Twintig jaar bevrijding

1 RONDKIJK I

Al is bij de verschijning van „Daniël" de herdenking 20 jaar bevrijding d.d. 5 mei reeds voorbij, willen wij er toch nog een ogenblik bij stilstaan. Onze jongens en meisjes weten van hetgeen in de bange jaren 1940—'45 door ons Nederlandse volk is meegemaakt slechts van horen vertellen en wat er in de diverse boeken, die over de oorlogsjaren zijn verschenen, te lezen is. Het is goed, dat er zulke gedenkdagen zijn, niet om ze in ijdel feestvieren door te brengen, maar om Gode lof en dank te brengen dat wij in ons land nog in vrijheid mogen leven. In vele kerken is dit alles herdacht.

Twintig jaar geleden herkregen wij de vrijheid en werden wij verlost van de geweldige druk van de bezetter. Het was toen bijna niet te geloven dat we weer konden zeggen en doen wat wij wilden, de folterende spanning van steeds onder druk te moeten leven was opeens voorbij. Wij waren gelijk in Ps. 126 staat: „als degenen die droomden." Het was alles zo vreemd, het moet een gevoel zijn geweest als van iemand die jaren in de gevangenis heeft gezeten en zich opeens geheel in vrijheid kan bewegen. Vreemd, dat wij de holle klank van de Duitse spijkerlaarzen niet meer hoorden, en de nachtelijke schoten in de stille straten niet meer vernamen. Verdwenen was de angst wanneer er in het holst van de nacht een auto in de straat stopte; we behoefden niet meer bang te zijn, dat we onverwachts van ons bed konden gelicht om naar het buitenland te worden getransporteerd om te werken of als gijzelaar te worden opgepakt, met de kans om te worden doodgeschoten.

Mensenlevens werden niet ontzien, recht was er niet. Van de meest onmenselijke methoden om te straffen werd gebruikt gemaakt en het vuigste verraad toegepast Wat een angst was er onder de bevolking als de bommenwerpers overkwamen en later de Vl's, die dood en verderf zaaiden. Wat een honger is er geleden, duizenden stierven aan honger-oedeem, en nog eens duizenden die getransporteerd waren, w.o. vele Joden, kwamen nooit meer terug. Het verzet leefde in alle lagen van de bevolking en honderden, zowel mannen als vrouwen vonden in de strijd om de bevrijding de dood. Fusillades hadden soms plaats met tientallen tegelijk.

Voor de families die een man en vader, een zoon of dochter moesten verliezen, zijn het droeve gedenkdagen, hoewel zij vielen op het veld van eer, door hun leven te geven om anderen de vrijheid te schenken.

Die herdenkingsdagen zijn daarom nuttig en nodig, opdat wij niet vergeten. Want wij vergeten zo gauw. Het anti-christelijke nazidom is nog niet uitgestorven en er openbaren zich thans weer andere anti-christelijke machten. Oost en West 'bewapenen zich met de modernste machtsmiddelen die ons begrip te boven gaan waarmee miljoenensteden in een oogwenk zouden kunnen worden vernietigd. Als dat los moest branden op de mensheid zou het een oorlog worden die de verschrikkelijkste zou zijn van alle oorlogen die ooit op aarde geweest zijn.

Toen uw rondkijker een kleine jongen was en zijn vader in de Bijbel las, dat het derde deel der mensen zou worden gedood (Openb. 9 : 15) dacht hij dat er dan wel een of andere epedemie zou uitbreken, waaraan miljoenen mensen konden sterven. Niemand kon zich toen indenken dat er zulke machtsmiddelen zouden worden juitgevon-; den om met één druk op de knop een halve wereld uit te roeien!

Wij leven dus wel op een vulkaan — het grote voorirecht is dat niet de mens maar God de Heere de draden van het wereldbestuur in handen houdt. Dat heeft Hij ook betoond door de tweede wereldoorlog te doen ophouden — we moeten dit niet toeschrijven aan de bevriende mogendheden al gebruikt de Heere er allerlei middelen toe. Zelfs de Sovjet-Unie werd er toe gebruikt!

Neen, het is niet de mens die ons van de verdrukker heeft bevrijd, maar de Heere, die daarvoor alle lof en aanbidding toekomt. Wat klonk het 20 jaar geleden uit de 124e Psalm:

Dat Israël nu zegge blij van geest: Indien de Heer die bij ons is geweest; Indien de Heer, die ons heeft bijgestaan, Toen 's vijands macht en aanval werd gevreesd, Niet had gered, Wij waren lang vergaan.

En nu kijkt de Heere, wat wij in die twintig jaar met onze vrijheid gedaan hebben. Wij zijn in een tijd van welvaren gekomen en hoe worden die weldaden gebruikt? Heeft het ons tot verootmoediging geleid, tot een bukken en buigen voor de hoge God? O, als we dan onze hand in onze boezem steken, zullen wij hem er dan niet melaats uithalen?

Weet U wat er aan het slot staat van bovenaangehaalde hoofdstuk Openbaringen 9? Er waren vele mensen gedood door allerlei plagen en die overgebleven waren? „En hebben zich ook niet bekeerd" staat er. Wij zouden zeggen, dat is toch wel verschrikkelijk, als je nu zoveel ellende meemaakt en de slaande hand Gods ondervindt dat duizenden naast je worden weggemaaid en je dan nog niet bekeren?

Hebben wij ons na alles wat wedervarenis, bekeerd tot de Heere? Vragen we ons dat eens af. En dan niet met door te zeggen „wij kunnen ons niet bekeren, dat moet de Heere doen." De eis ligt er, en hebben wij het al eens geprobeerd?

Toen iemand tot de oude Ds. Zandt zei „ik kan mij toch niet bekeren, " vroeg hij aan die man: Laat mij je knieën eens zien? Vreemde vraag. „Was het je ernst en heb je het zo vaak biddend geprobeerd dat het vel van je knieën is? " Toen stond die man beschaamd.

Zijn wij nu ook beschaamd na die twintig jaar dat wij zijn bevrijd? Waarderen we nu het grote voorrecht dat we zondag aan zondag ongestoord het Woord des Heeren mogen beluisteren? Dat we nog in vrijheid onze vergaderingen kunnen houden, om met elkaar te spreken over het Woord en de dienst des Heeren, want tijdens de bezetting was het verenigingsleven ook 'verboden.

Als we al die zegeningen die ons nog gelaten zijn in het juiste licht zien zal ons dat zeker tot verootmoediging leiden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen