Een bladzijde voor en van onze jeugd

15F, N PRAATJE VOORAF

Allereerst moet ik, namens vriend Boonstoppel uit Rotterdam, degenen die hem een kaart of brief stuurden hartelijk bedanken. Het is fijn dat wij, die gezond zijn, mee willen leven, met hen die lang ziek zijn. De vorige keer vroeg ik jullie Hans Smit eens te verrassen. Ik denk dat velen dat gedaan hebben en daarvoor ook heel hartelijk dank. Gelukkig is Hans nu reeds thuis gekomen; de post die voor hem bestemd was zal uit Leiden wel doorgestuurd worden. Jullie hebben wel gemerkt dat ik er op gerekend had dat onze bladzijde van de vorige keer veertien dagen eerder opgenomen zou worden, maar door de feestdagen is die „Daniël" wat eerder gedrukt, zodat mijn copie te laat binnen was. Ik hoop echter dat jullie die „Daniël" goed gelezen hebben, vooral het stukje van mijnheer Rondkijker. Die mijnheer schreef iets dat ook voor ons erg belangrijk is. „Daniël" wordt straks anders, wordt straks mooier. Het is de bedoeling dat wij in die mooiere „Daniël" natuurlijk ook weer een plaatsje krijgen, ik hoop zelfs op minstens twee bladzijden. Jullie begrijpen wel dat ik dan veel werk van jullie wil hebben. Ik heb jullie hulp ook nog voor iets anders nodig. Ja, ik reken er op dat jullie allemaal mee doen. Waarmee? Dat vertel ik een volgende keer. Let maar goed op; neem je maar vast voor om mee te doen.

JOZEF EN ZIJN BROEDERS

Uit vrees voor Ezau is Jakob gevlucht. Hij vindt onderdak bij zijn oom Laban in Paddan Aram. Hij huwt daar met Labans dochters Lea en Rachel en komt er tot grote welvaart. Vele jaren later keert hij met een groot gezin en met veel knechten en met veel vee terug naar Kanaan. Evenals zijn grootvader en vader leeft hij daar als herdersvorst. Rachel, zijn meest geliefde vrouw, sterft bij de geboorte van Benjamin. Van hem en van Jozef houdt Jakob het meest. Jozef wordt uit afgunst door zijn broeders verkocht als slaaf en wordt in Egypte het eigendom van een aanzienlijk hofambtenaar Potifar. Op een valse aanklacht van Potifar's vrouw wordt hij gevangen gezet. Hier verklaart hij de dromen van twee ambtenaren van Farao, de schenker en de bakker. Eerst vergeet de schenker Jozef, maar later, als de Farao onverklaarbare dromen heeft gedroomd, denkt de schenker aan zijn medegevangene. Jozef verklaart de dromen en wordt daarop onderkoning van Egypte. Er is dus een grote verandering gekomen in zijn lot. Beter gezegd: God heeft zijn lot gekeerd. Een hongersnood dwingt Jozefs broeders in Egypte koren te kopen. Jozef herkent hen, maar stelt hen op de proef. Hij dwingt hen ook Benjamin mee te brengen. Door de nood gedrongen geeft Jakob eindelijk Benjamin mee. Nu worden ze door de onderkoning eerst zeer vriendelijk ontvangen. Maar na hun vertrek wordt Benjamin beschuldigd Zafnath-Paaneah's beker te hebben gestolen en wordt hij gevangen genomen. Doch allen gaan mee terug en Juda pleit hartelijk voor Benjamin's vrijlating terwille van vader Jakob. Hierop maakt Jozef zich bekend en, na de welstand van zijn vader gevraagd te hebben, nodigt hij allen uit om zich in Egypte te vestigen. Jozin Huyzer - H.I. Ambacht

Dank je wel Jozin; je hebt op korte duidelijke wijze, deze bijzonder mooie geschiedenis verteld. Ja, 't is wel erg bekend, maar toch ontroert het je telkens opnieuw. Vind je ook niet? Ik heb nog twee opstellen over dit onderwerp; die doe ik nu weg. Twee keer hetzelfde is niet leuk. Het is wel jammer voor de moeite die jullie genomen hebben, Rini Jongepier en Ria Markwat, maar daar is niets aan te doen. Van Rini volgt er hieronder een ander. Maken jullie maar gauw een ander dan komt het er vast en zeker in. Denk er echter wel aan, dat het een beetje onbekende geschiedenis moet zijn.

DE VERDIENDE RING

Een grijsaard had drie zonen. „Wie de edelst' daad verricht Zal deze ring bekomen", Sprak hij met blij gezicht.

De één keerde: „Een vreemde, o vader, Liet schrifteloos mij in pand Een grote schat, ik gaf die Terug met getrouwe hand".

„Mijn zoon, gij hebt allenig Gehandeld zoals 't past, Strenge eerlijkheid blijft immer Dezelfde plicht en last".

De tweede keerde: „Vader, Een kind verzonk in 't meer, Ik gaf, de dood braverend, Het aan zijn moeder weer".

„Mijn zoon, uw daad is liefd'rijk, Volbrenging van de plicht. De Christen ziet met fierheid. De dood in 't aangezicht."

De derde keerde: „O, vader, Bij d' afgrond uitgestrekt, Vond ik mijn vijand slapen; Ik heb hem stil gewekt."

Toen sprak de vader plechtig: „Aan u, mijn zoon, de ring. Gij waart het beeld des Heeren, Gij zijt mijn lieveling."

Dit gedicht kreeg ik van Jan Wilbrink uit Apeldoorn. Leuk dat je er nog een kort briefje bij schreef. Natuurlijk vind ik het goed als je een opstel uit de vaderlandse geschiedenis maakt. Stuur me er maar een stapeltje, want hieronder volgt het laatste dat ik heb.

„GODS ADEM HEEFT ZE VERSTROOID"

In het jaar 1580 begonnen ze in Spanje de grootste vloot te bouwen, die er ooit geweest was. Het moest een vloot worden van 130 schepen. Het duurde acht jaar voor ze klaar was. In 1588 kon deze armada dus zee kiezen. De opperbevelhebber was Medina Sidonia, zijn bijnaam was „de gouden admiraal". De logge schepen bleken al spoedig moeilijk te besturen te zijn op de woelige golven. Nog groter werd de verwarring toen de Engelse vloot in zicht kwam. Medina Sidonia rekende er echter op bij Duinkerken versterking te krijgen, want daar lag Parma gereed met 30.000 mannen. Parma kon echter niet uitvaren, want Hollandse en Zeeuwse schepen sloten de haven van Duinkerken af. Medina Sidonia zou alleen op Engeland afmoeten. Zo ver zou het niet komen. De vlugge Engelse schepen bestookten onophoudelijk de Spaanse vloot. Om deze uit elkaar te jagen stuurden de Engelsen enkele branders op de vijand af. Deze brandende schepen veroorzaakten een vreselijke angst onder de Spanjaarden. Ze kapten de ankertouwen, hesen de zeilen en vluchtten zo snel mogelijk. Dat was de Engelsen juist naar de zin. Ze achtervolgden de Spanjaarden zover mogelijk. „Ik denk dat het het beste is zo vlug mogelijk naar huis te gaan" dacht de bevelhebber. Een weg terug ontbrak echter. Een felle Zuidwester storm joeg de ontredderde Armada de Noordzee in. De enige mogelijkheid, die overbleef was, om Schotland heen varen. Hier stak nogmaals een vreselijke storm op die veel schepen op de rotsen wierp 53 gehavende schepen keerden terug in het veilige vaderland, 20.000 mannen waren gesneuveld of verdronken. In Holland heerste dankbaarheid. God had geholpen. Hij had wind en zee en golven geboden. Terecht lieten de Staten een gedenkpenning slaan met het opschrift: Gods adem heeft ze verstrooid.

Rini Jongepier _ Middelburg

Je ziet dus Rini, dat je aan bod gekomen bent. Het ene opstel voor niets gemaakt, maar het andere staat er toch maar in. Je moeite is dus beloond.

EN TENSLOTTE,

geef ik jullie nog de oplossing van m'n nieuwjaarswens-raadsel. De gevraagde woorden zijn: ooglied, Zedekia, Uriël, Stefanus, Hulda, Edomieten, Demetrius, Gesem, Hiddekel, Ahimaaz, Nijl, Ezeon-Geber. De bedoelde tekst is Ps. 134 : 3. Hebben jullie het gevonden? Een volgende keer zal ik je wel eens aan 't werk zetten. Voor dit maal is onze bladzijde weer vol. Allen hartelijk gegroet en tot over veertien dagen.

C. de Bode - Dirksland

Vergeef, wie u beledigd heeft Dat God ook u de schuld vergeeft.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen