Zakgeld - Kostgeld.

In onze tegenwoordige tijd bestaan er veel vraagstukken, waarvan de oplossing zeer moeilijk is in verband met de snel veranderende maatschappij.

Eén van die vraagstukken is het „jeugdprobleem", dat echter dikwijls teruggebracht kan worden naar het „ouderprobleem." Dat wordt nogal eens over het hoofd gezien.

In veel gezinnen is het een probleem, of de opgroeiende kinderen zakgeld gegeven moet worden, of moeten de jongelui wekelijks of maandelijks kostgeld betalen?

Gaat de jongen of het meisje werken en beginnen geld te verdienen, dan zijn veel ouders van mening, dat dit loon in zijn geheel moet worden afgedragen als tegenprestatie voor het feit, dat de ouders zo lang voor de kinderen hebben gezorgd, in vroegere tijden — en misschien nu nog wel — „krom voor hen hebben gelegen, " vooral wanneer er een langdurige en dure studie aan vooraf ging. Als tegenhanger wordt dan een bepaald bedrag teruggegeven bij wijze van zakgeld. De grootte van dit bedrag maakt nogal eens een punt van diskussie uit. De één kan met minder toe dan de ander.

Gaat men zo te werk, dan zullen de ouders voor kleding, schoeisel enz. voor de kinderen moeten zorgen en wat zeer belangrijk is, voor de kinderen maandelijks een bepaald bedrag op hun spaarbankboekje moeten zetten om bij een eventueel huwelijk de uitzet te kunnen bekostigen.

Andere ouders laten hun kinderen kostgeld betalen. De rest van het loon mogen de jongelui zelf houden en er naar hun eigen goeddunken over beschikken. Ze nemen hier dus hun zakgeld af, moeten zelf voor hun kleren, schoenen,

bromfiets, liefhebberijen enz. zorgen en er zelf van sparen voor later.

Nu zijn er mensen die beweren, dat op deze manier onze meisjes en jongens verantwoordelijkheid leren ten opzichte van het geld en zelf dus met geld leren omgaan.

Het gevaar is echter ook niet denkbeeldig — en men ziet dat tegenwoordig maar al te vaak — dat er niet wordt gespaard, dat al het geld er wordt doorgejaagd aan wonderlijke kledingstukken en dure bromfietsen, terwijl een belangrijk deel verdwijnt in eetgelegenheden. Komt men dan tot een trouwdag, dan ziet men te laat in, dat men te laat met sparen is begonnen en moet het huwelijk begonnen worden met allerlei goederen op afbetaling te kopen.

Nu las ik onlangs ergens, dat de methode van „kostgeldgeven" op z'n zachtst uitgedrukt gezagsondermijnend is. „Men wordt thuis van kind kostganger. Het ouderlijk gezag wordt hierin met voeten getreden, van het „eert uw vader en uw moeder" is geen sprake meer. En ouders die hierin toegeven zijn mede schuldig. Wat heeft een ouder niet aan zijn kind ten koste gelegd éér het zover was, dat het een redelijk loon kon verdienen? Dat is nooit te betalen! En nu neemt zo n kind eigen gezag in handen en breekt het ouderlijk gezag af. Men wordt van kind kostganger. Dit is geheel in strijd met Gods ordinantiën en zal zich zeker wreken."

Ziedaar mijn nieuwe diskussieonderwerp. Ik geloof, dat het in onze welvaartstaat nogal aktueel is. Wat denken de ouderen hierover en wat denken onze jongens en meisjes hiervan?

Neem de pen en schrijf uw reaktie aan

de heer H. Hoogendoorn, Ridder van Catsweg 244a te Gouda. Die zorgt er dan wel voor, dat uw brief te bestemder plaatse komt. Vergeet niet in de linkerbovenhoek van de enveloppe te schrijven het woord: Diskussiehoek.

Gesprekleider. worden: de z.g.n. pocket-boeken. We kunnen dus zeggen dat het boek gemeengoed is geworden. Er zijn veel meer boeken onder de mensen dan b.v. een dertig jaar geleden. Dat geeft voordelen, maar ook nadelen.

delen. Als voordelen noem ik: als ouders hebben we een grotere keus, voor onszelf èn voor onze kinderen. We zijn dus niet meer zo afhankelijk van allerlei bibliotheken. We kunnen op deze wijze de liefde voor het goede boek aankweken en stimuleren. Kinderen kunnen van hun zakgeld zich regelmatig voor ƒ 1, 50' a ƒ 2, — aardige boekjes aanschaffen. Wanneer de school voorlichting geeft, kunnen ze op deze wijze hun kennis uitbreiden door thuis te lezen. Als een kind op die manier van boeken en lezen is gaan houden, hoeven cadeautjes op verjaardagen etc. niet zo'n probleem te zijn.

Maar er zijn natuurlijk ook nadelen. Doordat er zoveel op de markt verschijnt: rijp en groen en doordat de boeken qua prijs binnen ieders bereik liggen, kan het kind ook kost onder de ogen krijgen die niet voor deze ogen, nog veel minder voor deze jonge harten geschikt is! Waakzaamheid is dus wel geboden. Let erop wat ze lezen, wat ze voor hun geld kopen! Dat bent u als ouders verplicht! Wanneer er een goede samenwerking is tussen huis en school, dan verlicht dat zeer de taak van de ouders. Maar de ouders mogen deze taak nimmer van zich af schuiven met de gedachte: dat moet de school maar doen, daar bemoei ik me niet mee, of: daar heb ik toch geen verstand van. U bent als ouder in de eerste plaats verantwoordelijk voor het geestelijk welzijn van uw kinderen.

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen