Wereld en Woord

Op verzoek van een aantal lezers van „Daniël" volgt hier nog een artikel over de Evangelische Kerk van Griekenland, waarin wat nader wordt ingegaan op de moeilijkheden van de gemeente te Katerini.

GRIEKENLAND (2)

Zoals ik in mijn vorig artikel al mededeelde, werd de predikant van Katerini, ds. Argos Zodhiates, niet toegelaten tot zijn land, terwijl zijn vrouw en kinderen wel Griekenland binnen mochten gaan. Van mevrouw Zodhiates vernam ik heel wat gegevens die het doorgeven misschien waard zijn.

1. De meeste leden van de Evangelische Kerk kwamen in 1923 in Katerini aan als vluchtelingen uit Klein Azië. Van het stadsbestuur kregen zij een stuk grond toegewezen, waarop ze al hun huizen bouwden. Dit stuk grond staat nu bekend als de „Evangelische wijk" van Katerini. In deze wijk is een stuk van ongeveer 1600 vierkante meter gereserveerd voor een kerk, een school, een weeshuis, een clubhuis, en vergaderruimte. Er kwam financiële steun van Protestanten uit de Verenigde Staten, zodat al deze gebouwen er

ook inderdaad gekomen zijn. Ze staan in een mooi park met bomen, heesters, bloemen en een fontein. In 1958 probeerde de regering, zcndei-enige aankondiging, het park in beslag te nemen. Ze zeiden dat zo er een school op wilden bouwen. Inmiddels heeft de regering een school gebouwd recht tegenover het park, maar ze hebben er toch een rechtszaak van gemaakt. En ze willen niet eens wachten op de rechtszaak, want ze proberen steeds 's nachts het park in beslag te nemen, zodat de leden van de kerk van Katerini genoodzaakt zijn in het park te slapen, opdat er geen indringers kunnen komen.

2. Sinds 1952 probeert de Evangelische Kerk van Katerini toestemming te krijgen een lagere school te openen. In de gemeente zijn ongeveer 250 kinderen, die de school zouden kunnen gaan bezoeken. Het recht om een lagere school te stichten wordt gegarandeerd in de Grondwet van Griekenland. De Minister van Onderwijs weigerde toestemming te verlenen, en de kerk van Katerini richtte daarop een verzoek aan de Supreme State Council (Opperste Staats Raad). Deze Raad stelde de kerk in het gelijk, mar toch weigerde de Minister de toestemming af te geven. In 1962 stelde de kerk zich weer in verbinding met de Opperste Staats Raad en weer stelde de Raad de kerk in het gelijk. De Minister tekende nu de toestemming, maar trok die tv, 'ee maanden later weer in, zonder enige opgave van redenen.

3. Een betekenisvol voorval i.v.m. de vervolgingen van de Protestanten is het feit dat de regering weigert aan ds. Zodhiates een rijbewijs te geven, opdat hij in staat zou zijn in zijn uitgestrekte gemeente te werken en de zieken in de ziekenhuizen te bezoeken. Om in Griekenland een rijbewijs te krijgen is het nodig dat de politie een verklaring tekent, waarin staat dat degene die het bewijs verlangt, niet aan de drank verslaafd is. Nu is ds. Zodhiates geheelonthouder (door de meeste Protestanten in het buitenland wordt niet gedronken en ook niet gerookt), maar toch weigerde de politie van Katcrini de verklaring te geven, en daardoor krijgt ds. Zodhiates ook geen rijbewijs.

4. In verband met een brief van het Ministerie van Nationale Verdediging van Griekenland, kunnen Chiliasten, Jehova's Getuigen, Theologische studenten, en Evangelischen, geen aantekening van goed gedrag krijgen als ze de dienst verlaten, maar kan die alleen zijn: slecht of middelmatig.

5. Uit allerlei brieven die mevrouw

y Zodhiates me liet zien, bleek dat de rapporten van regeringszijde over ds. Zodhiates altijd gunstig zijn geweest, maar dat de Griekse Orthodoxe Kerk hem weg wilde hebben. Blijkbaar heeft deze kerk zo veel invloed bij de regering dat de autoriteiten uiteindelijk naar de kerk hebben

geluisterd. Voor zover ik deze zaken kan overzien,

zijn m'n conclusies: Hier worden de meest elementaire begrippen omtrent Vrijheid van godsdienst genegeerd. Door de Griekse regering worden pogingen ondernomen de vrijheid van de

Protestanten te beperken. Het is duidelijk dat de Griekse Protestanten en ds. Zodhiates hebben moeten lijden om hun geloof. Deze discriminatie en vervolging tegen de Protestanten in Griekenland moet ons allemaal aangaan en wij moeten daartegen een duidelijk protest

laten horen. Zoals ik in mijn vorig artikel al mededeelde, wil de Griekse Ambassadeur in Nederland mij niet ontvangen, om over deze zaken te praten. Maar u en ik kunnen wel brieven schrijven: het adres van de Griekse Ambassadeur is Alexanderplein 17, Den Haag. U kunt daarin verzoeken (1) dat ds. Argos Zodhiates wordt toegestaan in Griekenland terug te keren; (2) dat alle discriminaties en vervogingen tegen de Griekse Protestanten zullen ophouden en (3) dat ze wordt toegestaan hun werk te doen zoals ze dat jarenlang gedaan hebben op een wettige manier. Degenen die van plan zijn te schrijven kunnen bij mij nog wel wat meer inlichtingen krijgen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen