Ons blad „Daniël" is er inzonderheid

Kleine kinderen, kleine zorgen — grote kinderen grote zorgen.

Ons blad „Daniël" is er inzonderheid voor de jeugd van onze gemeenten, maar wordt ook — en gelukkig — door vele ouderen gaarne gelezen. Daarom mag er ook voor de ouderen, en dat in verband met hun kinderen, wel eens wat in staan.

Er is een bekend spreekwoord: „Kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen." Dit gezegde moet niet als een verwijt gezien worden aan de opgroeiende kinderen, het behoeft niet altijd voort te komen uit ongezeggelijkheid of onregeerbaarheid, maar meer, dat de verhoudingen in het gezin zich wijzigen naar mate de

volwassenheid toeneemt. Toen de kinderen klein waren moest vader en moeder „verbieden"; in de opgroeiende leeftijd moet het over bepaalde zaken meer tot „een gesprek" komen. Liggen de verhoudingen goed en is er beslag in het gezin onder het Woord Gods, dan zullen grote kinderen er terdege rekening mee houden wat vader en moeder zegt en hen gehoorzaam zijn. Daarin ligt het eren van de ouders besloten, hetwelk het eerste gebod is met een belofte. (Ef. 6 : 2)

Als er van „grote zorgen" sprake is, die de ouders over hun kinderen krijgen, dan is dat, omdat de grote kinderen in de phase der levenskeuzen komen. Allereerst is daar de keuze voor het toekomstig beroep en de studie, die er aan voorafgaat. Wat moet er dikwijls een tegenstand worden overwonnen, omdat vaak te weinig ingezien wordt hoe belangrijk het is flink te leren om later een goede maatschappelijke positie te verwerven. Zorgen op geestelijk gebied hangen daar nauw mee samen, want een jongen of meisje die in natuurlijke dingen sloom is, moet meestal ook aangezet worden tot het bezoek van de catechisatie en om het nodige daarvoor te leren en ook op het gebied van het verenigingsleven wordt dan meestal lauwheid of onverschilligheid betracht. Dat zijn zo van die dingen die het ouderhart afmatten en waarvoor vaak een gebed opklimt naar Boven.

Er is nog een punt dat uw rondkijker hier eens wil aansijden en dat is de zorg van de ouders om het toekomstig huwelijk van de kinderen. Wat is het nodig dat daar tijdig en met verstand door de ouders met hun kinderen over wordt gesproken. Wij leven in een moderne wereld; de verhoudingen tussen de

sexen ligt veel losser dan vroeger — al moet daar nu altijd niet direct 'het ergste van worden gedacht — maar de praktijk laat toch zien, dat er op dit gebied weinig ernst aan de dag wordt gelegd. Dikwijls „gaat" men al met elkaar, vóór dat vader en moeder er vanaf weten. Iedereen weet het al, behalve de ouders zelf. En die moeten dan op een gegeven ogenblik maar goed vinden, dat de jongen of het meisje thuiskomt. Van de uitverkorene weten vader en moeder dan niets af, raadgeven is er dan vaak niet meer bij. Wat brengt het een spanningen in het gezin, vooral als ontraden moet worden met die jongen of met dat meisje mee te gaan. Dat wordt dan dikwijls gezien als tegenwerking. Wat had er veel kunnen v/orden voorkomen, wanneer vooraf eerst eens met vader of moeder was gepraat. Als er de echte ouder-kind-verhouding is, dan gaan de kinderen niet eigenzinnig hun weg, maar zullen zij luisteren naar de wijze raad van hun ouders. Als een kind gevoelt dat het beste met hen bedoeld wordt, krijgt het vertrouwen in de ouders en zal men vader en moeder niet willen beschamen, door hen voor voldongen feiten te stellen.

Dit zijn zo maar een paar punten, die met tientallen zouden kunnen worden aangevuld over „grote kinderen, grote zorgen." Gelukkig zijn er vele gezinnen, waar de problemen die zich voordoen in de aard der liefde worden opgelost. Het is een grote zegen wanneer er liefde onder elkander is, want daar gebied de Heere Zijn zegen. Uit die liefde vloeit voort dat de ouders zich zullen beklagen dat ze geen goede opvoeders zijn maar er alles in tekort komen en er dagelijks de Heere voor nodig hebben. Anderzijds kan het zijn dat een kind bij daden die tegen de zin van de ouders ingaat tot het besef komt, dat het de ouderliefde niet betracht, maar integendeel het ouderhart pijn doet. Een voorrecht als men zo eens tot „zichzelf" komt. Dan wordt het aan beide zijden goed!

In de gelijkenis van de Heere Jezus over de verloren zoon, durfde de zoon die er alles door gebracht had niet tot zijn vader te komen, maar de liefde trok hem. En de vader stond op de uitkijk om hem te ontvangen, zonder op de ondeugden in te gaan. Immers erkende de zoon schuld en strafbaarheid. Het werd een vreugdefeest in huis: deze mijn zoon was dood en is weder levend geworden, 'hij was verloren en is gevonden! En zij begonnen vrolijk te zijn.

Rondkijker.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen