Verzekeren.

Reeds op dezelfde dag, dat „Daniël" nr. 9, waarin een abonné uit Zoetermeer via Gesprekleider het onderwerp „Verzekeren" aan de orde stelde, bij de lezers in cle brievenbus gleed, hebben enkelen reeds naar de pen doen grijpen om van repliek te dienen. Wel een bewijs, dat het aangeroerde onderweq) bij onze mensen leeft en clat het hoog opgenomen wordt.

Ik heb hier een reaktie uit Nisse. Hij reageert als volgt:

„De briefschrijver spreekt hier over mensen, die genade bezitten en toch in een verzekering zijn en hij meent, dat clit wel samen kan gaan. Hier komen we dus op het terrein van het geestelijk leven tussen de Heere en onze ziel. Volgens Gods Woord is het toch een duidelijk bewijs van „veraf" leven wanneer Gods kinderen hun toevlucht nemen tot verzekeringen. Schrijft de apostel Paulus niet in Fil. 4 : 6: Weest in geen ding bezorgd, maar laat uw begeerten in alles door bidden en smeken, met dankzegging, bekend worden bij God." Ook vraag 95 van de Catechismus spreekt hierover duidelijk in het antwoord, dat we niets in de plaats van God mogen hebben, waarop we ons vertrouwen stellen, want dat is afgoderij. Nu stelt de briefschrijver het zo, dat het wel samen kan gaan. Maar de Heere heeft de belofte in Zijn Woord voor Zijn volk gegeven, dat hun brood zeker en hun water gewis zal zijn. Dan is het toch, met eerbied gezegd, een slag in Gods aangezicht, wanneer Gods kinderen liever hun toevlucht tot de verzekering nemen dan op de Heere te vertrouwen. Dan is het toch ook huichelen om om het „dagelijks brood" te bidden en ondertussen van de wieg tot het graf verzekerd te zijn.

Wat het tweede punt aangaat, de vergelijking die de briefschrijver maakt, is niet goed. Wanneer een zeedijk te laag is of slecht, dan is het plicht om die te verhogen of te versterken. Men „ziet" dat de zeedijk slecht is. Dat is geen zondige voorzorgsmaatregel.

Nu wat de financiële voorzorgsmaatregel betreft. De Heere heeft niet in Zijn Woord beloofd, dat men geen ongeluk zal krijgen, maar wel, dat wie op Hem al z'n betrouwen stelt, in welke situatie ook, nooit beschaamd zal uitkomen. Of men dan onmiddellijk moet leven? Zeker niet. De Heere heeft zelf de middelen ingesteld, n.1. de diaconie; dat is een instelling Gods om de armen te helpen in nood. (zie form. bevestiging ouderlingen en diakenen) en Art. 28 van de Geloofsbelijdenis, zegt, dat een ieder schuldig is zich bij de ware kerk te voegen. Wij hebben bij de instellingen Gods te leven om ook middellijk door het instituut der kerk, dus alzo uit Gods hand te leven. Op een ieder rust dan ook de plicht om naar vermogen te geven en de diaconie van middelen te voorzien, " aldus onze vriend uit Nisse.

Een tweede brief, waarvan ik de inhoud in dit nummer weer wil geven, komt uit Hazerswoude en luidt: „Ten eerste zou ik willen tegenwerpen, dat als de Heere het uit genade geeft, dan is het waarheid God lief te hebben boven alles en kunnen die tijden met de Heere overal mee door en leren we onder het kruis het kruis te dragen en leren we buigen onder God. Dat leert alleen genade. Zou dan genade een grond buiten God le-

ren? Dat kan niet bestaan. De grond ligt in God en in geen verzekeringsgod, want dit wordt dan een afgod waar wij op leunen en steunen en niet op dat heilige Wezen, Die alle dingen maakt naar de raad van Zijn wil. Daarvoor hebben wij dagelijks nodig geleerd en bekeerd te worden.

Wat het materiële betreft: de Heere verbiedt ons niet, dat wij zorgen, want wij moeten toch iedere dag werken voor onze boterham. En dan kunnen wij niet zeggen: De Heere zal het wel doen, maar wel: Zo de Heere het doet, is het goed, dus bid en werk, dat is niet te scheiden. Verder, al verhogen wij de dijk in Zeeland, dan niet denken: Nu kan het water geen kwaad meer, want de Heere staat boven alles. Daar zijn geen grenzen aan de macht van de Heere, Die de aarde geschapen heeft. De aarde en al wat er in is, is van de Heere en dus ook ons bestaan. De Heere heeft recht ons op te eisen. Zijn eigen beeld wordt opgeëist. Dat is alles goddelijk, er is niets van de mens bij. Als de Heere ons dat alles uit eeuwige vrije ontferming komt te schenken, dan valt alles wat op de aarde is, in het niet. Maar de aarde is om onzentwille vervloekt, omdat wij buiten God zijn gevallen en dood zijn in zonden en misdaden, met God willen we niet te doen hebben. Nu gaan we zelf zekeringen maken, omdat wij de God van alle zekerheid kwijt zijn. We willen vastigheid hebben in onze doodstaat, in ons aards bestaan. Omdat wij uit de aarde aards zijn, zoeken wij in ons tijdelijk bestaan alles wat de aarde ons voor zekerheid kan geven. Aan dood en eeuwigheid wordt niet gedacht. Een consciëntieovertuiging wordt overheen gewerkt en wij zoeken ons voor het tijdelijke te bergen, niet er aan denkende, dat ieder ogenblik de Heere ons kan opeisen om dan in een eeuwige afgrond te verzinken. Wat is de tijd vergeleken bij de eeuwigheid? Gods Woord zegt het nog steeds: Zoek eerst het koninkrijk Gods en alle dingen zullen u toegewoq^en worden. Maar de verzekeringen gaan allemaal verder van God af, het wordt een grond buiten God, waar wij op leunen. Het is een vloek in de maatschappij. Kijk het maar na, hoe onverschillig is een mens buiten God. Als er wat gebeurt, ook al zijn er geen mensen mee gemoeid, wij zijn toch verzekerd. Ik ben er van overtuigd, dat er minder ongelukken zouden gebeuren als er geen W.A. verzekering was. Als ieder verantwoordelijk werd gesteld, dan waren er genoeg, die niet op het pad durfden te komen. Is het dan geen afgod? " aldus de briefschrijver uit Hazerswoude.

Onze vriend uit Zoetermeer heeft voor ditmaal genoeg aan deze reakties om over na te denken.

Ik zou echter heel graag nog meer brievenover dit onderwerp willen ontvangen. Misschien zitten hier weer aanknopingspunten in. Ik zou er de lezers echter nog wel nadrukkelijk op willen wijzen, dat het de Zoetermeerder ging om de vraag, of we wel materiële voorzorgsmaatregelen mogen nemen, maar geen financiële in de vorm van het stichten van een maatschappij, waarin ieder zich verplicht een zeker bedrag te storten om daaruit ieder, die in moeilijkheden geraakt, te kunnen helpen.

Brieven aan de sekretaris, de heer H. Hoogendoorn en in de linkerbovenhoek van de enveloppe het woord „Diskussiehoek".

Gesprekleider

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen