Dubbelzinnigheid

Er stonden eens twee mensen aan boord van een grote oceaanstomer. De een zei tot de ander: „Wat is de mens toch klein, als hij die geweldige watervlakte beziet". Maar de ander zei. „Wat is de mens toch groot, dat hij die watervlakte kan bevaren!"

Deze dubbelzinnigheid kan eveneens ervaren worden in de grote knooppunten van het leven. Zij kunnen ervaren worden als iets, wat door de mens geschiedt en tegelijk als iets wat over de mens komt.

B.v. bij een huwelijksvoltrekking, een uiterst belangrijke beslissing, een ommekeer in eigen levensinzichten. Er zit iets in van geheel zichzelf te zijn en tevens van het ondergaan van de verborgen loop der wereld.

Cultuur is de vervlochtenheid van rhens en wereld en de cultuur zelf, het bouwen en bewaren van de hof (dus vóór de val) is deel van het mens-zijn.

De mens herkent in de cultuur iets van zijn eigen mogelijkheden en oneindigheid aan de ene kant, maar hij herkent er ook iets van het andere, dat boven hem uit^ gaat, van het goddelijke, dat meer en anders is dan het menselijke. Denk hierbij aan bepaalde rituele dansen.

Zoeken naar een naam

Het is overigens duidelijk, dat dë hedendaagse Westerse mens op vele terreinen deze goddelijke sfeer niet meer ervaart. Moderne wetenschap en techniek (zie „The brave new world" van Huxley) brengen iets van een ontwaken uit een soms bange, soms in vervoering brengende droom. Zij brengen ook iets van ontnuchtering naast, in sommige gevallen, het gevoel van onbestemde opluchting.

Toch wil men aan deze niet-menselijke invloed een naam geven. De wetenschapsmens spreekt dan over de „Natuur" of de „Kracht, het Hogere, het Onbekende" enz.

Ook in het gewone leven

In het gewone leven van de gemiddelde mens van heden komt ook telkens weer de gedachte op, dat de dagelijkse en bekende gebeurtenissen toch nog een andere, ons verborgen zijde hebben.

Wanneer bij velen de band aan een bepaalde godsdienst weggevallen is, dan ziet men dikwijls een drang tot het geheimzinnige ontstaan.

Soms als geloof in geesten (spiritisme b.v.) of in de invloed der sterren op het mensenleven. Soms ook in de vorm van oppervlakkig bijgeloof aan ongeluksgetallen, aan de beschermende kracht van maskottes etc. Men zoekt nu naar namen. Als men iemand een naam geeft, dan kent men hem tot op zekere hoogte.

Dit geldt nu ook voor het gehele veld der cultuur.

De Christen en de dubbelzinnigheid

Het Christendom is een boodschap tot mensen. Deze boodschap houdt in, dat de mens tevergeefs tracht een naam te vinden voor datgene wat hem te boven gaat.

Deze naam kan niet in een mensenhart opkomen, doch moet van bovenaf geschonken worden. Het onbestemd goddelijke hoeft niet naderbij gebracht te worden door een naam, want het treedt op de mens toe: God komt tot de mensheid in de persoon van Christus.

Het Christendom heeft steeds iets van een beslissing en van een keuze. De boodschap die in de Bijbel tot ons komt, roept op tot een laatste en diepste beslissing: het al of niet aanvaarden van de naam van Christus.

Christus leert, dat er spanning en verzet bestaat in het mensenleven en in de menselijke cultuur.

Deze boodschap doet een ingreep in het cultuurleven van de mens en stelt hem voor de keuze de Naam, die de dubbelzinnigheid verdrijft, al of niet te aanvaarden,

Eén naam is onze hope, één grond heeft Christus Kerk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen