Een rubriek voor en van onze jeugd

Zo jongelui, hier zijn we dan weer met onze bekende rubriek. Hoe vonden jullie de „Daniël" van de vorige keer? Leuk hè, met die foto's van Jan van der Spek. De hele bladzijde werd er door opgevrolijkt. Ik denk, dat nu velen van jullie het goede voorbeeld zullen volgen en me veel foto's zullen sturen. Nu dat is goed hoor, ik wacht jullie brieven met belangstelling af. Ik heb heus een tijd gedacht dat ik geen belangstelling meer had, maar nu ik de vorige keer weer vragen gesteld heb, is wel gebleken dat er nog veel jonge lezers en lezeressen zijn. Ik heb al veel oplossingen binnen en de tijd is (nu ik dit schrijf) nog lang niet verstreken. Dat belooft dus wat te worden! De eerste oplossing was maandagmorgen 12 oktober om 8 uur al binnen, de afzendster was mej. Sanderse

uit Weesp. Fijn hoor dat u weer mee doet. Gaat het met u de laatste tijd nog ai? Sterkte hoor!

Jullie zijn natuurlijk erg nieuwsgierig naar de antwoorden; hier komen ze:

Vergeleken en allemaal goed? Prachtig! Een enkel foutje? Dat is ook niet erg, je kunt je achterstand de komende maanden wel inhalen, dus mee blijven doen. Hier komt de tweede opgave.

DIEREN

Hebben we het de vorige keer over bomen enz. gehad, nu gaan we een tiental dierennamen opzoeken. Een heel bekende tekst uit de profeet Jesaja zegt, dat een 1 zijn bezitter kent en een 2 de kribbe zijns heren, maar dat Israël geen kennis heeft. Een dier, dat veel gehouden werd om de melk was de 3 ; daarover staat in de Spreuken een mooie tekst. Een dier dat bewonderd werd om z'n snelheid en bevalligheid was de 4 De 5 met z'n machtige horens kwam vroeger veel voor in de bergstreken van Palestina; lees maar in die mooie psalm, die Gods heerlijkheid in de schepping verhaalt. De 6 leven in steppen en woestijnen, zij drinken uit de fonteinen, zie dezelfde psalm. De 7 dienden als vlees tijdens de woestijnreis en de 8. brachten Elia brood. Soms had het land te lijden van een 9 plaag, er bleef dan weinig over van de gewassen op de akkers. En tenslotte een tekst, die, hoop ik, niet voor jullie bestemd is. Ga tot de 10 gij luiaard, zie hare werken en word wijs.

We spreken af dat ik deze tien antwoorden binnen krijg voor 5 november.

En nu het eerste deel van een lang gedicht. Emmy v. d. Bijl uit Lemmer, zond het mc toe. Het heet:

DES CHRISTENS WRAAK (1)

Er reed eens een Pacha ten bloedigen strijd, Met ruiters, op snuivende rossen; Het krijgsgeschreeuw daverde wijd en zijd Langs bergen en dalen en bossen; „Verdelging en dood aan het Christengebroed! Slechts Mohammed vallen de vromen te voet!"

En voorwaarts, zo ging het in vollen galop, Met plunderen en branden en moorden, En overal stegen de rookzuilen op Der deerlijk geteisterde oorden. „Is Jezus zo machtig een Vorst en Profeet, Dat Hij u dan redde uit uw jammer en leed!"

En ginds waar de Donau de bergen ontvlucht. Daar stonden de Christ'lijke scharen. De kruisvane wapperde hoog in de lucht Voor Christus, voor haard en altaren. „Vervloekt zij Mohammed, de valse profeet! Gezegend, wie Jezus, de Christus beleed!"

In 't hart zijner tente, van niemand bespied, Zat Czerni, de dappere ridder; Ontzaglijker held was in Oostenrijk niet, En tevens geen machtiger bidder. En diep in het stof voor des Alzienden oog Lag Czerni en zond zijn gebeden omhoog:

„O, Jezus! Gij sterke, Gij machtige Held! Gij Koning der hemelse scharen! Op U is mijn ganse vertrouwen gesteld; Gij zult uwe strijders bewaren. Geen ruiter of ros, waar ik hulpe van wacht, Maar Gij zijt, o Heere! de kracht onzer kracht!

Wees Gij ons, o Jezus! een vurige muur. Een schild en een beukelaar, Heere! Beveilig ons thans voor der vijanden vuur. Strijdt Gij voor uw groten Naams ere! En geef aan Uw strijders met vurige moed Voor U te vergieten volwaardig hun bloed!"

Zo bad hij en, ijlings ter tente ontvlucht. Verzamelt hij vrolijk zijn dapp'ren, Het jublend „Hosanna!" doorgallemt de lucht, En klaat'rend de kruisvanen wapp'ren. En donderend nadert al meer en al meer Het paardengetrappel van 't Turkische heir.

„Voor Allah!" „Voor Christus!" zo klinkt het in 't veld. Bij 't trapp'len der snuivende paarden. En vreeslijk is der kartouwen geweld, en vreeslijk het flikk'ren der zwaarden; En bij der kanonnen ontzettende gloed Vermengt zich der Turken en Christenen bloed!

En pal als een muur, als een leeuw onversaagd. Staan wakker de scharen der vromen; Maar als hij te diep zich in 't slaggewoel waagt Wordt Czerni gevangen genomen. En schoon ook de kruisvaan de zege behaalt, Helaas! al te duur werd die zege betaald!

(Wordt vervolgd)

En dan gaan we besluiten met een opstel van Henk Kamphuis uit Apeldoorn.

Noormannen

Zie, daar staat een klooster. Er leven daar vele monniken bij elkaar. Ze staan onder leiding van de abt of prior. De kloosters in die tijd waren een zegen voor het land. Er werd les gegeven aan jonge knapen en de kloosteribroeders gingen vroeg in de morgen op weg om het land te ontginnen zodat de boeren er vruchtbare gronden bij kregen. Ook zwervers en bedelaars werden er altijd vriendelijk ontvangen als ze onderdak vroegen.

Maar plotseling, hoor, daar klinkt een woest geschreeuw. Er stormen mannen op het klooster af, ze hakken de deur kapot en stormen naar binnen. Alle monniken worden gedood. Ze roven het hele klooster leeg en de wijn die ze in de kelders vinden drinken ze gulzig op. Als er op het laatst niets meer te vinden is, steken ze het klooster in brand. Dan gaan ze weer verder naar het volgende dorp om daar alles uit te moorden. Alleen de sterke jonge mannen en jonge, mooie meisjes worden op een hoop gedreven want, die kunnen als slaaf of slavin dienst doen. Waar de vorige dag honderden mensen woonden zien we nu nog een grote hoop steen. Niets is er over gebleven.

Het zijn de Noormannen die dit alles doen. Hun geboorteplaats is in het hoge noorden van Europa. Maar daar kan men niet genoeg voedsel vinden of verbouwen om er van te leven. Dus zit er niets anders op dan te gaan roven en plunderen in landen waar het beter is.

Zo gauw als ze kwamen vertrokken ze ook weer, vóór de legers kwamen die hen verdrijven moesten. De 3 zonen van Lodewijk de Vrome regeerden de landen, maar omdat de ene vond dat de andere meer grond bezat dan hij, ontstonden er bloedige burgeroorlogen. Nu, daar maakten, de Noormannen dankbaar gebruik van. Het ging de Noormannen niet alleen om te roven en te plunderen, maar ook uit haat tegen het Christendom.

Ook het eiland Walcheren werd geteisterd, zo dat er geen hond meer blafte en geen haan meer kraaide. In 857 werd Egmond aan Zee uitgemoord en het klooster met de grond gelijk gemaakt. In 876 verschenen ze voor Deventer, dat ook geheel in vlammen opging. De gehele IJselstreek werd in dat zelfde jaar verwoest. In doodsangst vluchtte de bevolking als de Noormannen in aantocht waren zodat ze vrij spel hadden.

Doordat Lodewijk de Vrome van de plundertochten af wilde zijn, schonk hij hun Walcheren. Maar als hij dacht dat de

Noormannen nu tevreden zouden zijn, had hij het totaal mis want ze plunderden des te erger. Men vertelt van hen, dat ze de Friezen dwongen met de strop om de hals te lopen. Maar eindelijk, gelukkig, werden de invallen van de Noormannen minder. De laatste inval had plaats in het jaar 1010 en toen werden ze dan ook met bebloede koppen terug geslagen. Toen hadden ze er genoeg van en zijn er dan ook nooit meer geweest.

Bedankt Henk voor dit mooie opstel. Er volgen er zeker nog meer? Allemaal hartelijk gegroet en tot de volgende keer D.V.

Pr. Bernhardlaan 27 - Dirksland

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen