Woord en wereld

15

Typen van ongeloof

Het ongeloof uit zich veelal in verschillende vormen. Dit verzet tegen God in Christus neemt verscheidene gestalten aan, die we moeten onderkennen in de omgang met onze buitenstaande naasten. Zónder deze kennis kunnen we ernstige misstappen begaan, die onherstelbare schade aanrichten in het leven van „buitenkerkelijken".

Daarom bespreek ik met je in dit en het volgende artikel enkele typen (vormen) van ongeloof.

De afvallige

Deze mens heeft met z'n christelijke opvoeding gebroken en staat vaak erg afwijzend t.o.v. zijn geestelijk verleden. Zijn felle afkeer heeft vaak iets van een verdrongen sympathie, maar is in feite ergernis aan Christus en het Evangelie. Hij kan zich moeilijk voegen in grote verbanden (inkl. de kerk) en botst gemakkelijk met anderen, die zijn zienswijze niet delen. Hij moet voelen dat de liefde van Christus tot zijn behoud óns dringt. We moeten hem met veel begrip en liefde — ontwapenend — tegemoettreden, zodat hij niet langer „stand" behoeft op te houden. Deze mens zit vaak vol innerlijke spanningen, ook omdat hij de breuk met z'n opvoeding niet alijd helemaal verwerkt heeft. We moeten niet terugdeinzen voor z'n felheid en God bidden om zelfbeheersing!

De teleurgestelde

Ook deze mens komt uit een christelijke omgeving, maar is daarin teleurgesteld. Vaak zijn z'n vragen en kritiek door de kerk niet verantwoord óf hij werd niet begrepen. Hij zit daarom vol met kritiek op de kerk en het kerkvolk. Ilierachter schuilt vaak veel verkapte hoogmoed, maar wij mogen de zonden van de kerk en het kerkvolk tegenover hem niet gaan verontschuldigen! De zonde kan immers nóóit verontschuldigd worden!

We moeten hem zeggen dat hij niet in de kerk of kerkmensen, maar in Christus moet geloven. HIJ ziet veel meer zonden dan wie dan ook, wil die vergeven én stelt nóóit teleur! We mogen op de talrijke vragen en kritiek van deze mens ingaan, mits we bedenken dat veel vragen gesteld worden om maar te kunnen ontkomen aan een ontmoeting met cle Gekruisigde.

De genieter

Demas verliet Paulus uit liefde voor de tegenwoordige wereld. Met „wereld" bedoelt Paulus: alles op deze aarde wat zich niét onderwerpt aan Christus' Heerschappij.

Als wij ons leven, d.w.z. ons hart — ons werk — onze vrijetijdsbesteding — onze heiligste handelingen, niét onderwerpen aan Hem clan zijn we.... werelds!

Deze mens kent een onbedwingbaar verlangen om volop van de wereld te genieten. Dit verlangen dringt elke geestelijke belangstelling naar de achtergrond, vroeg of laat komt er ook een breuk met de chr. kerk zoals bij Demas. Deze mens wijst cle vreugde af die er is in cle gemeenschap met Christus en wil de leegte van z'n leven daarom vullen met cle „genietingen der wereld." We moeten hem laten voelen clat het leven in Gods dienst oneindig veel meer geeft dan al het prettige en het mooie dat cle wereld zegt te bieden. Bovendien is zijn leven een gave van God, Die ook aan hem vraagt „wat doet u met Mijn gave? " Daarom is het leven ook een opgave en niet alleen maar „genieten". Een opgaaf, te vervullen in dienst van Hem en van onze naasten. En deze dienst „heeft mij nog nooit verdroten"! Daarentegen: zelfzuchtig genieten, het onttrekken van eigen denken en doen aan Christus' Heerschappij geven schijn-vreugde, die straks uitmondt in een altijddurend verdriet en vergeefse wroeging!

De relativist

Deze mens staat graag zo breed-waarderend als maar mogelijk is t.o.v. alle opvattingen. Hij ziet het Evangelie als één van de vele mogelijkheden: „er zijn nog andere wereldgodsdiensten en zouden die het dan allemaal mis hebben? " Daarom vindt hij het Evangelie maar betrekkelijk. Hij wil zich op geestelijk gebied niet laten binden, omdat hij bang is voor de werkelijkheid die altijd een keus, een beslissing inhoudt. Daarom houdt hij zich liever met „mogelijkheden" bezig, en speelt zo de rol van een toeschouwer. Hij vindt het „zoeken" van de waarheid veel belangrijker dan he* „vinden" van de waarheid. Want kiezen maakt een eind aan z'n aangematigde vrijheid, aan z'n ingebeelde zelfbeschikkingsrecht. Daarom zoekt hij eigenlijk niét naar de waarheid, want hij gaat aan de WAARHEID (Jezus Christus) voorbij.

We moeten hem deze fatale vergissing onder ogen brengen én hem oproepen tot het doen van de beslissende keus: „kiest u heden wien gij dienen zult!"; „kiest dan het leven opdat gij leeft". Want de Heere Jezus is de Weg, de Waarheid en het Leven!

De zoeker

Deze mens vinden we vooral in de sekten. Hij zoekt om te zoeken, om „gevonden" te hebben is het hem niet te doen. Want dat betekent een geestelijke binding, dat betekent het opgeven van allerlei eigen wensen en verlangens, het afzweren van eigen zelf-genoegzaamheid én het opnemen van het „juk van Christus"!

Deze mens heeft allerlei uitvluchten: vraagstukken clie voor hem nog niet opgelost zijn, theoretische bedenkingen waar hij nog niet overheen kan stappen. We moeten deze, verlammende, vrijblijvendheid ontmaskeren. Zijn zgn. „bescheidenheid", die hem de mogelijkheid van vinden doet uitsluiten, is verkapte hoogmoed. Deze zgn. „ootmoed" is niets anders clan een afwijzen van de openbaring clie Gocl ons in Christus en Zijn Woord gegeven heeft. Een afwijzen van

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen