Evangelieverkondiging per radio.

Ik hoop in dit artikel door mijn laatste brieven heen te komen. Daarom erg beknopt.

Een abonnee uit Wolfaartsdijk schaar zich onder de voorstanders. Hij is blij, dat er aan de radio een knop zit voor uitschakeling. „Dus dan is het zo: Waar neigt onze nieuwsgierigheid heen. Het verkeerde gebruik ligt dus aan ons zelf en niet aan de radio. Ik geloof, dat we in onze kringen veel te veel geneigd zijn om het verkeerde in de middelen te zoeken. Dat is al zo veel gebleken: fietsen 's zondags naar de kerk, orgel in de kerk enz. 't Is er toch van gekomen. En als een schrijver vroeg wat onze kinderen doen met de radio als we niet thuis zijn, zo'n vraag kunnen we doortrekken: wat doen ze dan met het orgel, waar komen ze met een fiets of brommer of auto? Misbruiken kunnen we alles: eten, drinken, kleding enz. en daarom zegt Gods Woord ons ook: Hetzij dat ge eet of drinkt of iets anders doet, doet het al tot ere Gods. Dus daar komt het maar op aan."

Een lezer uit Bodegraven is er van overtuigd, dat een kind des Heeren geen behoefte heeft aan de radio. Wij behoren als leden van de Ger. Gem. een volk te zijn, dat alleen woont. Aan onze handel en wandel moet gezien worden, dat we wel in de wereld, maar niet van de wereld zijn. Dat komt uit in gewaad, gepraat, gelaat en de daad. Echter: steeds meer wereldgelijkvormigheid in kleding, haardracht, radio enz. Ik hoop van harte, dat niet een onzer predikanten of studenten zich zal lenen om voor de radio te spreken. De beste propaganda voor de beginselen is er naar te leven en die uitdragen. Laten we ons inspannen om de beginselen van Gods Woord en de geschriften van onze Godzalige vaderen te onderzoeken om gefundeerd in de aloude beginselen der Reformatie, niet meegevoerd te worden met het neo-Gereformeerde en neo-Galvinistische beginsel. De vruchten daarvan zien we iedere dag om ons heen: Een verwereldlijkt Ghristendom, dat al-t les mag, volop de wereld dienen en eigen lusten uitleven en toch menen naar de hemel te gaan. Laten we ook in „Daniël" die beginselen onze jongeren voor houden. Als het waar is, dat volgens een briefschrijver 75 % van ons kerkvolk en zelfs ambtsdragers radio heeft, dan is het werkelijk in en indroevig. Het is een groot gevaar in onze tijd en een hellend vlak als we steeds maar bezig zijn met de vraag: hoe ver kunnen we met de wereld meegaan. Het kerkelijk besef wordt bij de massa van ons opkomend geslacht steeds minder."

De volgende brief komt uit Duinkerken en is van een schippersvrouw. Zij schrijft: „Wij hebben door ons beroep weinig gelegenheid om 's zondags naar de kerk te gaan, omdat wij veel in het buitenland zijn. Wij zijn dus veel op de radio aangewezen, omdat een gesproken woord aangenamer is dan een preek lezen. De radio is dus niet alleen een middel om zieken, die geen kerktelefoon hebben, te bereiken of buitenkerkelijken tot de kerk op te roepen. Maar ook voor schippers is het het middel om ver van de eigen gemeente toch een kerkdienst vanuit eigen kring mee te maken, "

Een oude dame uit Dordrecht (71 jaar) kan niet meer naar de kerk lopen, maar heeft kerktelefoon. Ze is het eens met de schrijvers uit Nisse en Hazerswoude (Daniël nr. 2), „En dan zou ik ook nog over die huzaar willen zeggen, dat ik respect voor hem heb, terwijl hij ook wel onder veel verleiding zal verkeren.

dit standpunt nog in kan nemen (Daniël nr. 4). En dan ook met de schrijver van Halfweg. Ik heb zelf ook heel veel zieke dagen gehad. Maar ik zou zeggen: Was daar maar niet over begonnen. Hebben onze dominees nog geen problemen genoeg? En veel werk? Ik vond het jammer om ook uit Dordrecht stemmen voor te moeten horen. Ik hoop, dat onze dominees met neen beslissen."

Een lezer uit Scheveningen keurt de radio niet af en als ik zijn brief goed begrijp, bezit hij er zelf een. „40 jaar zijn er uitzendingen van kerkdiensten geweest en juist in deze 40 jaar is het verval en de buitenkerkelijkheid in het voetlicht getreden. Wie gezond is, behoort, en dit is onherroepelijk, naar Gods huis te gaan. Mijn gedachten zijn: Mochten er leraars onzer gemeenten ook radiodiensten waarnemen, er ook zijn die thuisblijven. Nederland is geen land voor zending. De kandelaar is er gebracht. Voor zieken hebben wij bandrecorders. En voor de gemeenten, die geen leraar hebben, dat wij veel voor hen bidden, dat er vele, vele arbeiders uitgestoten mogen worden in de wijngaard des Heeren."

Dan heb ik hier nog een brief uit Den Haag. Schrijver dacht: „Wat staan ze toch de laatste tijd ook in de Ger. Gem. naar vernieuwing. We komen wel wat achteraan, maar het komt. Wat vroeger kwaad was, dat is het niet meer. Nu zijn wel voorstanders aan het woord geweest, maar waar blijven nu de tegenstanders? De Staatk. Ger. Partij wil er ook geen gebruik van maken. Op de laatste jaarvergadering stelde Den Haag voor, om er geen gebruik van te maken en dat vond aller instemming en dat waren toch allen geen lid van de Ger. Gem."

Ten slotte heb ik hier nog een briefkaart uit Rijssen. De schrijver wil de voorstanders van de radio adviseren uit het volmaakte gebed de bede te schrappen: en leidt ons niet in verzoeking, „daar we m.i. met deze toestellen (be-

doeld zijn radio en t.v. Gespr.l.) de verzoeking voor ons en onze kinderen in huis halen."

En hiermede zijn we dan eindelijk aan het einde van de diskussie gekomen. De brieven zijn op. Als ik het al niet een hele tijd geleden had afgeremd, dan was de stroom nog wel een poos doorgegaan en dan zouden we nooit aan een eind komen. Ik verwacht nu ook geen brieven meer van de lezers.

In een volgend nummer van „Daniël" hopen we D.V. nog éénmaal op dit onderwerp terug te komen om dan de diskussie te sluiten.

Gesprekleider.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen