James Hudson Taylor

Naar China op Gods tijd

Een zendeling is niet klaar als hij de taal van het volk machtig is. Hij moet ook goed op de hoogte zijn met de zeden en gebruiken van de mensen, waaronder hij wil gaan arbeiden. Dat begreep Taylor heel goed en hij zocht naar boeken, die iets zouden geven over de kennis van het chinese volk.

Een eenvoudige reisbeschrijving kon hij te pakken krijgen, maar dat kon slechts een klein beetje kennis aanbrengen. Het wézen van de chinese bevolking leerde je er niet uit.

In die tijd kwam er echter onverwacht hulp. Door verschillende europese landen trok in die tijd een zekere Dr. Karl Gützlaff, die overal de mensen trachtte te bewegen zich te geven voor de zendingsarbeid onder de Chinezen. Gützlaff was tolk bij de engelse regering in Hongkong, dus lag het op zijn weg om ook Engeland te bezoeken.

Over Gützlaff zouden verscheidene artikelen geschreven kunnen worden, maar laten wij ons voorlopig houden bij Taylor, die door middel van genoemde tolk nog meer werd opgewekt om naar China te gaan. De invloed van Gützlaff was buitengewoon groot. De toehoorders kwamen onder de ban van Gützlaffs redenaarstalenten. In de tijd van zijn rondtrekken in Engeland, was Gützlaff een dag te laat. Toen hij arri-

veerde klonk plotseling de roep: „Gützlaff is er!" Het was alsof er een elektrische schok door de menigte ging. Diepe indruk maakte zijn welsprekendheid op de toegestroomde massa. De Chinezen noemde hij zijn volk, waarmee hij één was geworden.

Op vele plaatsen werden zendingsgenootschappen opgericht en de bestaande verenigingen werden aangespoord tot meerdere aktiviteit. In Londen werd het „Chinese Genootschap" gesticht, met een mededelingenblad „The Gleaner". Dit blad nu kreeg Taylor in handen, toen hij bij zijn predikant te Barnsley was. Onmiddellijk abonneerde hij er zich op en nu kwam hij te weten wat er zich op het gebied van de zending afspeelde. Ook wist hij nu dat zendelingen met de grootste zorg werden opgeleid en door de genootschappen werden uitgezonden.

Door de invloed van Gützlaffs propaganda besloot Taylor medicijnen te gaan studeren en hij nam zich ook voor zich aan te sluiten bij het Zendingsgenootschap in Londen. De 29ste juli 1850 schreef hij vanuit Barnsley een brief aan George Pears, de sekretaris van het Chinese Genootschap. Deze brief luidde als volgt:

„Zeer geachte Heer!

Enige tijd geleden richtte de Heer Withworth, de geachte penningmeester van het Britse Bijbelgenootschap, mijn aandacht op het Chinese Genootschap, die haar mededelingen in „The Watchman" en „The Gleaner in the Missionary Field" publiceert.

Daar ik grote belangstelling heb voor de verbreiding van het christendom onder de Chinezen en tot het besluit gekomen ben om zodra de Voorzienigheid mij de weg opent, zelf naar dit wijde veld van christelijke ondernemingen uit te gaan, zou ik intussen het werk zoveel mogelijk kunnen helpen bevorderen.

Ik zou mij zeer aan U gebonden gevoelen, indien U mij enige circulaires of

collectekaarten alsook enige wenken en inlichtingen zou kunnen doen toekomen.

Met de wens en bede, dat het grote Hoofd der kerk, zonder wiens zegen niets gedijen kan, Uw bemoeienissen rijkelijk moge zegenen, ben ik

Uw dienstwillige

J. Hudson Taylor."

Enige tijd later werd Hudson Taylor assistent bij dokter Hardey in Huil. Met opzet ging hij in de armelijkste buurt van de stad wonen. Over deze tijd schrijft hij: „Ik had tweeërlei doel: ten eerste mijzelf aan ontberingen te gewennen en ten tweede hen, aan wie ik in evangelisatiearbeid een groot deel van mijn tijd wijdde, beter te kunnen ondersteunen. Ik kwam er spoedig achter, dat men met veel minder kon uitkomen dan ik vroeger had gedacht. Alle spijzen en dranken die ook maar even gemist konden worden, schafte ik af en het bleek, dat ik voor mijn noodzakelijke behoeften maar een zeer kleine som nodig had.

Zo had ik dus meer dan tweederde van mijn loon ter beschikking voor anderen en deed ik de ervaring op, dat, hoe minder ik voor mijzelf gebruikte en hoe meer ik aan anderen gaf, ik des te grotere winst aan zegen en geluk voor mijn ziel ontving."

Een jaar bleef hij in Huil als doktersassistent werken en in die tijd deed hij aardig wat kennis op hoe hij had om te gaan met zieken en gewonden. Hij dacht dat hij nu wel uitgerust zou zijn om zich daadwerkelijk aan de zending te geven. Zeer optimistisch schreef hij aan zijn moeder:

„Ik voel dat ik niet lang meer in dit land zal blijven."

Was het jeugdige overmoed? Misschien wel, maar daar liet hij zich toch niet door leiden, want drie weken later stond er in een brief aan zijn moeder: „Wat mijn vertrek naar China betreft, denk ik de eenstemmige raad van allen op te volgen en nog een jaar in Huil te blijven en op de leiding des Heeren wachten." te

Dit schrijven getuigt van een volkomen overgave aan de wil van God. In zijn later leven zal het telkens blijken, dat Taylor zich voegen wil naar de tijd en wijze, die God het beste voor hem oordeelde.

N.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen