BOEKBESPREKING

BOEKBESPREKING Mislukte samenvatting van wat werd geschreven over een merkwaardig, tragisch leven.

Mr. W. C. Mees: „Philips Willem van Oranje". Uitgave van Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar, 's-Gravenhage - Rotterdam, (zonder jaartal). 126 blz., geb. f 9.90.

Mr. Mees heeft in de loop der jaren reeds verschillende biografieën van bekende mensen uit ons vaderlands verleden uitgegeven. Deze boeken hebben echter geen zeer goede pers gehad. Voor ons is dit geen reden om geen aandacht aan een nieuwe publikatie van zijn hand te schenken, want al doende leert men, zegt het spreekwoord, en door scha en schande wordt men soms toch wijs!

Te meer geldt dit nu hij een onderwerp heeft aangegrepen dat uitzonderlijk geschikt in de nieuwsgierigheid van een meer algemeen publiek te prikkelen: het leven van de oudste zoon van Willem van Oranje, waarvan elke Nederlander in zijn schooltijd heeft gehoord dat hij volkomen wederrechtelijk naar Spanje werd ontvoerd en pas na jaren, jaren na het sterven van zijn vader, zijn geboortegrond heeft weergezien. Het tragische in deze levensgang is wel voor ieder duidelijk. Dus is er iets te maken van zo'n onderwerp!

Heeft Mr. Mees hiervan nu inderdaad ook iets gemaakt? Het spijt ons dat wij zeggen moeten: „Niets!" Gebrek aan kennis van het tijdvak dat hier wordt beschreven, weigering zich ernstig te verdiepen in de bronnen waaruit voor zijn onderwerp te

putten valt, kompositorisch en stilistisch onvermogen en dan bovendien nog overgrote slordigheid zijn oorzaak dat een goede kans hier absoluut op niets is uitgelopen. Wat dient toegelicht.

In dingen waarin wie maar enigszins in het beschreven tijdvak thuis is zich niet kan vergissen, blijkt dit evenwel bij Mr. Mees goed mogelijk. Op bladzij 26 spreekt hij van de landvoogdes Maria — sic! — van Parma. Dit is al te bar! Een andere enormiteit is dat hij zegt dat Willem van Oranje nog in 1580 aan de hofmeester van Philips Willem heeft geschreven dat hij deze maar uit Leuven weg moest laten gaan — zie bladzij 27 — terwijl de laatste al in Spanje zat sinds 1568. Gekker kan het toch wel niet!

Dat schrijver zich niet serieus verdiept heeft in wat over de beschrevene bekend is, blijkt op elke bladzij. Onbegrijpelijk bij voorbeeld is dat vele Nederlanders Philips Willem toen hij naar de Lage Landen was teruggekeerd ook om zijn „overgang" naar Rome minder goed gezind geweest zijn — bladzij 44 — daar de prins toch in de Roomse leer was opgevoed en deze heel zijn leven trouw bleef. Even raadselachtig is hoe hij, die helemaal geen kinderen gehad heeft, het heeft klaargespeeld om toch de voorvader te mogen heten van de eerste Nederlandse koning uit het huis Oranje-Nassau — bladzij 116. Mr. Mees zegt dit in alle ernst!

De kompositie van dit levensoverzicht is zeer gebrekkig. Heel de indruk van dit boek is: rommelig! Soms wordt een hoofdstuk opgevuld met allerlei gegevens die ter zake eigenlijk niet dienen, blijkbaar omdat schrijver anders niets meer weet. Het leven van Charlotte van Bourbon wordt in het eerste hoofdstuk tamelijk uitvoerig weergegeven. Heeft dit zin? Charlotte van Bourbon toch was gehuwd met Willem van Oranje in de tijd dat dezens oudste zoon in Spanje zat! En waarom dan ook niet het vierde huwelijk van Willem van Oranje hier beschreven, als het toch om vulling gaat? Beschrijvingen die zeker op hun plaats zijn worden door de schrijver lelijk onderbroken. In hetzelfde eerste hoofdstuk de beschrijving van de feesten ter gelegenheid van Willem van Oranje's eerste huwelijk door allerlei biezonderheden over het kasteel te Buren. En door dergelijke dingen wordt het er niet beter op!

Stilistische ontsporingen zijn er hier legio. Wij noemen deze keer, om kort te gaan, alleen de meest merkwaardige. Op bladzij 6, de regels 12 tot 14, beweert schrijver door stilistische onhandigheid precies het tegendeel van wat hij eigenlijk beweren wou! Hij weet niet wat hij zegt!

Er staan in deze publikatie vele drukfouten, waaronder ook voor onervarenen vervelende. Een toppunt op 't gebied van slordigheid is dat de samenvatting van de inhoud boven hoofdstuk zeven van Charlotte van Bourbon als vrouw van Philips Willem spreekt, terwijl die vrouw Eleonora heette. In de „Inhoud" achter in het boek wordt deze dwaasheid dan nog eens herhaald!

Het spijt ons voor de uitgeefster dat zij niet wat gelukkiger geweest is in de keuze van een schrijver. Niet alleen het onderwerp toch is aantrekkelijk, maar ook de illustraties zijn heel mooi. De band is bovendien nog sierlijk. Deze technische verzorging kan de uitgaaf evenwel niet redden: als geheel blijft het helaas een zeldzaam onbeduidend, ongelooflijk slordig boek!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen