James Hudson Taylor

Rust uit, in Hem Berger, de grote weldoener van Taylor, was ziek geworden. Gelukkig was die ziekte niet tot de dood, maar toch wel van die aard, dat Berger niet langer meer leiding kon geven aan de China-Inland-Mission. Dat was heel jammer, want wat zou er gebeuren als de kapitein van het schip was? Taylor begreep dat heel goed en daarom was hij wel

genoodzaakt naar Londen te reizen. In het voorjaar van 1872 verliet hij China om in Engeland orde op zaken te gaan stellen. Tijdens de lange zeereis kon hij op zijn gemak alles eens bedenken wat er gedaan moest worden. Hij had de tijd om terug te zien op het verleden en kon plannen beramen voor de toekomst. In het verleden waren grote dingen tot stand gebracht. Op het ogenblik dat Taylor vertrok naar zijn vaderland, werkten in de China-Inland-Mission dertig zendelingen uit Europa en meer dan vijfhonderd evangelisten, uit China afkomstig. Over een gebied van ongeveer tweehonderd vierkante kilometer lagen dertig hoofdstations verspreid. Wat kostte dit alles veel geld! Elke maand moest de som van 80.000 gulden worden betaald. Waar kwam het geld vandaan? Dat was haast niet te begrijpen, maar tot 1111 toe was men geen cent te kort gekomen. Regelmatig bleven de giften binnenkomen.

Om dit prachtige resultaat te bereiken, waren er grote offers gebracht, niet alleen in geld, maar ook op ander gebied. Daar konden de helpers van de zendeling van mee praten. Velen waren in handen van rovers terecht gekomen en uitgeplunderd. Anderen werden afgeranseld door de politie en ook waren er aan hoge koortsen bezweken.

En Taylor zelf? Ternauwernood was hij met zijn gezin aan een moordaanslag ontkomen. Zijn dochter Grace was overleden en niet lang daarop zijn zoon Samuel. Dat waren zeer gevoelige slagen. Maar het ergste wachtte de zendeling kort voor zijn vertrek naar Engeland. Toen moest hij zijn vrouw verliezen door de dood. Zij had pas het leven geschonken aan een kind. Moeder en kind bezweken kort na de geboorte van de baby. Al deze dingen zijn gauw opgesomd, maar er achter ligt een zee van ellende en jammer. Ook daarom zou Taylor wel een lange zeereis moeten maken om zijn geweldige werk een tijdlang aan anderen over te kunnen geven. Hij zou enigszins tot rust kunnen komen. En wie zou hem kunnen troosten? Mensen zijn daartoe niet in staat. Alleen God kan troosten en sterken, Hij alleen. Dat mocht Taylor op het schip ondervinden.

Toen hij in Engeland kwam, was hij er zo goed als bovenop. Hij was tenminste in staat om dadelijk aan het werk te gaan. Al gauw had hij opgemerkt dat het met de financiën, na Bergers aftreden, niet zo best ging. Was dat enkel het aftreden van Berger? Taylor moest er achter zien te komen. Waren de gevers en geefsters zich af gaan vragen of al die offers voor China wel lonend waren? Het land werd immers niet zo best geregeerd en voortdurend braken er opstanden uit. In die binnenlandse twisten werden meestal europese mogendheden gewikkeld. Gingen de gelden niet in een doorgeboorde buidel?

Taylor kon er niet goed achter komen, maar wel pakte hij aan met al de werklust die in hem was. Hij benoemde een beheersraad en een algemeen sekretaris om de inkomsten en uitgaven met ernst te behartigen.

Aan zijn vrienden in China schreef de zendeling: „Onze grondstellingen blijven dezelfde: Wij zullen onze financiën in gebed van God vragen als tot nu toe.

Hij zal het diegenen in het hart geven, die Hij er geschikt toe acht als Zijn kanalen te dienen. Als er geld komt, zal het naar China worden gezonden. Komt er niets binnen, dan zullen wij ook niets uitgeven. Schulden zullen wij niet maken. Moet ons geloof beproefd worden, Hij zal getrouw blijven, zoals Hij het immer was. Hij blijft het, ook als ons geloof zou wankelen."

In hetzelfde jaar waarin hij China had verlaten, kwam hij weer terug. Zijn vrienden hadden hem aangeraden te hertrouwen. Dat zou hem en de zending ten goede komen. Die raad had Taylor opgevolgd en zodoende kwam hij niet alleen in zijn arbeidsveld. In Nanking ging hij wonen en vandaar uit bezocht hij met zijn vrouw de verschillende zendingsposten en de filialen in zijn grote zendingsgebied. En wat bemerkte hij? Verscheidene medewerkers waren aan het eind van hun krachten. Dat was goed te verstaan. Daar wist Taylor zelf ook iets van. Erger was, dat er chinese onderwijzers waren, die hun werk hadden neergelegd. Zij waren overgegaan, of liever teruggevallen, tot het boeddhisme of de leer van Confucius. Taylor deed dezelfde ervaringen op als de grote zendingsarbeider Paulus. Deze moest ook klagen dat een trouwe vriend de tegenwoordige wereld had lief gekregen.

In deze omstandigheden was Taylor juist de man om niet moedeloos te worden. Hoe groot was het werk dat hem wachtte. Maar gelukkig, hij had de rust voor zichzelf gevonden door het geloof in Christus. Nu kon hij als een vader troosten, oprichten, vermanen en rust schenken waar dat nodig was. De rust in God, zei hij, maakt onbevreesd en on over wi nnelij k.

Aan zijn vriend Berger schreef hij eens: „Rust uit, in Hem! Let er op, waar ik de komma heb geplaatst! Wij glijden immers zo vaak over een zin heen, zonder voldoende op de interpunctie te letten. Als u er behoefte aan hebt, neem rust naar lichaam en ziel, rust uit in Zijn liefde, in Zijn kracht en in Zijn rijkdom."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen