De peadagogiek op het terrein van de moeder

De peadagogiek of opvoedkunde op het terrein van moeder, is een zeer breed terrein, daarom wil ik slechts enkele passages hieruit naar voren brengen.

Allereerst is het een zeer verantwoordelijke, maar ook een zeer moeilijke taak.

Toch is het niet iets, wat een moeder vreemd aandoet, integendeel, vanaf haar prilste jeugd zijn daarvan de symptomen waar te nemen.

Wat speelt het meisje, als ze nog heel jong is, graag met een pop, haar denkbeeldige baby. Wassen, aankleden, in haar wiegje leggen en vriendelijke woordjes toesprekén.

Op latere leeftijd komt dit van lieverlede meer op de achtergrond. Helaas gaat dan het ongekunstelde zo weg en treedt een meer zelfbewustzijn naar voren. Zij denkt nu meer en meer aan zich zelf.

HOEVEEL zij ook van haar ouders houdt, toch zijn haar idealen: ZELF wat te willen worden in de maatschappij.

Welke idealen zij in haar verbeelding tegemoet gaat, vaak komen ze nooit verder dan alleen VERBEELDING.

Gelukkig diegene, die de Heere mogen benodigen, ook voor dit leven. Hij is het toch, die ieders weg bepaalt.

Zo voegt de Heere dan ook ieder zijn eigen man of vrouw toe; dit wil echter niet zeggen, dat men niet verantwoordelijk zou zijn voor zijn keus.

Wat is het van groot belang, dat nu straks man en vrouw elkaar verstaan; niet alleen in het dagelijkse leven, doch ook zeker niet minder op 't godsdienstig terrein.

Wanneer nu een huwelijk met kinderen gezegend wordt, wat is het dan noodzakelijk hen samen in eensgezindheid op te voeden.

Toch ligt de opvoeding der kinderen — door de omstandigheden van - het gezin — meest op het terrein van moeder, want vader is voor zijn werk overdag meestal niet thuis.

Wat is het voor moeder een aangename bezigheid haar baby te verzorgen met alle bijkomstigheden van dien, doch — zou moeder geen gevaar lopen haar kind te verwennen?

Laat zij niet dikwijls haar gevoel spreken, inplaats van haar verstand? De gevolgen daarvan kunnen niet uitblijven. Voor deze moeilijkheden gaat moeder nu de hulp van vader vragen. Dit is voor vader niet zo eenvoudig; ook is het voor hem niet prettig, alleen maar nodig te zijn, om het kind te straffen voor dingen, die moeder eigenlijk door het verwennen heeft bijgebracht.

Wanneer moeder nu haar verkeerde wijze van opvoeding aanvoelt, zal dit het kind aanmerkelijk ten goede komen. Op latere leeftijd komen bij de verzorging meerdere takken van opvoeding naar voren.

MOEDER is bij het kind haar alles. Ze vraagt alles aan moeder, want moeder weet het het beste. Ook gaat ze moeder nadoen in haar handelingen en ook in haar spreken.

In dit opzicht moet moeder dan ook VOORLEVEN, want het kind merkt veel meer op, dan zij wel denken kan. Welke treffende voorbeelden vindt men nu op dit terrein in Gods Woord. Denk alleen maar aan het gesprek van Naomi met haar schoondochters even later de omgang met Ruth.

Doch niet alleen geeft Gods Woord ons een schat van voorbeelden wat beschaving betreft, maar geheel ons leven wordt door voorbeelden in Gods Woord getekend.

Helaas, wat al fouten maakt moeder als peadagoge haar kinderen. tegenover

Eén voorbeeld hierover wil ik even vertellen.

Op zekere avond is het in een onzer gemeenten kerkdienst, waaronder de Heilige doop zal worden bediend.

In een groot gezin, waarvan om beurt een der grotere kinderen de thuiswacht heeft, gaat nu de ene stem voor de andere op, dat ze naar de kerk willen gaan, want.... er zullen twee volwassenen worden gedoopt.

En terwijl moeder ook zo gaarne de dienst wil bijwonen, gaat zij nu de rij af, wie er thuis de wacht wil houden, doch deze keer niemand.

Inplaats dat moeder nu iets van haar roeping gevoelt, gaat zij één van de kinderen iets beloven, als hij thuiswachten wil.

„Moeder, " zo zegt nu de jongen, waar zij het aan voorstelde, „moeder, zou altijd wel geld willen geven, als wij naar de kerk gaan, maar nu biedt moeder geld aan om thuis te blijven." Van deze opmerking schrok moeder zo, dat zij nu zelf thuis bleef. Wat waren de kinderen er van onder de indruk, toen ze thuiskwamen. Hierdoor werd moeder zeer beschaamd, want haar kinderen kunnen geen van allen missen, wat ook zij zelf zo nodig heeft, en wel dat de Heere de harten wil openen voor Zijn Woord.

Nog een voorbeeld uit dit gezin is ook wel aardig het even te verhalen. Uit dit gebeuren kan men opmerken, dat kinderen meer verstaan dan men verwacht; namelijk de betekenis van Gods Woord.

Op een avond krijgt vader visite. Nu neemt het kind zijn kans waar om wat later naar bed te gaan, dan altijd regel is. De jongen, ongeveer negen jaar oud, is in de schuur bezig een bootje van een klomp te maken. De gewoonte is, dat hij half acht naar bed gaat.

Moeder had dan ook al geroepen, dat het half acht was, waarop het jongetje heel gul antwoord gaf, maar hij kwam niet. Moeder, die nu weer bij de visite in de kamer zat, ihad al eens naar de klok gekeken, die nu al kwart voor acht wees. Na nog eens roepen, waar weer een antwoord op volgde, verliepen weer tien minuten.

Moeder vond dit voor haar gezag niet pleitend en ging nu voor de derde keer roepen en omdat er zo'n spontane gewilligheid in zijn antwoord lag, dac'ht de moeder, dat de jongen nu toch wel naar boven zou gaan. Maar niets er van, het kind bleef timmeren.

Dit werd de moeder te kras, ze gaat naar de schuur en zonder een woord te zeggen brengt ze de knaap naar bed.

De andere morgen, toen moeder het haar van haar zoontje kamde, zei hij: „Moeder, wat was ik gisteravond toch boos op u." „Op mij? Had ik je dan niet drie keer geroepen, eer ik je zo snel naar bed bracht? " vraagt moeder.

„O jawel, maar ik was zo fijn aan 't timmeren en dan zo plotseling alles neer moeten leggen. Weet u wat ik dacht? Want ik was zo boos. Ik dacht: 'k Zal maar niets zeggen, want wie zijn geest inhoudt, is sterker dan die een stad inneemt." Moeder stond echt te kijken van deze uitdrukking. De jongen had Gods Woord goed begrepen, want als men boos is, komen er niet zulke mooie woorden in ons hart op.

Daarom, laat moeder toch nooit verzuimen 's morgens uit Gods Woord voor te lezen, wanneer de kinderen op latere leeftijd naar verschillende scholen gaan en die dag hun brood op school moeten opeten. Bij het opgroeien vervlakt alles helaas zo licht op godsdienstig terrein.

Bij het vermeerderen van hun jaren wordt de taak van moeder niet lichter. De verleidingen dezer wereld, waar het hart van nature zo naar uitgaat, zijn zo veel en zo sterk.

Waar moet ieder mens niet voor worden bewaard!

Nu is er wel verschil in aanleg bij het kind.

De een voedt in zekere zin zichzelf op, doch de ander moet gedurig worden gewaarschuwd de ijdelheden te vlieden. Hier treden vaak moeilijkheden op. Het is daarom van heel groot belang met welke vrienden of vriendinnen zij omgaan. Wat is er toch een wijsheid nodig om het kind niet af te stoten, terwijl ze hem zoveel dingen ontzeggen moet.

Echter de Heere zegt in Zijn Woord: Indien iemand wijsheid ontbreekt, dat hij ze van Mij begere, want daar ontbreekt het ons zo dikwijls aan.

Op rijpere leeftijd krijgt het kind nu ook zijn problemen. Hij of zij wil zo nu en dan eens alleen met moeder praten over 't een en ander. Moeder moet beloven er met niemand over te spreken. Ook moet ze wel eens iets voor hem of haar bewaren, of iets aan vader vragen, als niemand thuis is, want moeder kan dat beter, denkt het kind.

Op verdere leeftijd gaan ze nu uitkijken naar een levensgezel. Dit is een zaak van groot belang. Wanneer nu zulk een keuze ook tot genoegen der ouders is, is dit op zichzelf een groot voorrecht.

Het gezin wordt nu geleidelijk kleiner, door het uitvliegen van die en van die. Dit wil niet zeggen, dat het kind nu uit moeders gedachten is. O neen, het kind ligt altijd op de bodem van haar hart.

Ik denk nog aan een uitdrukking die ik eens hoorde van een oude moeder, die ik ontmoette, toen mijn man bij haar op ziekenbezoek ging.

Ze klaagde enigszins over haar kinderen, die helaas de wereld waren ingegaan. Ze zei zo: „Ach, mijn kinderen lopen de Heere niet na, maar dan mag ik wel eens vragen: Heere, wil U ze nog eens nalopen."

Ouders, mocht deze bede ook onze verzuchting bij gedurigheid zijn.

Onze kinderen gaan gelijk als wij de eeuwigheid tegemoet en zullen niet kunnen bestaan in het gericht, wanneer ze onbekeerd zullen sterven.

De Heere geve ons de nood van onszelf en van onze kinderen Hem voor te dragen. Hem te mogen zoeken terwijl Hij nog te vinden is en Hem aan te roepen, terwijl Hij nog nabij is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen