Olympische spelen

RONDKIJK

De laatste weken stonden de kranten vol over de prestaties die op de Olympische spelen in Tokio (Japan) zijn behaald. Niet alleen de z.g. neutrale dagbladen, maar ook de christelijke dagbladpers maakte daar in grote opmaak gewag van. En de radio slingerde dag aan dag de winsten en de verliezen in de huiskamers, en de televisie bracht de spelelementen direct in beeld over heel onze aardbol. Oud en jong werd er door in vervoering gebracht en, waar het hart vól van is, loopt de mond van over. Er was gejuich als er brons, zilver of goud werd uitgereikt en men was diep terneergeslagen, wanneer het gestelde doel niet werd bereikt. Verlies betekent meestal, dat men in de sportwereld heeft afgedaan en dat is onoverkomelijk. We lazen van een meisje, die bij het speerwerpen verloor, dat ze zich uit schaamte kaal liet scheren en zich niet meer liet zien. En een Nederlandse jongen, die bij de training een blessure opliep, was de wanhoop nabij. Er zouden zo tiéntallen voorbeelden zijn te noemen, ook van Nederlanders, want die waren er in Tokio ook veel. 'Zelfs Prins Bernhard en onze kroonprinses gaven acte de presence om de prestaties van de landgenoten te zien. Onze kroonprinses kreeg ook tegenvallers te zien en moest een zwemster die het goud niet kon halen, moed inspreken! Nationale trots speelt bij de sport een geweldige rol, het gaat er om, welk land het meeste goud weghaalt. De een bejubeld, de ander „gebroken" naar huis, Zo doet de wereld met z'n sportzonen en - dochteren. De sterren in de sportwereld verbleken snel. Het gaat er anders mee dan in het geestelijk leven, want daar betekent verlies winst. Er staat zelfs (Mark. 8 : 35) wie zijn leven verliezen zal, die zal het behouden.

De Olympische spelen zijn van heidense orsprong. Zij dateren al van voor onze jaartelling. Aan de westzijde van de Peloponnesus (Griekenland) in het landschap Elis lag een aan de (af)god Zeus gewijd bos, waarheen om de 4 jaar de Grieken heentrokken om Zeus te aanbidden en hem ter ere de Olympische spelen te vieren. De Grieken spraken van Olympiaden, een tijdvak van 4 jaar, vallende tussen de 2 spelen. De eerste Olympiade moet 776 V. Chr. gehouden zijn. Aan de krachtmetingen ging een feest met offeranden vooraf. Er werd geworsteld, gevochten, gesprongen en geworpen met werp-

spies of discus. Ook het wagenrennen met 4 paarden was een geliefkoosd nummer. De prijswinnaars werden bekroond met een palmtak, die hun meer waard was dan goud. Ze wilden er wel voor sterven!

Eens behaalden twee broers een glansrijke overwinning en haalden toen hun oude vader — die ook eens olympisch overwinnaar geweest was — uit de kring der toeschouwers; zij kroonden hem met hun olijftakken en droegen hem in triumf de juichende menigte rond. Allen prezen hem gelukkig en men wierp de oude man bloemkransen toe. Enigen riepen: „Sterf nu Diagoras; gij kunt geen heerlijker einde wensen!" En inderdaad, de grijsaard kon het geluk niet op en stierf plotseling.

De apostel Paulus wist blijkbaar veel van deze spelen af. Hij trekt een vergelijking, dat allen wel in de loopbaan lopen, maar één die de prijs ontvangt. Hij wijst op de volharding die de wereld aan de dag legt om een prijs te behalen, tegenover de lauwheid van hen, die in de geestelijke loopbaan lopen. „Loopt alzo, dat gij dien prijs moogt behalen" zo zegt hij. En verder: Deze dan doen dit, opdat zij een verderfelijke kroon zouden ontvangen, maar wij een onverderfelijke." 1 Cor. 9 : 24 en 25. De kinderen der wereld worden ten voorbeeld gesteld, dat ze méér ijver betonen, dan de kinderen des lichts. Nu wordt op de Olympische spelen wel niet meer aan Zeus geofferd, maar toch de sportgod aanbeden. En hoevelen, die een belijdenis hebben, doen er aan mee! Diep droevig is dat de christelijke pers zijn kolommen open zet om aan dit heidens gedoe en deze mensverheerlijking mee te doen. Bij de Olympische spelen staat de mens in het middelpunt; bij hen die in de geestelijke loopbaan gebracht zijn gaat het niet om de mens, maar om de eer Gods. Bij zulken verdwijnt alle eigen kracht, eigen kunnen, het eigen ik en alle eer en roem moet er aan. Ze verliezen alles, maar krijgen daarvoor in de plaats eeuwige winst, al kunnen zij dit niet direct bezien of geloven. De eeuwige dood verdiend maar door Christus' verdienste de kroon van het eeuwige leven. Dat is een andere kroon dan die, welke de Griek Diagoras bij zijn sterven ontving.

Is er een jongen of meisje, die daar achter gekomen is? Die zal volhardend werkzaam zijn om die kroon te verwerven. Het is er een van onschatbare waarde, meer dan van goud of zilver. Dat we daar allen naar jagen mochten. Want, die volharden zal tot het einde, zal zalig worden.

Rondkijker.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen