James Hudson Taylor

Een jaar had James bij een dokter in Huil gewerkt en hij meende, dat er nu niets meer voor hem te leren was. Hij besloot nu naar Londen te gaan om daar in een ziekenhuis te helpen. Zijn vader zou wel voor de geldmiddelen zorgen. Bovendien zou het zendingsgenootschap hem ook finantiëel bijstaan. Maar onze jongeman wees alles van de hand. Hij zou wel voor zichzelf zorgen. Geen wonder dat hij in Londen op alles bezuinigen moest, maar dat zou in zijn later leven wel te pas komen. In dit opzicht droeg hij het „juk" in zijn jeugd en dat kan grote voordelen afwerpen. Na een half jaar werd hij aangenomen als assistent bij een chirurg en dat moest hij waarlijk niet voor niemendal doen. Toch gebruikte hij van zijn verdiende loon maar een klein beetje voor zichzelf. Elke keer als hij in nood kwam, ook op finantiëel gebied, kwam er uitkomst en daardoor kreeg de aanstaande zendeling een sterk vertrouwen. Hij durfde te zeggen: „Wie geroepen is, bereikt zijn doel, ook al profeteert menselijk inzicht tienmaal een mislukking."

Dit vertrouwen móest wel op de proef komen en dat gebeurde dan ook. Bij een operatie kreeg hij infectie aan zijn rechterarm. In korte tijd zag men aan het rechterdeel van zijn lichaam de tekens van een zware bloedvergiftiging. „Je bent een kind des doods, " sprak de chirurg. „Ik zal dadelijk een rijtuig bestellen om je naar huis te rijden. Dan kun je orde op zaken stellen."

Taylor was helemaal niet ontsteld. „Ik ben geroepen om naar China te gaan en daarom zal ik niet sterven, " sprak hij met overtuiging.

Toen hij thuis was maakte hij de plaats, waar de infectie was begonnen, open en behandelde naar zijn inzicht de wond. Nauwelijks was hij daarmee klaar of hij werd bewusteloos. Werd het sterven? Neen, toen hij bijkwam, was de genezing al begonnen! De chirurg, die hem opzocht, dacht niet anders dan dat de jongeman gestorven zou zijn. Wat zette hij ogen op! Hij kon geen woord uitspreken. Dat ging boven elke medische praktijk. Hier moest een wonder gebeurd zijn. Tenslotte sprak de verbaasde professor: „Ik zou de hele wereld willen geven voor een geloof als dat van jou." „Dat geloof kunt u elk ogenblik krijgen, professor, en nog wel gratis, " antwoordde Hudson Taylor.

In die tijd brak er een opstand in China uit. Er bestond een christelijke sekte, die zich verzette tegen het gezag van de keizer. De opstandelingen werden Taipings genoemd. Zij eisten de stopzetting van de Opiumhandel, het toelaten in China van christelijke zendelingen en het invoeren van de zondag als rustdag. Verder moesten de Tien Geboden de grondslag vormen van de wetgeving. Toen deze berichten in Europa bekend werden, gaf dit een grote schok onder de christenen. Van alle kanten kregen de zendingsgenootschappen giften gestuurd en naar alle zijden werd omgezien naar geschikte zendelingen. Velen werden door geestdrift aangegrepen. Wij kunnen ons wel voorstellen, hoe deze berichten op Hudson Taylor moesten werken. Hij moest er het zijne van hebben. Hij ging naar het Chinese zendingsgenootschap

om zich in te laten lichten over de jongste gebeurtenissen.

„Dat treft goed, " sprak de sekretaris, „ik heb juist een brief voor u geschreven." Hij overhandigde de pas geschreven brief aan James. Deze las: „Mijn beste Heer! Daar u vast besloten zijt naar China te gaan, moge ik u allervriendelijkst raden, u onverwijld op het vertrek voor te bereiden, ook al is uw opleiding als arts nog niet geheel voltooid. Wij hebben thans mannen nodig, die de Heere geheel toegewijd zijn en ik meen, dat uw hart recht staat voor God en dat uw motieven zuiver zijn.

Met uw plan de overtocht zelf te verdienen en zelf voor uw onderhoud te zorgen, zult u wel grote moeilijkheden ondervinden. Indien u genegen zijt, u aan ons Genootschap aan te bieden, zou het mij verheugen uw sollicitatie aan het Bestuur te mogen voorleggen."

Nu was de zaak spoedig beklonken. Taylor had maling aan een diploma van de universiteit. De weg was nu gebaand en alles was ineens vlug tot stand gekomen.

De eerste maart van het jaar 1854 stapte Hudson Taylor aan wal in de stad Shanghai. Hier zou hij met open armen worden ontvangen. Dat dacht hij misschien, maar het was wel anders. De vertegenwoordiger van het Genootschap was pas gestorven en een zendeling, waarbij hij zijn intrek zou moeten nemen, had China verlaten. De stad was in grote verwarring. Onophoudelijk klonken geweerschoten door de straten, zowel overdag als 's nachts. Het was erg gevaarlijk in Shanghai.

Wat moest de zendeling doen? Het gelukte hem bij het gebouw te geraken waar het Londens Zendingsgenootschap gevestigd was. Daar zou het wel beter gaan!

Hier wachtten hem ook weer teleurstellingen. Hij werd wel opgenomen, maar de zendelingen, die in dit gebouw woonden, lieten Taylor links liggen. Hij was immers door geen enkele kerk uitgezonden en hij had niet eens een medisch diploma van de universiteit! Wat moest die jongeman hier komen doen? In die dagen schreef James:

„Waarheen moet ik gaan en hoe moet ik leven? Deze en duizend andere vragen houden mij innerlijk bezig. Maar de belangrijkste is toch deze: Leef ik thans zo dicht mogelijk bij God? Mijn ongehoorzaam hart, dat zich zo makkelijk met uiterlijke dingen bezig houdt, moet voortdurend naar zijn oorsprong worden teruggebracht."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen