Een eenzaam vogelwachter

(C. Buddingh, Water en vuur)

Het wisselen van de jaargetijden is een symbool van de gang van ons leven. De lente openbaart zich in het begin heel schuchter. Het uitbotten van knop en tak gaat langzaam maar zeker. Zo gaat het ook met een baby: wat is er een zorg om het kind groot te krijgen. Het eerste levensjaar gaat niet zo vlug. Slechts langzaam gaat het kruipen, het lopen met vallen en opstaan en wat duurt het lang eer het kind zijn willen en wensen kan uitdrukken in de taal, die het van moeder hoort. Maar dan schijnt het vlugger te gaan: na de kleuterschool gaat het van de ene naar de andere klas en zonder erg is de lagere school afgelopen. De groei zet geweldig aan, zodat op veertienjarige leeftijd vele jongens en meisjes de lengte hebben bereikt van vader en moeder. De zomer van het leven is eerder aangebroken dan we hadden gedacht. Die zomer duurt wel even, maar als eenmaal het najaar gaat invallen, dan gaat het ook geweldig vlug. De avonden worden in korte tijd langer en ook 's morgens gaat men merken, dat de gang naar de winter zich snel gaat voltrekken. Zo gaat het ook bij de mensen: is eenmaal het hoogtepunt in het leven bereikt, dan gaat de neergang in vlugge vaart. „Ik ben geen dertig meer, " wordt er verzucht. Vele dingen moet men een ander laten doen; iemand, die krachtig is en schier onvermoeid.

De herfst is het jaargetijde van de verwelking. De zomer is voorbij en de winter nadert onherroepelijk. Het kan ons weemoedig stemmen:

Oktober kwam, d' ontkroonde bomen stonden broos en bronskleurig in 't vergrijsde licht, de zon liep aarzelend haar laatste ronde en sloot de deuren van de hemel dicht: 't was als werd plotseling voor mijn gezichtdonker van onheil een gordijn gehangen, cle late vogels staakten hun gezangen als hadden zij voorgoed hun taak verricht. („De Wiender", Lodewijk van Woensel)

Het mooie van de zomer is voorbij. De trekvogels vliegen naar warmere oorden. De trek uit het kouderwordende land is de beesten ingeschapen. Een wonder in Gods natuur! In de tropen, waar het immer zomer is, zullen ze vertoeven, tot de ingeboren trek ze weer drijft naar onze streken. De dichter C. Buddingh heeft in „Water en vuur" aan die vogels gedacht, toen hij het gedicht schreef: „Steeds zwermen

Steeds zwermen de trekvogels van mijn dromen uit naar de gouden tropen van het leven: ik zie ze door d' azuren hemel zweven en baden in de zonbeslagen stromen,

en boven weidse, eeuwiggroene landen hun jubelende dansfiguren vormen, in luwe streken waar geen bitse stormen hun veren weerloosheid aan kunnen randen.

Nu zullen we wel begrijpen, dat de dichter hier geen trekvogels beschrijft bij hun vlucht naar zuiderlijke streken, maar zijn dromen en verlangen gaan uit naar de plaats, waar de hemel azuur is (blauw), waar de landen eeuwig groen zijn, dus niet kaal worden als bij ons in de winter. Hij verlangt naar luwe streken, waar dus haast geen wind is; geen bitse stormen (denk aan de novemberstormen hier te lande) kunnen de vogels aanranden. De veren zijn zo teer, zo weerloos. Buddingh wil weg uit de ontreddering van deze wereld, uit de waanzin van deze maatschappij. Bij al de welvaart van onze tijd ligt er een herfstkilte over alle dingen. Er is een onrust in de wereld. Bitse stormen woeden: wrevel onder de volken, angstaanjagende bewapening, koude oorlog, aardbevingen, overstromingen. De ware blijdschap

is ver te zoeken. Er is ontevredenheid, er is.... te veel om op te sommen! Maar die dromen worden niet vervuld:

En in mijn hart blijven hun kale nesten dor en verlaten als maankraters achter: duizenden zwarte holten van gemis.

Juist, zo is het. De mens mist iets. Bij de zorg voor de mens van de wieg tot het graf is toch de levensvreugde niet gekomen. Al is er vermeende blijdschap, het is surrogaat. Op alle mogelijke manieren tracht men iets van het leven te maken, door van het ene feest in het andere over te stappen. En hoe is het nu verder? Hoe moeten die holten van gemis gevuld? Jammer, de dichter zegt:

Maar 't hindert niet, want Tc weet dat zij ten leste weerkeren naar hun eenzaam vogelwachter: als het weer lente in mijn leven is.

De dichter hoopt op de toekomst, dat die hem weer lente brengen zal. Waar hij van droomt en wat hij vurig verlangt, zal toch te zijner tijd komen.

Zo zijn wij: wij hopen op beter. Wij zitten niet bij de pakken neer, maar zullen toch van deze wereld een paradijs scheppen. Al gaan de zaken niet zoals ze wezen moesten, er is hoop voor de toekomst: het zal weer lente in mijn leven worden.

Bijna nooit horen we bij dichters van onze tijd, dat de ware vreugde te vinden is in het leven met God. Dat komt omdat de meeste mensen het Woord des Heeren opzij hebben gezet en ze met de Heere geen rekening meer houden. Het godsdienstige leven is een naar leven, zo meent men. Het is iets ziekelijks en hoort niet meer in de twintigste eeuw thuis. Buddingh is een dichter van deze tijd; hij werd geboren in 1918.

Wij moeten als natie terug naar de dienst des Heeren. Altijd lente kan het niet in ons leven zijn. De herststormen zullen komen, maar

In de grootste smarten blijven onze harten in de Heer' gerust!

Gods kinderen zijn in de herfst van hun leven nog vet en groen. In de grijze ouderdom zullen zij nog vruchten dragen. God is hun Rotssteen en in Hem is geen onrecht.

INDEX.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen