsdienst van de vorst, komt het bekende praatje over de beroering in verhand met de verbintenis van Neerlands eerste koning met een Roomse, dan wordt het bezoek dat door de koningin in 1846 aan de paus gebracht werd eventjes besproken, daarna de Aprilbeweging — 1853 —, het koloniaal beleid in 1866 en de Luxemburgse kwestie in het jaar daarop, het tweede huwelijk van Neerlands laatste koning en de tijd dat door diens dochter geregeerd werd — dit is wel het beste stuk — waarna nog iets omtrent de zaak-Irene aangetekend wordt en schrijver in een laatste hoofdstuk met een aantal vriendelijke uitspraken zijn werk besluit.

Men kan niet zeggen dat dit boekje ook maar enigszins in een behoefte komt voorzien. Wat hier verteld wordt is toch werkelijk wel algemeen bekend. Waarom dit alles dan nog weer eens opgelepeld, en dat niet gesausd met boeiend kommentaar? De ene keer ontbreekt dat kommentaar volledig — zo bij de beroering over koning Willems tweede huwelijk —, de and're keer is het er wel, maar is het zeer ontstellend — zo waar Scheps het over het geval-Irene heeft. De schrijver vindt het blijkbaar vanzelfsprekend dat men om een liefde alles over boord gooit. Hoe een Kristen zo kan spreken, moet voor ieder die het leven ernstig neemt toch wel een raadsel zijn. Het hele hoofdstuk, trouwens, dat hieraan gewijd werd, is ten hoogste onbevredigend. De kwestie wordt door schrijver niet geheel beschreven. Hij beperkt zich tot het maken van een opmerking of wat. Maar van een boekje dat van kortsluitingen tussen vorstenhuis en volk spreekt, mag men toch verwachten dat daarin wordt stilgestaan bij de zo welbewuste en langdurige misleiding van het Nederlandse volk door het Oranjehuis ten aanzien van de overgang van een van de prinsessen naar het Roomse kamp. De schrijver rept hierover echter met geen enkel woord, maar zegt in 't laatste hoofdstuk van zijn boekje — bladzij 135 — dat wat er zich om prinses Irene afgespeeld heeft vorstenhuis en volk nog nader tot elkaar gebracht heeft, wat — gezien ook de misleiding van het volk — beslist onjuist te noemen is. Zo zou er nog wel een en ander zijn te zeggen, maar het is al wel genoeg!

Stilistisch kon dit boekje meer verzorgd zijn, maar het werd voortreffelijk gekorrigeerd. Twee ernstige ontsporingen zijn — bladzij 24, regel 9 — „Sommige reacties over...." en — juist vijfentwintig bladzijs verder, regel 4 — „de afloop.... konden.... "

Uiterlijk is 'dit een kaal, niets-zeggend boekje. Voor de inhoud geldt iets dergelijks!

J. Kwekkeboom.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen