James Hudson Taylor

Niet iedereen kan de dag en het uur noemen waarin de grote ommekeer in het leven heeft plaats gevonden. Taylor kon dat wel. Het was het ogenblik toen hij op de knieën viel en het in zijn ziel klonk „Het is volbracht." Een paar dagen later vertelde hij aan zijn moeder wat er voorgevallen was.

„Ik weet het al, " sprak ze. „Moet je eens horen. Op die bewuste avond was ik bij kennissen op bezoek. Ineens was het of ze tegen mij zeiden, dat ik voor je moest bidden. Ik zei toen tegen het gezelschap, dat ik me even moest verwijderen. Ik ging naar een andere kamer, sloot de deur en toen heb ik voor jou moeten bidden. Toen ik van het gebed opstond en weer naar de vrienden ging, gevoelde ik, dat mijn gebed was verhoord."

Wat gaf dit voorval aan Taylor een sterke bemoediging. Het gaf hem de zekerheid dat het geen bedrog was. Zijn hele leven heeft hij er aan moeten denken. Hij wist nu dat al de gebeden verhoord worden, als ze niet voorkomen uit zelfzucht; wanneer we onszelf niet op het oog hebben, maar als het gaat om de eer van God.

Vanaf het uur van zijn bekering gaf hij zich geheel over aan de dienst des Heeren. Maar nu moest hij nog weten welke dienst hij zou moeten verrichten. Ook daarvoor trachtte hij een antwoord te ontvangen. Weer vroeg hij om licht bij Hem, die het duister kan opklaren en de wegen wijst, die wij niet weten te gaan. Na enige tijd was het voor James duidelijk, dat hij naar China moest om daar te getuigen van de Naam van God. In zijn jeugdige overmoed beschouwde hij zich nu al als zendeling. Toch zou hij ondei-vinden dat nu de moeilijkheden pas een aanvang namen. Om een dienstknecht van God te zijn, moest men een heilig mens zijn en daar ontbrak zo veel aan, ja alles. In ons is geen heiligheid te vinden, want wij zoeken alleen maar wat het onze is. Tot aan zijn dood toe zou Taylor ondervinden dat het een voortdurende strijd zou zijn met zichzelf; om zich van zichzelf te bevrijden. Zo vaak kwam er twijfel in zijn hart of hij zich niet bedroog. Aanvallen van satan had hij te verduren. De zendeling moest gelouterd worden. Later kwam hij er wel achter, zo als hij hetzelf uitdrukte: „Een reis over de oceaan maakt nog geen winner van zielen."

geen winner van zielen." Laten we enkele gedeelten uit Taylors brieven lezen. De toekomstige zendeling was toen negentien jaar:

„Ik tracht een levende brief van de Heere te zijn, maar als ik in mijzelf naar binnen kijk, verbaas ik mij dikwijls, dat Hij mij niet verwerpt. Ik gevoel behoefte naar meer heiliging en naar gelijkwording met Hem, die ons heeft liefgehad en gewassen door Zijn bloed. Ik ken geen enkele zorg, behalve dan deze, hoe ik meer geheiligd en bruikbaar zou kunnen worden. Het is een voorname, eervolle roeping. Ik gevoel mijn algehele onwaardigheid en onbekwaamheid. Ik heb meer Goddelijk leven, meer Geest van God nodig. God zou trouw blijven, als mijn geloof maar staande bleef. Maar indien het eigen geloof onvoldoende blijken zou — wat dan?

Als ik eerst maar in China ben, zo dacht ik, dan kan ik van niemand meer iets verlangen. Mijn bronnen zullen alleen in God liggen.

Ik voel dat ik thans niet lang meer in dit land blijven zal. Ik weet niet wat de Voorzienigheid met mij voorheeft, maar ik geloof, dat er spoedig een verande-

ring zal optreden. Bid voor mij, dat mijn geloof staande blijft. Ik vind het goed niets meer in eigen kracht te proberen, maar in alles op te zien tot de Heere."

Taylor voelde dat er een dagelijkse bekering nodig is voor elke zendeling. Zijn leven moet een afhankelijk leven zijn, een innige omgang met God.

Maar behalve geestelijk moest de zendeling ook lichamelijk bekwaam gemaakt. Zijn Hchaam moest opgewassen zijn tegen grote inspanningen. En sterk was hij niet. Daarom nam hij veel beweging in de buitenlucht. Zijn zachte veren bed ruimde hij op en hij schafte zich een hard bed aan. Zijn lichaam moest gehard worden.

Daarbij kwam de studie nog. Elke morgen stond hij om vijf uur op, om tijd te vinden om te studeren. De oude talen werden opgefrist en nu moest er ook nog chinees bij komen. Jammer dat er in Barnley geen leraar in de chinese taal was. Wat nu gedaan? Gelukkig kon hij een chinese vertaling van het evangelie van Lukas op de kop tokken. Met deze „bron" bestudeerde hij met een neef het chinees. Het ging zonder woordenboek en zonder grammatika.

Hoe speelden zij dit dan klaar? zult u vragen. Laten wij Taylor zelf aan het woord laten.

„Wij werken volgens deze methode: Wij nemen een vers in de engelse vertalingen, zoeken een dozijn of meer op, die alle hetzelfde woord bevatten.

Dan zoeken wij het eerste vers in het chinees en gaan in al de andere op zoek naar hetzelfde schriftteken, dat voor hetzelfde engelse woord schijnt te staan. Deze schrijven we op een stuk papier als waarschijnlijk van dezelfde betekenis. Daarna zoeken we in het hele evangelie naar datzelfde schriftteken, tot we zeker zijn van de betekenis ervan."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen