Voor onze lezeressen

Matth. 5 : 7

(Vervolg) Ze waren anders, en daarom deden ze anders. Twee mensen gaven aalmoezen. De Farizeeër deed het heel anders dan Cornelius. God zei tot laatstgenoemde: „Cornelius, uw gebeden en uw aalmoezen zijn voor Mij in gedachtenis gekomen." Dit wordt nu niet bepaald gezegd tot de Farizeeërs, die hun loon al geïncasseerd hadden

bij de mensen. Zo is er ook tweeërlei barmhartigheid. Daar is de verzakelijkte barmhartigheid, waar het hart uit is, maar daar is ook de echte barmhartigheid, waarin de mens maar niet alleen zijn onpersoonlijke gaven uitdeelt, maar zijn hart, zichzelf geeft. Het staat niet goed met ons, wanneer wij alleen maar barmhartigheid beoefenen, via de kollekte, maar zelf nooit iemand bezoeken in zijn ellende; of wanneer wij barmhartigheid per giro bedrijven, maar de nood van de naaste op een onbehoorlijke afstand houden. Het is waar, een open hart betekent ook een open portemonnaie. Maar niet alle open beurzen zijn tekenen van open harten. Er is nooit een tijd geweest, waarin zoveel georganiseerd barmhartigheidsbetoon is door radio, televisie en per giro; maar ook nooit is er een tijd geweest, waarin de mens zich zo vereenzaamd ge-

voelt. Wanneer wij ons niet meer omringd voelen door persoonlijke barmhartigheid, waarin het hart medeleeft en medelijdt in een zeer persoonlijke relatie, dan voelen wij ons vereenzaamd. Natuurlijk is het onzin het kwaad te zoeken in de organisatie, de kollekten, de radio en de giro's. Er zijn nu eenmaal moderne middelen om de barmhartigheid te stimuleren en in kanalen te leiden. Toch is de vraag niet overbodig: welk karakter draagt deze zakelijke barmhartigheid? Is het één van de vruchten van een barmhartig hart, dat de naaste ook opzoekt in een echte ontmoeting, of is het compensatie om op deze onpersoonlijke wijze trachten goed te maken wat wij in de persoonlijke sfeer tekort schieten? Wanneer Jezus barmhartig is' in het persoonlijke opzoeken van de tollenaar Mat-

theüs, morren de Farizeeërs. En dan antwoordt de Heiland: Gaat heen en leert wat het is: Ik wil barmhartigheid

tigheid kunnen dus tegenstellingen zijn. En in Matth. 23 : 23 verwijt Jezus deze mensen van de verzakelijkte barmhartigheid, dat zij het zwaarste van de Wet nalaten, n.1. het oordeel en de barmhartigheid en het geloof. Hier wordt dus de specialisten in aalmoezen, collecten, intekenlijsten en extra giften, de specialisten dus in barmhartigheidsbetoon door Jezus voor de voeten geworpen dat zij juist de barmhartigheid nalaten. Zij geven dus blijk van een onbarmhartige barmhartigheid. Laten we niet te snel zijn hieraan voorbij te lopen, alsof dit ons nooit kan treffen. Er zijn keiharde mensen met gesloten harten, die aan de persoonlijke barmhartigheid niet toe komen maar wel direkt klaar staan met een giro. Er zijn echter ook mensen, die hun hart graag willen geven aan anderen, maar in de persoonlijke sfeer op de één of andere manier geremd worden en een uitlaat van hun bewogenheid zoeken in de koliekten en giro's. Intussen neemt dit niet weg, dat er alle reden is ons zelf te toetsen of wij onszelf niet verbergen in een onpersoonlijke, verzakelijkte barmhartigheid. De moderne mens kan zo typerend spreken over de zaak van de kerk, de zaak van het koninkrijk Gods, de zaak der barmhartigheid, de zaak des Heeren. Het is allemaal een georganiseerde zaak geworden, terwijl het eigenlijke van de zaak juist ligt in de persoonlijke verhouding tot God en de naaste.

Het gaat om de mensen in hun nood. Het bestuurslid van een stichting van barmhartigheid moet óók zakelijk zijn, maar oppassen nooit verzakelijkt te worden. Wat is een verzakelijkte verpleegster, die technisch en plichtsgetrouw een tien krijgt, maar een dikke onvoldoende voor het bewogen hart? En wat betekent een geroutineerde pastor, een knappe dokter, een punctuele onderwijzer; een onkreukbaar ambtenaar en ouders, die het gezinsleven op rolletjes laten lopen, terwijl zij hun omgeving bevriezen en verdorren door het verzakelijkte, het onpersoonlijke, de afwezigheid van de bewogen barmhartigheid.

Dan zijn de mensen voor hen gevallen en zaken. De priester en leviet uit de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan hadden grote liefde voor de zaak des Heeren, voor de tempel. Daar moest niets aan ontbreken. Stel je voor dat de offers niet precies op tijd gebracht werden. Maar het voornaamste is voor God niet de offeranden, maar de barmhartigheid aan een arme stumper bewezen.

De Samaritaan was nog wel een zakenman,

maar die niet verzakelijkt was. Hij had hart voor z'n zaak, maar nog veel meer voor die berooide stakker aan de kant van de weg. Het is een verbijsterende zaak dat de priester en de leviet, die bij elk offer in het hart van God hadden kunnen zien, nooit iets van Gods hart gemerkt hebben. Daarom hadden zij geen hart voor de ellendige. De Heere ontfermt zich (antifirmus) tegen het hard-zijn, onthardt zich, maar zijn dienaren verharden hun hart tegenover de mishandelde. Zelfs de zakelijke hulp blijft uit.

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen