Een bladzijde voor en van onze jeugd

God Eerst

Begin de dag met God; Zoek 't eerst zijn Aangezicht. Hij slechts gaat veilig en gewis, Die wandelt in Gods Licht.

Laat God uw Gastheer zijn, Als g' aan de dis u zet; Van Hem is 't aards en 't hemels brood; Vraag beide in 't gebed.

Laat, bij al 't geen gij doet, God op de voorgrond staan; Zo zal uw dag gezegend zijn, En 't werk voorspoedig gaan.

Met dit gedicht, ingestuurd door Jan Paardekooper uit Oostkapelle, begin ik deze bladzijde. Lees het maar eens goed en onthoud voor je hele leven de twee woordjes die er boven staan: God eerst.

De tweede vriend, die ik het woord geef is een Vlaardinger: hij vertelt een bekende, altijd weer mooie geschiedenis, n.1.

Het beleg en ontzet van Leiden

Alva had aan zijn zoon Don Frederik opdracht gegeven om de steden, die na de verovering van Den Briel opgestaan waren opnieuw te onderwerpen. Eerst waren Zutfen en Naarden zwaar gestraft. Na een langdurig beleg had ook Haarlem zich moeten overgeven. Bij Alkmaar waren ze echter gestrand, want deze stad had zich zo dapper verdedigd, dat de Spanjaarden zich hadden moeten terugtrekken. Nu was Leiden aan de beurt. Leiden was in die dagen een grote handelsstad, die beroemd was door zijn lakenindustrie. Deze stad belegerden de Spanjaarden. De broers van Willem van Oranje, Lodewijk en Hendrik, deden een inval bij Mook en daarom moesten de Spanjaarden, die Leiden belegerden, vertrekken. En de Leidenaars? Sloegen ze proviand en andere benodigheden voor een eventuele tweede belegering in? Neen, maar zij vierden wel feest, omdat de vijand vertrokken was.... De Spanjaarden versloegen echter het Staatse Leger bij Mook; onder de gesneuvelden waren ook de graven Lodewijk en Hendrik. Na deze grote Spaanse overwinning keerde de vijand terug naar Leiden om het nogmaals te gaan belegeren. Tijdens het tweede beleg werd de nood in de stad zeer groot. Er woonden ongeveer 15000 mensen in de stad en er was maar voor twee maanden brood. De honger begon dan ook spoedig te nijpen en daarom werd het eten op rantsoen gezet: ieder ontving per vier dagen twee pond vlees en per dag een half pond brood. Telkens werden er boodschappers uitgezonden naar Prins Willem van Oranje en deze deed dan ook alles wat hij kon. Zo stuurde hij Boisot met tweehonderd platgebodemde vaartuigen, ruim voorzien van levensmiddelen voor de uitgehongerde stedelingen. Deze vloot werd met een 800 geuzen bemand. Prins Willem had op verschillende plaatsen de dijken door laten steken: beter verdronken land, dan verloren land. Maar de geuzen moesten wachten op een gunstige wind, want hun waren vastgelopen. Eindelijk op 18 september draaide de wind. De schepen kwamen weer vlot, maar het was slechts voor even, de wind liep terug. Weken wachten. Eindelijk kwam de lang verwachte noord-westen wind.

De Leidenaars konden nu de zeilen van de boten zien. In de nacht van 2 op 3 oktober stortte een gedeelte van de stadsmuur in. De Spanjaarden, al beangst bij het zien van al die zeilen, dachten dat de Leidenaars een uitval wilden doen en sloegen overhaast op de vlucht.

De geuzen kwamen nu spoedig en brachten voedsel mee. Uitgehongerd vielen de Leidenaars hierop aan. Tranen blonken in vele ogen en juichkreten schalden door de stad: „Leiden is ontzet' — „God zij geloofd." 's Avonds was er een kerkdienst, waarin de Leidenaars God dankten voor de weldaden hun bewezen.

Anthon Bel.

Wat is onze geschiedenis toch mooi, hé Anthon. Lees jij ook zo graag geschiedenisboeken? We gaan nu even ons land verlaten en reizen naar Italië.

Uitbarsting van de Etna

In de nacht van zaterdag op zondag, 17 juni 1923, begon het. Er ging een trilling door de velden, die de ruiten van menig huis deed breken. Plotseling daarop rolde de donder over de vlakte. De kraters Monte Rossa en Monte Nero, die men voor uitgedoofd hield, barstten open. Direct daarop golfde de lava knetterend naar buiten, terwijl ook de kleine bij-kraters vuur en rook braakten. Er stortte een waterval van gloeiende modder schuimend naar beneden, alles meeslepend dat in zijn bereik kwam. De bomen verdorden door de gloeiende adem die de lava vooruitzond en gingen in vlammen op. Intussen had de lavastroom een dorp bereikt en stortte zich tegen de huizen, die de mensen reeds verlaten hadden. Nee, toch niet, er kwamen een paar boeren aan, die een houten god tussen zich droegen. Ze zetten hem neer voor de aanrollende vloed en snelden dan haastig terug. Als de lava dan een ogenblik silstond stegen er snikken van dankbaarheid en vreugde op, maar als ze dan toch weer verder stroomde klonken er verwensingen en hun heilige verkoolde. Toen bereikte de lavastroom een ander dorp. De daken smeulden, de muren begonnen te wijken en stortten neer. Nog een golf en weg was het dorp. Plotseling weerklonk in het kratergebied de donder van een nieuwe uitbarsting. Toen scheurde de berg aan de andere kant open en kroop de lava naar de tot dusver gespaarde dorpen. De dorpelingen vluchtten naar de grote steden. Zou de lava daar ook komen? Toen de inwoners na vele weken terugkeerden lag het land er weer stil en vredig. Hieruit kunnen we leren hoe groot Gods macht is en hoe nietig die van de mensen.

Cor Segers — Lisse

Ook Cor bedankt voor je bijdrage. Opstellen over natuurverschijnselen heb ik nog niet eerder gekregen. Jij bent de eerste en ik hoop niet van de laatste. Ik heb van een oudere vriend een kort stukje van Luther ontvangen. Er staat boven;

Twee wonderen

Op de 5e augustus 1530, een ogenblik van crisis voor de Hervorming, toen de stoutmoedigste scheen te wankelen en de standvastigste scheen te beven, schreef Luther: „Ik heb kort geleden twee wonderen gezien. Dit is het eerste: Ik stond aan mijn raam en keek naar de sterren en de lucht en dat breed heerlijk firmament, waarin God ze geplaatst heeft. Ik kon nergens de zuilen ontdekken, waarop de Bouwmeester zijn ontzaglijk gewelf heeft doen rusten, en toch de hemelen vielen niet. Een het tweede is dit: ik zag zware wolken over ons hangen, wijd als de zee, donker en dreigend. Ik zag geen grond, waarop zij rustten, geen koorden, waaraan zij hingen; en toch, ... zij vielen niet op ons, maar groetten ons haastig en vloden heen. Deze wonderen hebben mijn ziel vervuld met onoverwinnelijk vertrouwen en met vreugde in God."

S. A. Hoekman — Goes.

En ten slotte,

doe ik nogmaals een ernstig beroep op jullie om mij niet in de steek te laten. M'n voorraad wordt steeds kleiner en over enkele weken is ze uitgeput. Zijn er nu onder m'n honderden lezers en lezeressen geen schrijvers en schrijfsters meer? Dat kan ik moeilijk geloven. Of weten jullie misschien nieuwe ideëen voor onze bladzijde? Geef me die dan eens, dan kan ik er ook eens over denken. Jullie houden je zo stil. Hebben jullie het te druk met je huiswerk? Ja, dat gaat natuurlijk voor, maar je hebt heus wel eens een uurtje vrij om iets voor „Daniël" te doen. Het is jullie blad toch ook!!! Allen mee doen, hoor! Ik vond in een bij ons verschijnend blad (Eilandennieuws) onderstaand versje. Ik heb het uitgeknipt omdat ik het leuk vond. Hier komt het.

Jantje.

Jantje moest naar de kerk En daar hij niet graag ging, Zei hij: als ik groot ben Dan word ik ouderling! Zijn moeder vroeg: waarom dan? Toen zei de kleine guit: Die komen 't laatste binnen En zijn er 't eerst weer uit!

Allen hartelijk gegroet en tot over veertien dagen d.v.

C. de Bode, Pr. Bernhardlaan 27, Dirksland.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen