David Brainerd

Op de oever van de dood

Het werk van een zendeling is veelomvattend, op stoffelijk en op geestelijk gebied. David Brainerd wist dit wel en hij heeft zo lang als hij mocht werken onder de Indianen steeds daarnaar gestreefd. Op het gebied van de landbouw was hij de leermeester van zijn volk, zoals hij de Indianen bij voorkeur noemde. Hij gaf raad bij de inzaai van tarwe en adviseerde de boeren wat er te doen stond tegen de rijpingstijd en bij de oogst. Meestal namen de Indianen zijn wijze raad ter harte.

Maar de geestelijke belangen werden inzonderheid behartigd. Brainerd wist dat ook de Indianen niet alleen bij het brood konden leven, maar bij elk woord, dat uit cle mond des Heeren gaat. Toen hij op een zondag niet in staat was om te prediken, omdat hij zo zwak was, dat hij nauwelijks kon opzitten, was hij zeer bedroefd. Zijn volk was verstoken van de genademiddelen en was als een kudde zonder herder. Brainerd kon niet met volle overgave ziek zijn, omdat hij wist dat zijn volk niet geweid kon worden met geestelijke wetenschap. Zijn lichamelijke zwakheid was bij hem zo erg niet als het gemis dat de Indianen door zijn ziekte leden.

Hoe vaak hadden zijn vrienden al gedacht dat hij zou gaan sterven! Telkens moesten zij zich verwonderen, dat het zwakke lichaam weer in staat was om het werk weer op te nemen. De dokter had hem geadviseerd om veel te reizen. Dat zou zijn lichaam ten goede kunnen komen en middelijker wijs zijn leven verlengen. De geneesheer stak het niet onder stoelen of banken, dat de zendeling de tering had en dat er geen beterschap mogelijk zou zijn. Deze wetenschap drukte Brainerd niet neer, maar hij bleef (zo ver het zijn lichaam toeliet) blijmoedig. Hij zou werken voor Gods Koninkrijk zolang als God het hem toeliet.

Op een van zijn reizen was hij te Boston gekomen. Daar werd hij zo ziek, dat iedereen dacht, dat hij daar wel zou moeten sterven. Een ooggetuige schreef: „Op donderdag was hij zeer ziek, door een hoge koorts en zware pijn in zijn hoofd en borst. Nu en dan ijlde hij. Zo bleef het tot zaterdagavond, toen het scheen of de dood zijn intrek zou nemen. Het huisgezin waakte tot enkele uren in de morgen, verwachtende dat elk uur het laatste zou zijn.

Op zondag was er een klein beetje verandering. Zijn hoofd was wat beter, maar zijn borst was zeer pijnlijk. Hij kon bijna niet ademhalen.

Dokter Pynchon zegt, dat hij de minste hoop niet heeft. Waarschijnlijk zal hij dit huis nooit meer verlaten." In een brief, clie zes dagen later werd geschreven, lezen wij:

„Mr. Brainerd heeft sedert mijn laatste schrijven niet zoveel pijn en koorts gehad als voordien, maar hij is uitermate zwak en vervallen. Nu en dan is hij bewusteloos en hij verwacht dat iedere dag de laatste kan zijn. Hij heeft nauwelijks kracht om adem te halen.

Ik ging vanmorgen de stad in en toen ik thuis kwam zei Mr. Bromfield, dat hij niet geloofde, dat ik hem levend zou aantreffen, want hij lag al een paar uur te sterven. Men kon haast niet zeggen of hij nog in leven was of niet.

De dokter denkt, dat hij in zo'n toestand wel zal sterven. Mr. Brainerd zegt, dat hij nooit iets heeft gevoeld, dat zo op sterven gelijkt als hetgeen hij vandaag gevoelde. Hij begrijpt niet dat er een mens in het leven kan blijven, dat van dag tot dag zo zwak is als hij.

Dokter Pynchon zegt, dat hij zich niet zou verwonderen, dat hij nog een jaar zou leven, maar clat hij ook binnen een halve dag zou kunnen sterven.

Sinds ik deze brief begonnen ben te schrijven, is hij erger geworden en ligt hij weer in een flauwte. Hij is zeer geduldig en onderworpen. Hij heeft geen vrees, integendeel."

Dokter Pynchon schreef die dodelijke aanvallen bij de zendeling toe aan het openspringen van zweren in zijn longen. De etter verspreidt zich clan en die schadelijke stoffen moeten op een natuurlijke wijze door de kleine vaten van de lichaamsdelen verwijderd worden. Hierdoor loopt de temperatuur van het bloed schrikbarend op. Het verwekt dan een geweldige hoest en het lichaam is dan bijna op het punt om te bezwijken.

Als de longen cle etter kwijt kunnen raken, is er mogelijkheid op herstel, maar het is te vrezen, dat er nieuwe zweren zullen komen en clan ontstaat dezelfde aanval op het leven als voorheen.

Pynchon verklaarde, dat de zendeling er even slecht aan toe was, als wanneer men hem door zijn hart had geschoten. Maar wat gebeurde? Tot grote verbazing van allen, die Brainerd hadden zien liggen, herstelde de zendeling. Het was de tijd van zijn dood nog niet.

Drie weken na de heftigste aanvallen kon Brainerd weer naar de kerk gaan, al moest hij er dan ook worden heengebracht. In zijn dagboek schrijft hij: „Op des Heeren dag, de 19e van juli, was ik pas in staat de openbare godsdienst bij te wonen. Voormiddags hoorde ik Dr. Sewall prediken en ontving ook des Heeren Avondmaal.

In dit sacrament zag ik een verbazende Goddelijke wijsheid ten toon gespreid. Zulk een wijsheid, waartoe de tongen der engelen en verheerlijkte heiligen vereist worden om die te noemen. Het scheen mij toe, dat ik nooit iets zou kunnen doen tot aanbidding van Gods oneindige wijsheid, ontdekt in de uitvinding van 's mensen verlossing, totdat ik in een staat van volmaaktheid zal worden gebracht in de hemel. Nochtans kon ik niet nalaten mijn ziel en al wat binnen in mij is op te wekken om de Heere te loven."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen