Kleine familiekroniek van Otto, vele jaren na zijn belijdenis

vele jare Overgrootvader. Hij werd geboren in het jaar van de slag bij Waterloo, 1815. Toen hij 22 jaar was, ging het Evangelie voor hem open, door contact met réveilkringen. Hij bezocht de bijbellezingen van Da Costa en las preken van Kohlbrugge. In zijn gezin had de Bijbel een belangrijke plaats. Hij was een gevoelige en vrome man.

Grootvader. Hij was anders dan zijn vader. Strakker, meer bewust kerkelijk, maar wat zijn geloof betreft wandelde hij in de voetsporen van zijn vader. Jarenlang was hij ouderling, een voorbeeld en bezielend element in de gemeente. Als hij bad vergat hij nooit God om Zijn Heilige Geest te vragen, die kerken vernieuwen en herenigen kan. Hij stierf met de woorden: „Het leven is mij Christus, het sterven gewin."

Vader. Natuurlijk werd hij gedoopt, Natuurlijk deed hij belijdenis. Natuurlijk trouwde hij in de kerk. En toch, hij leefde meer op de rand van de kerk. Hij nam wel deel aan de kerkdienst, maar minder trouw dan het voorgeslacht. De Bijbel bleef in het gezin ongelezen. Godsdienstig liet hij voor zijn kinderen niet een lichtend spoor achter, hoewel hij niet graag gezien zou hebben, dat zij de keiis volkomen de rug hadden toegekeerd.

Ik. Zeker ben ik niet buitenkerkelijk. Ik kom er ook wel eens een heel enkele keer. n na zijn belijdenis Niet geregeld, moet ik toegeven. Is dat zo erg? Ja, ik weet wel, als iedereen zo deed als ik, zou de kerk bijna gesloten kunnen worden. Gelukkig doet niet iedereen als ik. Hoewel ik in een peinzend ogenblik wel eens tegen mijzelf zeg: waarom heb je eigenlijk belijdenis gedaan? Maar ja, overdag heb ik het druk en het is verleidelijk op zondag tot 10 uur in bed te blijven of bij mooi weer er op uit te trekken. Ben ik een slappeling? Zou mijn bijbelvaste overgrootvader mij op Openbaring 3 vers 15-16 *) gewezen hebben? Gelukkig dat hij niet uit zijn graf opstaat. Hij zou mij bedroefdvragend aankijken.

Zoon. Het is gek, ik kan die jongen maar niet naar de catechisatie krijgen. Dat vind ik niet prettig. Hij moet er toch wat van weten. Hier thuis heeft hij daartoe geen kans. God en het geloof komen hier nooit ter sprake. Wat moet dat worden met die jongen. Een heiden? We hebben hem laten dopen. Wat de catechisatie betreft, heb ik tot nu toe mijn onrust gesust door er van uit te gaan dat zij te weinig interessant door de dominee werd gegeven. Maar dat foefje is me uit de hand geslagen. De jongen heeft nota bene tegen mijn vrouw gezegd: Ik doe het niet, ik ga nooit naar catechisatie en ook niet naar de kerk; waarom willen jullie dat toch, jullie doen er zelf ook niets aan.

Wat moeten wij daarop zeggen? Mijn. vrouw en ik hebben ons afgevraagd of we niet wat flinker moeten worden. Niet meer zo lauw. We hebben op een keer zelfs afgesproken weer geregeld naar de kerk te zullen gaan. We waren al om negen uur op. Maar het is er toch niet van gekomen. Het weer was te mooi en de volgende zondag viel er een beetje regen. Nadien waren we ons voornemen vergeten. We hebben tot elkaar gezegd: Het zit hem ook niet in de kerkgang. Alleen die jongen van ons. Onlangs zei hij: ze kunnen voor mijn part alle kerken afbreken.

Kleinzoon. Hij is niet gedoopt. Zijn ouders voelden daar niet voor. Hij is ook niet in de kerk getrouwd. Of hij een Bijbel heeft? Ik weet het niet. Hij noemde het geloof „baarlijke onzin", die de mens in een kinderlijk stadium houdt. Toch is hij een goede jongen, nu al 29 jaar, maar erg nuchter en praktisch. Bij fabeltjes uit de Bijbel kunnen we niet leven, zei hij. Mijn vrouw en ik hebben het er terzake van bijbel, kerk en geloof helemaal bij laten zitten, maar „fabeltjes" en Jezus „een onpraktische dweper" zoals hij beweerde? Wij schrokken een beetje. Hadden we toch beter gedaan met wat meer ruggegraat onze zoon, toen hij jong was, een voorbeeld te geven? Maar die zondagmorgen was altijd behaaglijk en gezellig. Ons geweten had er helemaal vrede mee Maar „fabeltjes" en Jezus „een onpraktische dweper"? Waar moet dat op uitlopen?

Achterkleinzoon. Hoogbejaard ben ik nu. Het leven heeft mij veel goeds gegeven. Wat heb ik veel gezien! Overal ter wereld. Ik zou een reis naar de maan misschien wel kunnen betalen, maar ik vind er me te oud voor. Soms denk je wel eens: zat ik maar op de maan. Al die strijd hier op aarde. Het is erg. Het ergste van alles vind ik dat mijn achterkleinzoon Jan zo'n fel propagandist is voor de G.B., de godlozen beweging. Hij zegt dat over 25 jaar alle kerken gesloten moeten zijn, desnoods met geweld.

Soms denk ik dat het verschil wel heel groot is: mijn overgrootvader was gevoelig en vroom, mijn achterkleinzoon hard en godloos. Ik sta precies tussen hen in. Ik ben geen van beide geweest. Ik was neutraal. Mijn overgrootvader was heet, mijn achterkleinzoon koud, ik ben lauw geweest. Het is al tachtig jaar geleden dat onze zoon een keer zei: Jullie doen er zelf ook niets aan. Is het daar begonnen, dat nu mijn achterkleinzoon een christenvervolger is als Nero, Stalin en Adolf Hitier?

O God, wat heb ik het er bij laten zitten. Het wreekt zich reeds tot in derde geslacht.

*) In Openbaring 3 vers 15 en 16 staat: Ik weet uw werken, dat gij noch koud zijt, noch heet. Waart gij maar koud of heet! Zo dan, omdat gij lauw zijt en noch koud, noch heet, zal Ik u uit mijn mond spuwen.

(Bovenstaande, kleine familiekroniek vormt het slot van een boekje, getiteld: Welkom thuis, dat ds. J. T. Wiersma schreef.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen