James Hudson Taylor

Eindelijk een gemeente Eindelijk gelukte het Hudson Taylor een vaste kring om zich heen te verzamelen. Misschien zou daar een gemeente kunnen ontstaan. Toch kon er slechts één man worden gedoopt. De vooruitzichten voor het eiland waren echter hoopvol en Taylor greep moed. Helaas, een brief van de engelse consul was voldoende om alle moed te benemen. In de brief stond dat de zendeling het eiland verlaten moest. Waarom is niet

bekend. Voor die engelse order moest Taylor zwichten. Waarheen moest hij nu gaan? Hij keerde terug naar Shanghai. Daar gekomen, zag hij dat het goed was voor hem. Hij had geestelijke bemoediging nodig. Deze ontving hij door de schotse zendeling William Burns te ontmoeten. Burns was een geboren zendeling. Hij deed zijn werk met inzet van zijn leven. In zijn dagboek lezen wij: „Ook al moge ik de marteldood niet ondergaan en de eerkroon ontvangen, dan moge ik toch op z'n minst het hart van een martelaar

hebben." Deze schot had ook gevoel voor humor. Toen hij in Ierland over de duivel sprak, klonk een stem uit de gemeente: „de duivel is dood." Dadelijk antwoordde Burns: „Dan bent u maar een arm wees-

kind." Taylor en Burns, allebei met chinese kleren aan, trokken vanuit Shanghai naar het zuiden. Na veel wederwaardigheden bereikten ze de havenstad Swatou. Van deze plaats werd verteld dat er geen goddelozer stad was. Dat moest de mannen wel afschrikken, maar zij wisten, dat God de goddelooste kan red-

den van een eeuwig verderf. De vrienden namen intrek in een oud verwaarloosd huisje. Elke dag trokken

ving te prediken. Niets was hen te veel om de Boodschap van heil aan het arme volk te brengen.

Een europeaan schrijft over Taylor: „Hoe vaak heb ik hem 's avonds doodmoe, met verwonde voeten en door de zon verbrand, naar huis zien terugkeren. Maar welk een achting had hij weten in te boezemen! Zijn invloed verbreidde zich als de geur van een bloem."

Op zekere dag werd Taylor geroepen om bij de mandarijn van de stad te komen. De hoge staatsman was zwaar ziek. Gelukkig zag de zendeling gauw welke ziekte de man onder zijn leden had. Hij diende hem medicijnen toe en deze geneesmiddelen werden gezegend. De mandarijn werd beter. Niemand had dit verwacht. De blijdschap was dan ook zeer groot. Vanaf de genezing, waar ieder over sprak, waren de twee zendelingen niet meer in gevaar om lastig

gevallen te worden. Zij stonden onder de bescherming van de hooggeplaatste staatsman van de stad.

En toch, al konden de mannen nu ongestoord hun zendingswerk verrichten, niemand werd bekeerd. Dat was om moedeloos te worden. Je zou je als zendeling gaan afvragen of je wel in de goede weg was.

Toch werd Taylor niet ongeduldig. Hij schreef in zijn dagboek: „Het zaad moet overwinteren, maar het uur van de oogst komt toch. Zo weten wij, dat onze arbeid in de Heere nooit tevergeefs is."

De twee vrienden, die samen zoveel leed hadden meegemaakt, werden onverwacht van elkander gescheiden. Door een klein voorval op het eerste gezicht. Hudson Taylor moest om geneesmiddelen naar Shanghai. Dat was niets bijzonders, maar ondertussen waren opstandige benden tot Swatou doorgedrongen en die verhinderden dat Taylor terug in de stad kwam. Hij heeft Burns nooit meer gezien. Ze waren voorgoed gescheiden.

Taylor vestigde zich nu in Ning-po. Daar was een kleine gemeente ontstaan en hij werd door de zendelingen daar vriendelijk ontvangen. Er woonde ook een zendingszuster, Maria Dyer genoemd. Met deze verpleegster trad Taylor later in het huwelijk. Jaren hebben ze met hun beiden gearbeid aan de uitbreiding van Gods Koninkrijk. Maria was een dochter van een zendeling, die al lang onder de chinezen had gewerkt. Zij kende het land en het volkdoor en door. De taal beheerste ze volkomen en daardoor bewoog ze zich met groot gemak onder het chinese volk. Zij is tot grote steun van Taylor geweest. Zij ging de huizen binnen, gaf daar onderricht aan de moeders, speelde met de kinderen en ontfermde zich over armen en zieken.

Gezamenlijk deden ze alle zendingsarbeid en dat werk is veelomvattend. Er werd gepredikt, onderwezen, verpleegd, gereisd en gecorrespondeerd. Langzaamaan werd Ning-po een kleine zendingspost. Enkele honderden mensen kwamen regelmatig naar de godsdienstoefeningen. Ook werd van een drukkerij gebruik gemaakt. De mensen, die lezen noch schrijven konden, leerden de latijnse lettertekens. Het latijnse alfabet was gemakkelijker te leren dan de talrijke chinese lettertekens. Zo kon nu de chinese tekst van het Nieuwe Testament in latijnse letters worden gedrukt.

Taylor had het tot nu toe nog niet beleefd, dat zich een gemeente om hem heen verzamelde.

En hoe stond het met de geldzaken? Er kwamen giften binnen van verschillende kanten. Ook de meergenoemde geheimzinnige Berger liet zich van tijd tot tijd niet onbetuigd.

En de dopelingen? Met opzet hield Taylor het aantal gedoopten klein. Hij hield van ernstig onderzoek eer het sacrament bediend werd. Ook was het hem niet om grote cijfers te doen, maar om waarheid in het binnenste.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen