LEKTUUR IN HET GEZIN

LEKTUUR IN HET GEZIN. (2)

Men versta mij goed:

Ik sta hier niet te verkondigen dat een mens dus zijn tijd alleen maar mag gebruiken om de bijbel te lezen. Zo'n stelling is natuurlijk onhoudbaar. Wij kunnen onze vrije tijd gebruiken voor nuttige lektuur, zoals we die tijd ook kunnen gebruiken om te handwerken. Ieder doet dat naar aanleg en behoefte. Er zijn mensen die houden niet van lezen. Ze grijpen nooit naar een boek. Dat vind ik persoonlijk zeer jammer. Goede boeken kunnen onze blik verruimen, onze kennis verrijken. Een goed boek kan onze geest ontspannen. En schrik nu niet van het woord „ontspanning". Een woord dat in onze dagen zoveel gebruikt en misbruikt wordt. Want die ontspanning is onmisbaar, voor ieder. De boog kan niet altijd gespannen blijven. Zo is het ook met onze geest. Vooral in onze tijd met zijn vele geestelijke spanningen die worden opgeroepen door de steeds hogere eisen welke het leven en de maatschappij aan ons stellen, ook aan de huisvrouw, ook aan onze meisjes. Ik denk in het bijzonder aan de meisjes die studeren naast een drukke dagtaak, zoals verpleegsters, onderwijzeressen, maar niet te vergeten onze huismoeders, die de spil vormen van vaak drukke gezinnen waarin ziekte, tegenslag in zaken, inwoning, woningproblemen vaak zulke zenuwslopende uitwerking kunnen hebben. Voor al deze zwaarbelasten is ontspanning op zijn tijd brood en broodnodig. En wanneer men dan in lezen zijn genoegen vindt, dan is het zeker verantwoord om een boek voor ontspanning ter hand te nemen. E!en doktersbehandeling of een voorgeschreven rustkuur in een pension op de Veluwe komen u vast duurder te staan. Maar deze vorm van ontspanning zij dan ook verantwoord! Men kan n.1. ook lezen uit zucht tot sensatie. Men heeft dan behoefte aan een bepaalde prikkeling der zinnen. En hier liggen er gevaren op de loer! Want wie toegeeft aan het genot van de prikkel, kan op den duur niet zonder en wordt een slaaf. Dan schiet de lektuur haar doel voorbij. Dan spreken we ook niet meer van ontspanning, althans niet van een gezonde ontspanning. Een dergelijke vorm van ontspanning is zelfbedrog. Die is te vergelijken met gebruik van nicotine en alcohol. Voor een ogenblik schijnen deze opwekkende middelen te helpen, maar na de uitwerking van de prikkel voelen we ons des te onbehaaglijker.

Doel van ons lezen zal dus moeten zijn: onze vrije tijd op een voor ons aangename wijze besteden zó dat onze geest wordt ontspannen, maar tegelijkertijd wordt gevoed en verrijkt. Onze blik wordt verruimd, onze levenservaring wordt vergroot, kortom onze persoonlijkheid erdoor wordt gerijpt.

Ik ga thans over tot een volgend punt: Wat lezen we?

Een zeer belangrijke vraag. Ook een moeilijke vraag om te beantwoorden. Voor de Kamerling is het hoogstwaarschijnlijk geen vraag geweest. Zijn hart wees hem de weg. „Hoebranden mijn genegenheên om 's Heeren voorhof in te treên", zingt de kerk. Als dat in ons hart leeft, is de vraag of we naar de kerk gaan a.s. zondag als we ge-

zond zijn, geen vraag meer. Het is een vanzelfsprekend feit. We gaan, gedreven door een innerlijke behoefte. Niets en niemand kan ons weerhouden. Het is het leven van ons leven geworden.

De Kamerling was ook naar de kerk (tempel) geweest. Hij heeft daar voedsel voor zijn ziel ontvangen. Op de terugweg is hij er nog mee bezig. Zijn hart hongert en dorst naar het levende Woord. Wat zal hij anders kiezen voor lektuur dan juist dat Woord? En zo verdiept hij zich in de rol van Jesaja.

Misschien zal iemand zeggen: Och ja, maar die Kamerling had toch anders geen keus. Er bestonden in zijn tijd misschien geen ander soort boeken dan de Bijbelboeken. Vergist u zich niet! In zijn tijd was b.v. Alexandrië in Egypte een centrum van wetenschap. De Alexandrijnse universiteit bevatte ± 500.000 boekrollen. En het is heus niet ondenkbaar dat de Kamerling in Egypte bekend was, daar zijn reisroute hem er doorheen voerde. Bovendien ontbrak het hem ook niet aan middelen: er staat in de Bijbel: „dewelke over al haren schat was".

Wat lezen wij nu? Nog eens: ik wil onze meisjes en jongens en ook de ouderen niet dwingen en zeggen: lees Gods Woord en dat alleen. Al het andere is contrabande. Een dergelijk standpunt is natuurlijk aanvechtbaar. Maar ik begin er wel mee. Gods Woord dient de ereplaats onder onze lektuur in te nemen. Onderzoekt de schriften. Zij alleen kunnen ons de weg des heils openbaren.

Geen wonder dan ook dat de psalmist uitroept:

„Uit al den schat van 't grote wereldrond. Is nooit die vreugd in mijn gemoed gerezen, Die 'k steeds in Uw getuigenissen vond, Door mij betracht, en anderen aangeprezen. (Psalm 119 : 7)

en in vers 24: 'k Zal Uw geboon, die ik oprecht bemin Mijn hoogst vermaak, mijn zielsgenoegen achten Ik reken die mijn allerhoogst gewin; Ik grijp ernaar, en zal er heil uit wachten.

Trouwens heel Psalm 119 zegt ons hoe de dichter het liefst zich verdiepte in de getuigenissen des Heeren.

(wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen