Onze reis naar Israël en Jordanië

(VERVOLG)

Iets verderop zien we de Hoofdsynagoge en het Hoofdrabbinaat (dat is het Sanhedrin). Het nieuwe Israëlische Jeruzalem is modern opgebouwd. Voor het King David-Hotel stappen wij uit omdat wij daar het middagmaal zullen gebruiken. Omdat het Sabbath is wordt ons verzocht om in het hotel niet te fotograferen en niet te roken. Na het eten vertrekken wij en rijden langs het Hinnomdal; daarna bezoeken wij de Zaal van het laatste Avondmaal; omdat Joden, Arabieren en Mohammedanen moeilijkheden maakten over deze plaats, is thans een comité gevormd, dat hier toezicht houdt; deze heilige plaats mag thans alléén door Christenen worden bezocht. Ook brengen wij een bezoek aan het graf van Koning David, waarin zich, onder andere voorwerpen, ook kronen bevinden, die uit de tijd van Koning David zijn. Vanaf de plaats waar wij thans staan zien we het oude Jeruzalem in Jordanië liggen, de Olijfberg, het tempelplein en de Omar-Moskee.

Militairen, achter zandzakken verborgen, houden dag en nacht de wacht op de Koning Davidstoren, vanwaar zij de omgeving kunnen overzien. Wanneer wij weer zijn ingestapt richt de gids zich tot ons met een afscheidswoord; hij dankt ons voor de prettige dagen, die hij met ons heeft doorgebracht en zegt ons dat wij geen gewone toeristen zijn, maar Christenen, die het goede zoeken; hij brengt ons niet alleen de Israëlische groet „shaliom", maar roept ons ook een tot weerziens toe, in een vredig en herenigd Israël. Na dit afscheid rijden we nog even verder en stappen daarna uit voor een wandeling door de orthodox-joodse wijk. Het grootste gedeelte der religieuse joden werkt niet op de Sabbath; op die dag onderzoeken zij de wet en zij geloven dat dit een betere wereld zal brengen; zij worden door orthodoxe joden uit de gehele wereld financieel gesteund; een gedeelte van hen is statenloos en gelooft niet in de nieuwe staat Israël, maar verwacht nog steeds de komst van de Mlessias. Verschillende rabbi's lopen op straat; zij dragen een kostbare ronde hoed, gemaakt van dierenvellen, op hun hoofd en hebben een gebedsmantel aan of dragen deze over de arm; ook jonge orthodoxe joden met hun pijpekrullen, waarop een zwarte hoed, stappen ons statig voorbij. Wij stappen nu voor de laatste maal in de autocar en komen bij de Mandelbaumpoort, waar wij de grens van Israël naar Jordanië kunnen passeren. TJNO-militairen houden hier toezicht. Wij nemen afscheid van onze gids en onze chauffeur; de Israëlische douane controleert onze passen en onze koffers worden naar niemandsland gebracht; als daar geen Israëliet meer aanwezig is komt de Jordanische douane ons tegemoet; passen en visa worden gecontroleerd en daarna stapt ons gezelschap in een vijftal auto's, die ons naar het Shepperd Hotel in het oude Jeruzalem brengen, waar wij een week zullen logeren; de koffers worden nu uitgepakt, dit is heerlijk nadat wij een week lang hebben getrokken van het ene naar het andere hotel. Onze reis door Israël is geëindigd en we kunnen niet meer terug, omdat grensoverschrijding slechts éénmaal is toegestaan. Het waren drukke, leerzame en gezellige dagen, die wij in Israël hebben doorgebracht.

Een algemene beschouwing over Israël:

Op 14 mei 1948 is Israël als zelfstandige staat geproclameerd. Volgens de Joodse jaartelling was het de 4e dag der lentemaand Ijar in het 5708e jaar na de schepping. Premier is Ben Goerion en president was Ben Zwi, die op 23 april 1963, tijdens ons verblijf in Israël, 's morgens om zeven uur is overleden. Het parlement, Knessed ook genaamd, bestaat uit 120 leden; slechts 5% hiervan zijn orthodoxe joden. Het aantal inwoners is ongeveer 2.500.000, waaronder 2.000.000 joden zijn; de overigen zijn moslims, arabieren en droezen. De totale oppervlakte van het land is 20.700 km2. Israël is een land met grote geologische en klimatologische verschillen; er is meer woest dan gecultiveerd land. De hoofdstad is Jeruzalem met 160.000 inwoners; de godsdienst omvat in grote lijnen 3 symbolen, n.1. de Joodse Davidsster, het Christuskruis en de halve maan der Moslims. Grote problemen en moeilijkheden heeft de jonge staat Israël overwonnen, maar men is er nog niet. We memoreren de onafhankelijkheidsstrijd, die ontelbare slachtoffers heeft gekost; de huisvesting der honderdduizenden emigranten uit alle delen der wereld, die een enorme woningbouw vraagt; de cultivering der woeste en met stenen bezaaide grond, waarop weinig regen valt en de bedreiging van de vijandige arabieren, die in de omringende landen wonen en een aantal van 80.000.000

arabieren omvat, vormen tezamen grote problemen voor de jonge staat. Doch de joden zijn vasthoudend en fanatiek. Voor hen geldt het motto: „to be or not to be". De verbondenheid met elkaar, ondanks hun verstrooiing over de gehele wereld, is wel bijzonder. Wat de toekomst hun zal brengen weten wij niet; er is Een, die alles bestuurt naar Zijn wil. Er is geen land ter wereld waarover in de laatste jaren zoveel lectuur is verschenen als over Israël. Ook de staat Israël heeft grote sociale problemen en weet ook wat stakingen zijn, heeft ook misdadigers in de gevangenissen zitten, heeft ook zijn nozems (espresso jeugd genaamd) en heeft het Hinnomdal, een asyl der melaatsen, welke hier in afzondering een vreselijke dood sterven. Doch ondanks dit alles gaat Israël steeds voort om aan zijn „toekomst" te bouwen in het aan 'hun voorvaderen beloofde land.

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen