VERDRIET IN HET WERK
Lusten en lasten
Er is niet alleen plezier maar ook verdriet in het werk. Want er zijn veel mensen, die werk moeten doen waarvoor zij de gaven niet hebben, en die daarom slecht en zonder plezier werken. Ook zijn er mensen, die vroeger geen vak geleerd hebben en daarom — b.v. als losse arbeiders — eentonig, ondergeschikt en vaak ondankbaar werk moeten doen.
Hierin kan echter veel verbeterd worden door nascholing of omscholing. Bureaus voor beroepskeus kunnen veel leed voorkomen door de juiste man op de juiste plaats te brengen. Als ons beroep ons alléén tot een last is, dan is er echter iets niet in orde. Dit kan aan een verkeerde beroepskeus liggen, maar vaker nog aan een verkeerde instelling tegenover ons beroep. We hebben dit dan wellicht nooit echt als roeping aanvaard. We hebben dit dan misschien nooit goed geleerd, zodat we het niet tot bevredigende prestaties brengen. Of we nemen het niet als een geheel, d.w.z. we zouden liever alléén het interessante ervan genieten en de baten ervan opstrijken zónder de nodige offers te brengen en het saaie routinewerk te doen. Het kan ook zijn dat we onszelf voortdurend met anderen vergelijken en hun genoegens naast onze moeilijkheden plaatsen. De Schrift zegt echter „laat ons niet zijn zoekers van ijdele leer, elkander tergende, elkander benijdende" (Gal. 5, 26).
Een verkeerde beroepskeus kan vaak geheel of ten dele ongedaan gemaakt worden door omscholing of nascholing. Als dit niet mogelijk is, dan moeten we bedenken dat ook ons huidige beroep de roeping inhoudt om God en de naasten hierin en hierdoor te dienen. De vervulling van deze roeping gaat vaak tégen vlees en bloed in; denk aan Jakob's zware arbeid bij Laban!
God kan dit gebruiken om ons te leren dat we geen recht hebben op bevredigend werk, om ons te leren dat we niet dankbaar genoeg zijn voor de genoemde roeping. Menigeen heeft eerst door ziekte, werkloosheid of militaire dienst geleerd echt dankbaar te zijn voor zijn werk en beroep!
Opvallend is dat in het vroegere middelnederlandse woord „arbeid" de klemtoon viel op: lichamelijk leed, pijnen en kwellingen. Arbeid werd toen gezien als iets wat men ondergaat, men verricht geen arbeid maar is in arbeid. Zijn wij misschien zó eenzijdig-aktief geworden dat we niet meer passief kunnen zijn, d.w.z. in ons werk leed kunnen ondergaan? ?
Het O.T. zegt ons dat wij — door de zonde! — op deze aarde ons leven met pijn zullen rekken, dat ze doornen en distelen zal voortbrengen én dat wij in het zweet van ons aanschijn brood zullen eten. Het N.T. voegt hieraan toe dat wij aan de ijdelheid, aan de vergeefsheid onderworpen zijn, maar „op hoop dat ook het schepsel zelf zal vrijgemaakt worden van de dienstbaarheid der verderfenis tot de vrijheid van de heerlijkheid der kinderen Gods."
Bij Christus' wederkomst verdwijnt deze ijdelheid, deze vergeefsheid voorgoed!, waarom Paulus kon zeggen: „als die weet, dat uw arbeid niet ijdel (vergeefs) is in de Heere" (1 Kor. 15, 58). Weet jij dat ook?
Arbeidsverhoudingen
In diverse onderzoekingen is gebleken, dat de arbeidsvreugde vermindert als men de werknemer minder zeggenschap over zijn werk en minder vrijheid van beweging geeft. Vandaar dat men nu in allerlei verband de werknemers raadpleegt bij het nemen van beslissingen, hun een stem in het kapittel toekent, enz. Hiermee komt langzamerhand een einde aan de toestand, waarin de werkgever zijn werknemers kón behandelen als „mensenmateriaal", als „werkkrachten" voor wie, over wie en zónder wie werd beslist.
We kunnen deze ontwikkeling toejuichen, omdat er een groot verschil is tussen christelijke gezagsuitoefening en absolute heerschappij, waarbij schepselen van God als „nuttige dingen" worden behandeld!
Er zijn werknemers, die hun vrijheid helaas misbruiken door zich t.o.v. hun werkgever dingen te veroorloven, die zij hun echtgenoten niét zouden willen aandoen. We denken aan het opzettelijk overtreden van produktieregelingen, slordig omgaan met het werkmateriaal, modelwerken, langzaam-aan-akties, stakingen, enz. enz.
Deze gedragingen zijn echter ónjuist, ook als reaktie op geleden onrecht. Immers „al wat gij doet, doet dat van harte als voor de Heere en niet voor de mensen, wetend dat gij van de Heere zult ontvangen de vergelding der erfenis; want gij dient de Heere Christus. Maar wie onrecht doet, die zal het onrecht dragen dat hij gedaan heeft" (Kol. 3, 24). En dit opdat wij „de leer van God onze Zaligmaker in alles mogen versieren" (Tit. 2, 9).
Merken onze werkgever èn kollega's aan ons dat wij leden der chr. kerk zijn? Zijn wij m.a.w. toonbeelden van hulpvaardigheid, bescheidenheid en zachtmoedigheid? Letten wij niet alleen op ons eigen belang, maar voor alles op dat der anderen? Of.... laten wij onszelf regeren door de „stille" afspraken van de groep, waarin we werken? Afspraken, die vaak getuigen van een verbijsterend egoïsme en ernstige kortzichtigheid!
Menigeen gelooft dat in het dagelijks werk alléén „ekonomische wetten" moeten gelden, die harde strijd en dikwijls oneerlijkheid betekenen. Menigeen geeft aan deze onjuiste opvatting nog een godsdienstige kleur door te denken „Christus is mij te heilig om daarin betrokken te worden!"
Vandaar dat er in ons land wel afzonderlijke christenen zijn, terwijl onze volksgemeenschap in diepste zin heidens is! Vandaar ook de stakingen, uitsluitingen en talloze andere arbeidskonflikten! Laat niemand zich christen noemen, die in z'n dagelijks werk oneerlijkheid en harde strijd voor onmisbaar houdt én die in z'n kollega's zo geen naasten, maar slechts nuttige dingen ziet!
Deze goddeloze levenshouding miskent de vernieuwende kracht van de Heilige Geest, n.l. de „liefde, blijdschap, vrede, lankmoedigheid, goedertierenheid, geloof, zachtmoedigheid, matigheid" (Gal. 5, 22.
U. B.
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 25 september 1964
Daniel | 16 Pagina's