Het einde gaat naderen

Zendeling Schwartz had zijn brief naar Halle nog veel langer kunnen maken. Als hij over zijn werkzaamheden was begonnen te schrijven, dan zouden er nog wel een paar velletjes papier voor nodig zijn geweest. Maar daar was het Schwartz niet om te doen. Hij roemde nooit in zichzelf, maar als hij roemen wilde, deed hij dit als Paulus: „Die roemt, roeme in de Heere."

Tot nu toe was hij nog in staat om elke zondag twee keer te preken. Hij ontzag het niet om verscheidene plaatsen op te zoeken, waar hij had gearbeid, om de broeders daar te sterken en te vertroosten. Het was de genade van God, die hem daartoe bekwaam maakte. Tot de ouderdom toe betoonde de Heere Dezelfde voor hem te zijn. Als Schwartz aan deze dingen dacht, mocht hij wel zeggen: „Ik ben velen een wonder geweest."

Ook op maatschappelijk gebied zat de zendeling niet stil. Daar zouden de arme wezen van kunnen getuigen. In Tanjour was op Schwartz' initiatief een weeshuis gebouwd, waar meisjes en jongens, die anders zouden moeten sterven, of die zwervelingen zouden worden, een tehuis hadden, waar ze liefdevol werden verzorgd. De weduwen hadden ook niet te verkommeren. Voor haar waren spinzalen ingericht, waar ze op een eerlijke manier haar dagelijks brood konden verdienen. Wilden die weduwen niet spinnen, dan konden ze verkoopster worden van rijst en vruchten. Vele meisjes hadden breien en andere handwerken geleerd door toedoen van de zendeling. Kortom, de hele bevolking genoot van de zorgen waarmee Schwartz bezet was om de streek welvarend te maken. Wie zou dan niet denken aan de zijdeteelt, die zo'n grote vlucht had genomen en die zoveel welvaart bracht!

Daar komt nog bij, dat de zendeling zorgde voor de prediking van het evangelie als hij kwam te ontvallen. Er moesten opvolgers zijn. Persoonlijk leidde hij jonge mannen op voor de dienst des Woords.

Zendeling John, die hem een jaar te voren had bezocht, schreef in zijn dagboek:

„Zijn oprechtheid, zijn onbaatzuchtigheid en nauwgezetheid, zijn werkzaamheid en ijver voor de instandhouding deizending zijn zorg, met het geestelijke ook het lichamelijk welzijn der christenen te verbinden en hun middelen voor hun onderhoud te verschaffen zijn ambtsvaardigheid, mensenliefde en goedheid, zijn vurig gebed, zijn gave, 0111 ook in een gemengd gezelschap op een wijze te spreken, die aller opmerkzaamheid trekt, zijn geschiktheid om het gebrekkige met een vriendelijk en opgeruimd gelaat te tonen, zodat ook de voornaamste en meest trotse zich niet beledigd gevoelt, en andere zeldzame eigenschappeii moeten hem bij iedereen bemind en geacht maken.

Zelfs zijn uitwendige eerwaardigheid, zijn zilverwit haar, zijn helder oog en zijn vriendelijke gelaatstrekken boezemen eerbied en liefde in.

Acht dagen bracht ik bij deze patriarch op de aangenaamste wijze door en vergat in zijn omgang bijna, dat ik ziek was."

De brief, waarover we vorige maal schreven, was nog niet in Halle aangekomen, toen men overal in de stad kon horen: „Vader Schwartz is ziek." In de brief had de zendeling geschreven, dat hij nog goed gezond was en wij hebben vernomen, wat hij van zijn krachten nog kon vergen. Het was dus wel spoedig veranderd.

De mensen waren toch niet ongerust. Zo vaak was Schwartz cle laatste jaren wel eens bedlegerig geweest. Telkens was hij weer opgeknapt en dat zou nu ook weer wel het geval zijn, dacht men.

Hij had een zware verkoudheid opgelopen en die verkoudheid wilde niet beteren. Integendeel, uit die verkoudheid

kwam een andere ziekte voort. De zendeling zelf dacht, dat hij wel zou opknappen, maar toen zijn krachten langzamerhand gingen afnemen, ging hij toch aan zijn sterven denken.

De omstanders wilden dit uit zijn hoofd praten en beurden hem op zoveel ze maar konden, maar dat hielp niet. Schwartz begon zijn aardse zaken te regelen. Over zijn testament sprak hij niet, want dat was al een paar jaar geleden in orde gebracht. Maar het zendingswerk, dat lag hem zo nauw aan het hart. Dat moest in de finesses worden geregeld. Hij gaf aan de broeders uitermate nauwkeurige aanwijzingen.

„Ik zou zo graag prins Serfogi nog eens zien, " sprak de grijsaard op zekere clag. Zijn vrienden lieten cle prins dadelijk met een rijtuig halen.

Het was een ontroerend samenzijn. Vele woorden werden gesproken. Toen de prins zou vertrekken, legde Schwartz zijn oude handen op het hoofd van cle prins. Serfogi was zeer bewogen. Het was een laatste afscheid.

In de adventstijd van het jaar 1797 begeerde hij het Heilig Avondmaal te houden. Er werd brood en wijn gebracht en broeder Gericke las het formulier. Toen begon Schwartz te bidden. Het werd een vurig gebed. De zieke bidder klaagde zich bij God aan als een arme zondaar, clie geen andere hoop hebben kon dan op de genade van God. En als zulk een schuldig zondaar legde hij de nood van de ganse mensheid neer voor de troon van Gods ontferming. Er werd gesmeekt om de komst van Gods Koninkrijk, niet hier in Tanjour alleen, maar ook onder al de volken op de aardbodem. De omstanders waren bewogen. Zij zagen dat het gezicht van Schwartz straalde van een vreugde, clie van deze wereld niet is.

Toen volgde een grote inzinking. Had het zwakke lichaam teveel spanning moeten doorstaan? De grijsaard begon te ijlen.

Daarna vie hij in een diepe slaap.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen